De eerste schooldag. De voorbereiding gisteren was superleuk. Zóóó enthousiast! Overal haar naam op schrijven en plakken, koekjes kiezen en in een doosje stoppen, een stukje fruit kiezen, nog eens vertellen wat er allemaal gaat gebeuren. Het idee dat papa en mama de hele dag bij haar zouden blijven spelen, hadden we er gelukkig al uit gekregen. Ze ging ALLEEN naar school, zonder papa en zonder mama. Bij juf Jessica. Ja hoor, Fienemie was er helemaal klaar voor. Ook vanmorgen ging alles prima, ze zag het helemaal zitten. Ze wist wat er ging gebeuren, maar ja, tussen weten en beseffen zit nog een hemelsbreed verschil, natuurlijk.

Vanmorgen stonden we ruim op tijd klaar aan de schoolpoort, ze was nog niet eens open. Het hek ging open, we wandelden de speelplaats op. Ooooh! Een klein vingertje wees naar de speeltoren. “Wil je nog eventjes spelen?” Met een grote grijns vloog ze de trap op en de glijbaan af. “Kom, we gaan eerst naar je klasje”. Voor de deur van de klas mocht haar apierugzak weer uitgeladen worden. Alles heeft zijn eigen bak: een koekje voor ‘s morgens, een koekje voor in de namiddag, een drankje voor ‘s morgens, een drankje voor in de namiddag, boterhammetjes voor ‘s middags, het heen-en-weermapje en het rugzakje. Jas aan de kapstok, sjaal in de mouw. Apie mocht in de apierugzak blijven.

“Dag Fien”

“Dag juf”. Zei ik natuurlijk, Fien stond op dat moment al met twee armen naar boven op mijn tenen te springen om opgepakt te worden.

In het vers opgerichte klasje zat intussen al één verse kleuter te huilen op de mat, en hing een andere te vechten en te krijsen in de armen van de verzorgster.

Nog eventjes oppakken en een zoen. “Mama komt je strakjes halen, oké? Dag lieve muis”. Ik zette haar op de grond. De juf greep Fientje vriendelijk maar kordaat bij haar middel. En dan het stuk dat nog lang op mijn netvlies gebrand zal zijn. Ze vocht. Met heel haar lijfje gooide ze zich naar mij, haar voetjes zetten zich schrap op de vloer en ze gooide haar hele gewicht in de strijd om te ontsnappen. Ze huilde niet, ze maakte geen enkel geluid, maar de blik op haar gezichtje was er een van pure horror. Ik ben gevlucht. Ik wierp haar nog een laatste, fake opgewekte “dag lieve muis, tot strakjes” en een bibberige glimlach toe, draaide me om en snelde de deur uit. Want daar was de eerste traan al, en ik wilde niet dat ze me zag huilen. Snikkend ben ik over de speelplaats gesneld, krampachtig mijn tranen binnenhoudend, af en toe ontsnapte er eentje. Phoe.

Het is dus niet dat ik het lastig heb met mijn kindje afgeven. Ik heb geen last van “oooh, ze wordt zo groot, mijn kleine meid”. Ik ben alleen maar trots, en ik vind het superspannend. Zij is er klaar voor, ik ben er klaar voor, en het zal wel even wennen zijn, zo’n nieuwe omgeving, maar dat komt wel. Ik ben geen greintje melancholisch, net zoals ik er ook geen last van had bij haar eerste dag crèche of Sam zijn eerste dag crèche. Maar die horror op haar gezichtje, die zal me verdorie nog lang bijblijven…