Kijk, al weeeeeeeeeeken wil ik eens een update schrijven over hoe het nu gaat met Sam. En met mij. En met ons gezin. Maar het lukt niet. Ofwel ligt er een baby in mijn armen of aan mijn borst, ofwel probeer ik wat te slapen (‘s nachts), ofwel doe ik raprap iets als opruimen of een paar kledingstukken strijken ofzo. Met andere woorden: het is nogal hectisch.

Na de geboorte van Fientje was ik binnen de kortste keren gerecupereerd. Ik kon goed slapen tussen de voedingen ‘s nachts, en ik zat veel in mijn zetel met een content kindje in mijn armen of in het park. Rust. Pas in week zes of zeven heeft ze eens haar kuren gekregen, maar tegen dan was ik er al lang helemaal door. Maar nu, pfff. De eerste twee weken waren Bert en ik alleen thuis met Sam, en dat ging goed. Dan waren we twee weken thuis met Fien erbij, en dat was euh… een uitdaging. Het was pokkeweer, remember? Fien was na een week al aan het zagen om terug naar de crèche te mogen, ocharme. En ik werd steeds moeder… We gingen ook wel twee dagen en één nacht naar de zee, bij mijn ouders, en dat was echt wel fijn. We hebben het zandsculpturenfestival bezocht, en we zijn naar het Zwin geweest. En ik moet eerlijk zijn: het is ook gewoon wel fijn dat mijn ouders veel met Fien bezig zijn of Sam eens overnemen, zodat Bert en ik ook eens onze handen vrij hadden…

Nu ben ik al anderhalve week alleen thuis met Sam. Bert is weer gaan werken, Fien is naar de crèche. Maar dat kleine lieve ventje vraagt steeds meer aandacht, en heeft het duidelijk moeilijk. Wat, dat weten we niet precies. Spruw, ja, maar dat is intussen al weer zo goed als over. Reflux? Een of andere allergie? Krampjes? Een combinatie? Feit is dat ik bijna continu met hem bezig ben, en dat ik elke dag een beetje moeër wordt in plaats van te recupereren. Ik ben er nu gisteren mee naar een osteopate geweest, en die heeft me op een dieet gezet zonder melkproducten, tomaten en rauwe groenten, om te testen of het een voedselintolerantie is… Ik ben benieuwd…

En intussen heb ik Sam ook nog eens laten wegen en meten door Kind en Gezin, op ongeveer een maand oud. 59 cm en 6,170 kg. Voor lengte zit hij dus op p97, voor zijn gewicht zit hij een eind boven de curve. Jup, een héééél groot kindje dus. Gek is dat wel, hij lijkt zo groot maar is toch écht nog wel een baby’tje van vijf-zes weken oud… Stilaan beginnen er ook al 62′s te klein te worden. Zijn pyjama’s bijvoorbeeld, sinds gisteren draagt hij een pyjama maat 68 want hij kon zijn benen niet meer strekken en zijn voetjes zaten klem in die 62. En die 68 hé, die is niet eens belachelijk groot… Ook sommige T-shirts beginnen al wat te spannen rond zijn buikje, maar het hangt er wel duidelijk vanaf van welk merk. Broekjes zijn over het algemeen nog lang genoeg, al spannen ze wel een beetje rond zijn buik. Dikkie dik…

Oh kijk, hij is wakker. Food!