One Way

Bedorven van jongs af aan

January 22nd, 2010

Ik had gedacht dat het sterke willetje van ons kind zich pas zou openbaren van zodra het uit mij was. NOT. Het ziet ernaar uit dat ik nu al moet opdraven als Alfred iets wil en ik niet.

Zo werd ik vannacht wakker, en dacht ik bij mezelf “hmm, ik moet plassen (duh, da’s elke nacht zo) maar ik kan het gerust nog wat ophouden, ik ga eerst nog wat lekker slapen”. Op dat eigenste moment is Het Kind dus met een beangstigende regelmaat in mijn blaas beginnen duwen. Niet echt schoppen, niet hard en pijnlijk. Gewoon duwen, meer niet. Alsof het wilde zeggen “Moeder, dat ding duwt in mijn rug, maak het leeg. NU”. Na vijf minuten geduw had ik door dat het geen zin had om te proberen slapen als je om de paar seconden het gevoel hebt dat je NIET meer kunt wachten.

Mmm, het gaat nog. Argh, nee toch niet. Hmm, zzz, nog efkes. Ow nee toch niet. Enzovoort.

Ik ben dan maar opgestaan. En Alfred ging weer lekker slapen. Zucht. Ik zal er maar al aan wennen…

Entry Filed under: Zwangerschap