Vannacht heeft Fien voor het eerst in haar grote bed geslapen. Kijk:

Ze is gek op Mickey, als het nog niet duidelijk mocht zijn. De Mickey die op haar kussen zit, heeft ze eens gevonden in de C&A en ze wilde hem niet meer afgeven, dus hebben we hem maar gekocht. Dat was het begin van een grote liefde. Ze is gek op alles Mickey. Of Minnie, want ze heeft niet door dat het ene een jongetje is en het andere een meisje. En ze kijkt ook graag naar Mickey Mouse op tv, zowel de nieuwe “Clubhouse”‘-versie waarin Mickey een degoutant stemmetje heeft, als de filmpjes uit de jaren 30-40-50, die ik zelf ook nog hilarisch vind.

Dus toen ik op zoek ging naar een dekbed als “incentive” om haar in haar grote bed te krijgen, wist ik dat ik iets van Mickey wilde. Ik heb even moeten zoeken, want ik vond vooral veel in stomme kleurtjes en het moet ook esthetisch nog min of meer verantwoord zijn, maar plots hadden ze deze gewoon in Denaldi. Ik vind het wel een schattig ding, ik kan er zeer goed mee leven. En Fientje? Die was euh… extatisch, zo ongeveer. MICKEY! gilde ze toen ik haar gisteren na de crèche haar nieuwe bedje liet zien. En ze wilde er al meteen in gaan liggen.

De rechtopstaande randen zijn Dreamtubes, een systeem met opblaasbare worsten aan de zijkant zodat kindje zich geborgen voelt en niet uit bed kan vallen. Zij is daar vreet content van. Ik euh… iets minder sinds ik gisterenavond merkte dat één van beide worsten al de helft van zijn lucht kwijt was. Straks eens het gaatje zoeken dus, meh.

Gisterenavond zeven uur. Fientje had net aan de aerosol gelegen/gezeten en haar melkje gedronken terwijl ze naar Mickey Mouse Clubhouse keek. Ik droeg haar naar boven en vroeg of ze in haar grote bedje wilde slapen. JA! Oké, da’s duidelijk. Hop in bed, tutjes rond haar hoofd gedrapeerd, Mickey en Apie in de buurt, kusje van mama én van papa die dat ook mee wilde maken uiteraard, licht uit, deur toe en weg. We hebben ze niet meer gehoord. Geen kik heeft ze meer gegeven. En toen we drie uur later gingen kijken, lag ze daar superschattig te knorren.

En toen werd ze wakker. Het moet zo elf uur half twaalf zijn geweest, ik heb niet gekeken. Ze zat rechtop in haar bedje toen ik haar kamer binnenkwam, en ze was helemaal gedesoriënteerd. Ze wilde niet meer in haar grote bed, ze wilde terug in haar kleine vertrouwde babybedje. Het beesje ocharme. Maar toen ik haar vanmorgen ging ophalen, zat ze alweer met haar vingertjes door de tralies naar haar grote bed te wijzen. “Bedje Mickey”, zei ze. Dus ik denk dat het wel zal lukken. Vanavond mag ze weer, als ze dat wil. En als ze niet wil, dan mag ze nog even in haar kleine bedje blijven liggen. We hebben alle tijd van de wereld want we hebben voor “Milo” een ander bedje geleend, dus ze hoeft niet snel haar bedje af te staan aan haar broertje.

Maar ik ben toch al supertrots op haar. Mijn kleine grote meid, zeg.

Update: Derde keer goede keer. De tweede nacht werd ze weer wakker en wilde ze niet meer in haar grote bed, dus slaapzak aan en in haar spijlenbedje. En vannacht heeft ze gewoon doorgeslapen. Jeeeej! Ik ben een trotse mama hoor, nu…