En hoe is het nu geweest met de eerste groentenpapjes, vraag je je misschien af? Wel, redelijk goed, dank u.

Zaterdag heb ik zelf een papje gemaakt, wortelen met aardappelen is perfect om te beginnen. Hij keek een beetje raar, hij duwde met zijn tong geregeld wat blubber terug naar buiten, maar uiteindelijk is die 100 g er nog vrij makkelijk in geraakt. Daarna heeft hij wel nog zowat een volle maaltijd borstvoeding gegeten, dus voldoende had hij er duidelijk niet mee.

Gisteren, zondag, mochten we ‘s avonds bij mijn ouders gaan eten en dus kreeg Sam ‘s middags een potje. Olvarit, beikes, er is geen enkel kindervoer dat slechter ruikt én smaakt dan Olvarit, maar in de Colruyt hadden ze niets anders voor baby’s onder de zes maanden (zonder vlees dus). De eerste poging, rond 11 uur, is niet geslaagd, Bert heeft er met moeite een derde van een potje ingeduwd gekregen en er hing meer aan zijn slab dan hij heeft opgegeten. Maar anderhalf uur later had hij al wat meer honger en heb ik hem vrij makkelijk de rest kunnen binnenlepelen. Vrij makkelijk, zeg ik, omdat het praktisch geen sinecure is. Hij doet namelijk zijn uiterste best om een van zijn beide duimpjes in zijn mondje te steken tijdens het eten, en dus moet je met één hand proberen beide armpjes naar beneden te drukken, terwijl je met de andere hand uit het potje schept en in zijn mondje duwt. Onhandig, to say the least. Maar het lukte. Al vond hij dat “tetje” erna toch wel véél lekkerder…

We zijn dus vertrokken, ik ben eens benieuwd hoe het vandaag op de crèche zal gaan en of hij tegen volgend weekend al met meer smaak zal eten.