Ik ben jarig vandaag. En ik kan niet anders dan mijn schouders ophalen en “oké dan” zeggen. Niet dat ik al zo ver gekomen ben dat ik geen verjaardag wil vieren omdat ik mezelf te oud vind, hoor. En ik hoop ook dat dat moment nooit zal komen. Ik ben 35 vanaf vandaag en ik ben daar trots op. Ik zou niet jonger willen zijn, jonger héb ik al gehad, en het is dankzij de voorbije 35 fantastische jaren dat ik nu ben wie ik ben.

Tis gewoon… er zijn zo véél verjaardagen in deze periode in onze gezamenlijke familie, en dat is er de voorbije weken verdorie niet op verbeterd en het zal binnenkort nóg erger worden…

3 mei: ons kersverse nichtje Hanne, het dochtertje van mijn broer
4 mei: haar mama, mijn schoonzusje Eva
19 mei: mijn venteken
23 mei: ons kersverse neefje Wolf, het zoontje van Bert zijn broer
25 mei: ik
3 juni: Fien
17 juni: Bert zijn oma
ergens eind juni: ons eigen nieuwe zoontje
5 juli: Bert zijn broer Carl
7 juli: mijn eigen broertje Pieter

Geen tijd om adem te halen jong…
Ik heb zelf geen feestje meer gehad sinds mijn 30ste, denk ik, en het hoeft ook niet per sé. Fien haar verjaardag ligt daar té dicht bij, en dan nodig ik liever iedereen op háár verjaardagsfeestje uit. Maar euh… het spijt me, lieve meid, maar ik vrees dat je vanaf volgend jaar je verjaardagsfeest (voor de familie, althans) zal moeten delen met je broertje. No way dat we op twee-drie weken tijd twee grote feesten geven…