En zo ben ik de laatste maand ingegaan. Allee, theoretisch hé, want ik ben dan wel uitgerekend voor 19 juni, maar de kans dat hij er dan uitkomt, is behoorlijk klein. Maar ik blijf hopen op een spontane bevalling…
Maar die laatste maand, verdorie, ik heb er niet naar uitgekeken en ik ga ook héél blij zijn als ze achter de rug is. Ik slaap nog nauwelijks, als ik eens een paar uur achtereen heb geslapenben ik blij als een kind. Tis al een sjans dat mijn gezicht niet snel in wallen trekt, ge ziet het er dus niet echt aan. De walvisproporties zijn intussen echt wel duidelijk aanwezig, en ik bots overal tegen en kan echt niets meer zonder dat dat gigantisch ding in mijn weg zit. Ik heb zo ongeveer continu maagpijn en rugpijn, maar de intensiteit verschilt wat van moment tot moment. En af en toe kan mijn buik ook gewoon ferm pijn doen, maar gelukkig niet continu. En waar ik verdorie écht niet had naar uitgekeken, maar het is de laatste dagen toch écht wel doorgebroken: gezwollen poten. Damn. Allee, voorlopig kan ik nog gewoon stappen zonder te kermen van de pijn, maar het trekt wel al op gene zak. Goodbye rokskes, de Dagen zonder Broek binnenkort zullen zonder mij moeten zijn, jammer genoeg.
Update: Hello steunkousen my friends… (ik heb er zelfs een liedje over gemaakt, op de melodie van The Sound of Silence)
Pas op, ik prijs mij ook gelukkig zulle. Want stel je voor dat het een lente als die van vorig jaar was geweest, dan stonden mijn pootjes wellicht al veel langer dik en gezwollen. En ik heb geen bekkeninstabiliteit en ik moet niet platliggen. Count your blessings en al.
Bovendien lijkt het beesje in mijn buik het daar nog altijd heel fijn te vinden, dus ik hou het wel uit. Dat hij het daar heel fijn vindt, betekent jammer genoeg ook wel schoppen en stampen à volonté. Miljaar dat kind kan mij pijn doen, soms zo erg dat ik geregeld echt miserabel ben van de pijn. Maar goed, alles voor het kindjen hé. Liever dat dan dat hij er nu al zou uitkomen, 36 weken is nog altijd iets te vroeg naar mijn goesting.
Maar kortom: ik kijk ernaar uit dat het voorbij is, en dat ik ons vers baby’tje in mijn armen kan nemen. En dat ik mijn lijf terug heb. Dat het kindjen nog maandenlang mijn borsten zal gijzelen, daar heb ik geen last van, integendeel, daar kijk ik ontzettend naar uit. Maar ik ga ZO blij zijn dat die loodzware homp kind uit mijn lijf weg is…