… die blijft zijn eigen tevreden zelf.

Zooo’n makkelijk kindje dat dat toch is. Ik dacht dat we met baby Fientje het groot lot hadden gewonnen, dat was al zo’n bijzonder makkelijke baby, maar Sam is zo mogelijk nog makkelijker. Alles is goed voor hem. Zet je hem neer of leg je hem op zijn mat, dan speelt hij een beetje, of kijkt hij wat rond. Hij begint alleen te neuten als hij moe is of honger heeft, en aangezien je er zowat je klok kunt op gelijk zetten, hoef je niet te gissen wat hij wil.

Hij eet supergraag. Groenten, fruit, het is hem allemaal gelijk. 250, 300, vaak zelfs 400 gram. Er zijn er andere, daar ben ik me ten zeerste van bewust.

Als je hem uit zijn bedje haalt, krijg je een stralende lach cadeau en begint hij met zijn beentjes en armpjes te flappen. Van zodra hij op mijn arm zit, stevig intussen, klemt hij mijn haar of mijn oren tussen zijn knuistjes en begint hij op mijn wang of mijn neus te sabbelen. Allee, tot voor kort toch, tegenwoordig probeer ik zijn enthousiasme toch iets te temperen want met die twee tandjes in zijn onderkaak bijt hij iets te hard om aangenaam te zijn.

Zelfs fysiologisch water in zijn neus spuiten vindt hij niet eens zo vreselijk. Baby Fientje liet dat niet zomaar doen, maar Sam trekt alleen zijn oogjes open en begint te proesten en te snuiten van zodra het water in zijn neus stroomt. En het hoeft ook niet zo vaak als bij Fien indertijd, want hij is niet zo continu ziek als Fientje als baby.

Hij is 6,5 maanden oud nu, maar rollen, daar doet hij niet aan mee. Sam heeft geen haast. Zitten doet hij dus natuurlijk ook nog niet, al zit hij wel stevig in zijn stoel en op mijn arm, en kan hij al een hele tijd rechtzitten op mijn schoot. Hij speelt, op zijn gemakje. Maar hij hoeft zich niet te haasten hoor, mijn knolletje, dat hij maar zijn tijd neemt, zolang hij niet echt achter is op zijn leeftijdsgenootjes, maak ik me geen greintje zorgen.

Oh, en sinds vorige week krijgt hij ook geen borstvoeding meer. ‘t Is op. Op een avond zag ik dat mijn borsten nog net zo slap waren als die ochtend, en hem aanleggen had dus niet veel zin. Hij kreeg al weken bijvoeding omdat ik toch niet meer genoeg produceerde. De avond erna zat er wel weer behoorlijk wat in en heeft hij toch nog gedronken, maar dat was dan de laatste keer, ze hebben zich sindsdien niet meer gevuld. De ingevroren zakjes zijn ook op, sinds gisteren. Het is dus gedaan. Voorgoed. En ik heb er op zich geen problemen mee, het was wel genoeg geweest. Het is prachtig geweest, én zeer vermoeiend, en ik ben blij dat het zo goed ging en dat ik het anderhalve maand langer heb kunnen volhouden dan bij Fientje, maar op is op.

Mijn knolletje, mijn ventje, mijn beesteken, wordt langzaam groot. En in tegenstelling tot bij Fientje zit ik niet te wachten tot hij eindelijk eens iets doet. Hij mag gewoon zijn eigen tempo aanhouden. Ik stimuleer, maar ik push nooit, en zo is het goed.