LIDD schreef eens uitgebreid over haar grote gezin. En het zet me opnieuw aan het denken. En dromen.

Ik ken niet veel grote gezinnen, de meeste mensen die ik ken hebben exact twee kindjes. Ik zie dan ook niet hoe ouders met grote gezinnen dat doen, al die kindjes, ik heb niet veel voorbeelden. Maar gek genoeg is er een deel van mij dat daar wél naar verlangt, naar nog een kindje, of nog twee.

Toen ik pas was bevallen van Sam, kon ik mij langs geen kanten voorstellen dat dat het nu was. Dat Sam mijn laatste was. Dat er nu geen baby’tje meer zou komen. Ik wilde nog een kindje! Maandenlang heb ik rondgelopen met dat idee, dat ik mijn kleertjes ging bijhouden en dat ik Bert wel zou overtuigen en dat we wel nog een kindje zouden krijgen. Intussen is die drang al wat gaan liggen, vooral omdat Bert het helemaal niet ziet zitten. En ook wel omdat we geen plaats hebben in ons huis: we hebben maar één kinderkamer, en met twee op dat kamertje lukt wel, maar voor drie in het daar echt wel te krap.

Pas op, het ZOU lukken hé, als het echt zou moeten passen we daar wel een mouw aan. Als ik per ongeluk, ondanks spiraal, zwanger zou worden, dan is een derde van harte welkom. En een klein deeltje van mij hoopt daar zelfs op, want dan kan ik er niets aan doen en heb ik toch nog dat derde kindje. Ha.

(Hopen op een ongelukje, zou dat veel voorkomen?)