Verschoten. Letterlijk. Alle kleuren van de regenboog…
January 29th, 2010
We hebben geen traditie van elkaar te doen schrikken, B. en ik. Nooit gehad, met niemand. Als kind heb ik wel tientallen keren mijn broer doen schrikken door heel zachtjes de trap op te sluipen en dan “boe!” te roepen voor zijn open slaapkamerdeur. Werkte keer op keer. En hij kon me nooit terugpakken want hij slaagde er nooit in om stilletjes de trap op te sluipen, ha! Maar voor de rest heb ik nooit mensen opzettelijk doen schrikken uit gewoonte. Soms zo eens, omdat het grappig leek, maar niet vaak.
Ik weet namelijk dat ik zelf nogal makkelijk schrik. Niet vréselijk snel, ik schrik niet van het minste geluidje ofzo. Maar als ik schrik, schrik ik wel bijzonder hard. En vorige week ben ik zó hard geschrokken dat ik er een hele dag niet goed van was.
Ik stond in de douche, gewoon zoals elke ochtend. Lekker onder het hete water. Met mijn ogen dicht, haja anders loopt het water in mijn ogen. Ik opende mijn ogen en daar stond hij: B., zijn gezicht tegen de douchedeur, met zijn ogen opgesperd en zijn bovenlip opgetrokken in een weerzinwekkende monstersmoel. En ik herkende hem wel meteen, daar niet van, maar een deel van mijn hersenen was er echt van overtuigd dat er een vampier voor me stond.
Ik gil niet. NIET. Om te beginnen kan ik dat niet, gillen zoals in de film. Mijn stem kan die toonhoogte gewoonweg niet aan. Maar ook gewoon schreeuwen, met mijn lagere stem, doe ik blijkbaar gewoon NIET op zo’n moment. Damn. Als ik dus ooit word aangevallen in het echt, dan zal nog niemand het gehoord hebben ook. Wat doe ik wel: keihard beginnen janken, met mijn handen voor mijn ogen. Tot B. me er eindelijk kon van overtuigen om de kraan dicht te draaien en eruit te komen, zodat hij mij in zijn armen kon nemen. Snikkend, bevend…
Wat ik zou doen als het B. NIET was geweest, en er echt een vreemde vent/vampier voor mijn douche had gestaan? Geen idee. Niet gegild alleszins, dat is zeker. Of misschien met vertraging. Genoeg vertraging om al een mes tussen mijn ribben te hebben intussen. Of een stel tanden in mijn nek. Ik ben écht niet praktisch aangelegd in mijn doodsangst…
2 Comments Add your own
1. Marleen | January 29th, 2010 at 3:43 pm
O, soms is er heel weinig nodig om mij te doen schrikken en het duurt dan ook altijd een tijdje voor ik weer helemaal bij mijn positieven ben, dus van die grapjassen die u te pas en te onpas doen schrikken, daar kan ik niet goed tegen. En ik gil (helaas?) ook niet. Soms een gedempt kreetje, maar gillen zoals ze in Aspe en WItse om de haverklap doen, nee, volgens mij doen enkel actrices dat!
2. Tess | January 29th, 2010 at 4:09 pm
Oh vreselijk!
Ik heb dat ook al eens gehad, het besef dat mocht ik iemand met slechte bedoelingen tegenkomen, ik niet zou weten wat te doen. Mijn vriend en ik waren eens aan het vechten om te spelen. Ik heb kickboks gedaan, dus was er altijd van overtuigd dat ik wel redelijk mijn mannetje kon staan omdat al mijn sparpartners sterke machomannen waren. Toen we dus aan het vechten waren, ging hij op een bepaald moment bovenop mij zitten en hield mijn beide armen boven mijn hoofd vast. Toen zei hij, probeer maar een los te raken. En ik kon niks doen. Ik kon niet bewegen, ik kon hem zelfs niet schoppen. Het enige wat ik kon doen was troosteloos beginnen wenen omdat ik besefte hoe machteloos ik was.
Ik begrijp dus maw perfect hoe je je voelde.
Leave a Comment
Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
Trackback this post | Subscribe to the comments via RSS Feed