Dat is de werknaam van ons kindje in wording. Van dat wormpje dat diep verscholen zit in mijn gestaag dikker wordende buik, en dat ik tot nu toe (17 weken ofte vier maanden ver) nog niet voel bewegen. Van het kind waar ik zo heb naar verlangd, waar we zo hard ons best voor hebben gedaan, en dat er nu eindelijk zit aan te komen.

Die vreselijke eerste drie maanden zijn voorbij, en daarmee ook de constante maagpijn en darmperikelen. Wat een opluchting! En nu gaat het leven weer gewoon zijn gangetje. De eerste aankopen zijn al gepleegd – zwangerschapskledij, een kinderwagen/buggy op Kapaza, een schattig body’ke dat ik niet kon laten liggen. De meter is al gevraagd, de peter nog niet. De kinderkamer is dankzij de afgewerkte verbouwingen ontruimd en klaar om te worden ingericht. We zijn aan het uitkijken naar een goeie winkel om onze geboortelijst te leggen. Alles heel stillekesaan. Zonder stress, geen haast. We hebben nog alle tijd. Tijd om gewoon nog even van het leven te genieten met ons tweetjes. Om te genieten van onze nieuwe woonkamer en keuken. Tijd om ons leven te leven zoals WIJ dat willen, en niet zoals ons kindje dat wil

Ik geniet, rustig, zorgeloos. Ik verlang, maar heb geen haast meer. Het komt wel. In mei. Of juni