Pas op, extreme zaagpost. Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb hé…

Weet ge wat? Ge krijgt een bonus vandaag. Tis toeval eigenlijk, hoor. Ik zou er sowieso eens iets over geblogd hebben, en dat het toevallig in het thema past, en dan nog toevallig over het enige onderwerp waar ik eigenlijk nauwelijks iets over gezegd hebt, dat euh… tja, is dus echt megatoeval… Maar kijk, here goes:

Ik ben niet graag zwanger. Niet graag zwanger zijn is echt wel “not done”. Want ge zoudt moeten genieten, en stralen. En al. En er de kwaaltjes met een glimlach bij nemen. En nederig zijn over het wondertje in je buik. Blablabla.

Begrijp mij niet verkeerd, er zijn bepaalde aspecten aan dat zwanger zijn die ik ongelooflijk zalig vind. Euh… nekeer denken… goed, ik geef toe, het is er eigenlijk maar één: dat kindje voelen bewegen in mij, het altijd bij mij hebben en weten dat het daar goed zit, dat het gelukkig is in mijn buik. Dat vind ik echt zalig.

Maar al de rest, eerlijk gezegd, sucks!

Mijn eerste zwangerschap, van Fien, viel nog wel mee. Tot 3,5 maanden was ik dag in dag uit mottig, daarna heb ik mij een paar maanden echt supergoed gevoeld, en vanaf zes maanden begon dat stilaan af te nemen maar eigenlijk ben ik pas echt last beginnen krijgen de laatste maand, toen mijn benen opzwollen en ik die stomme steunkousen moest dragen, en toen mijn buik stilaan echt wel overdreven dik was en ik echt niet meer uit de voeten kon. Maar het grootste deel van die zwangerschap viel dus wel mee.

Maar nu, bij nummer twee… pfffff! Ik ben het kotsebeu. Ik kijk zo hard uit naar eind juni, dat ik mijn lijf terug heb. Ja, Milooken MOET natuurlijk nog blijven zitten, ik zou niet willen dat hij er nu al uit zou komen hé, dat niet, maar nog DRIE MAANDEN AAAAAAAAARGH!

De eerste maanden waren rottig. Ik was, net als vorige keer, echt continu misselijk. Ochtendmisselijkheid my ass, ik had het hele dagen door. Ik ben geen kotser, gelukkig maar, maar ik kan je wel verzekeren dat “gewoon” continu misselijk lopen echt niet plezant is. En moe, MOE! Doodop was ik, dag in dag uit. Na een maand of drie begon dat zo stilaan te beteren, voelde ik mij steeds beter, en dan… kreeg ik ineens bloedingen. Maar twee hoor, met een maand tussen, maar toch wel serieuze, vooral die tweede met een nachtje ziekenhuis erbij. Als ze dan zeggen dat je meer moet rusten in het belang van je kindje, tja, dan neem je geen risico’s hé. Dus zat/lag ik daar maar. En voelde ik mij niet meer lichamelijk rottig, maar nu emotioneel. Bang, bezorgd, en schuldig omdat B. het volle huishouden over zich heen kreeg. Na een paar weken vond ik het welletjes geweest, en ik voelde ook dat het met mijn buik wel oké zat, dat “rusten” niet meer zo belangrijk was. Maar intussen was ik ziek. De ene zware verkoudheid na de andere, die telkens wekenlang aansleepten en waarvoor ik niets mocht nemen. Wijs.  En meer energie in je tweede trimester? Ik dacht het niet. Ik ben niet zo allesoverheersend moe meer, maar echt veel energie bovenop mijn fulltime job, mijn huishouden en Fientje heb ik toch niet  meer hoor, eerlijk gezegd. Intussen kwam er NOG iets bij, maagzuur. Dag in dag uit maagpijn eigenlijk, basically. En slecht slapen ‘s nachts, daardoor. En intussen ben ik zes maanden ver en kan ik bijna niets meer en heb ik buikpijn bij het minste. Vorige week ben ik overdag vaak van mijn bureau naar de zetel verhuisd omdat ik het niet meer kon houden van de pijn. Als ik half lig, hou ik het langer uit. En stoppen met werken is uiteraard geen optie, haja. Al een sjans dat ik thuis werk…

Pas op, ik ben er zeker van dat een deel van mijn huidige miserie te wijten is aan het feit dat ik te weinig heb bewogen. De eerste maanden was ik te misselijk en te moe, daarna moest ik rusten, en nu kan ik het gewoon niet meer. Toen ik zwanger was van Fien, ben ik tot zes maanden blijven Nia geven, en al was het toen ook wel genoeg geweest, mijn hele lijf was gewoon sterker om die laatste maanden te doorstaan. Nu waren mijn spieren al verzwakt op voorhand. Bleh.

Dus goed, nog drie maanden, ik zal ermee moeten leren leven. Drie maanden ongelukkig lopen is immers ook geen optie. Ik ga proberen er iets aan te doen. Mijn spieren versterken. Ik ga eens zien wat zwemmen geeft. Naar het schijnt is zwemmen echt wel zalig als je zwanger bent, omdat je die zware buik niet voelt, dus het is de moeite om te proberen. En ik ga blijven hopen dat het betert, want nog drie maanden zo veel pijn, in mijn maag, mijn buik en mijn rug, daar heb ik zo hard geen zin in. En ik probeer me op te peppen met “troost u, nog drie maanden en ge zijt ervan af” . Maar eerlijk? Een derde zit er toch niet echt in…