Ik voelde mij niet goed in mijn vel. Enerzijds ben ik eindelijk niet alleen van de vermoeidheid en misselijkheid van de eerste maanden, maar ook van die vervelende verkoudheid af en stijgt mijn energiepeil weer, maar anderzijds heb ik twee bloedingen achter de rug en merk ik nog dagelijks dat ik niet te zot moet doen of mijn buik doet pijn en “trekt tegen”, wat de voorbode van een bloeding kan zijn. En dus zat ik hier. Voorzichtig en bang. Als een muisje dat niet uit zijn hol durft komen hoewel de poes nu toch écht wel gaan wandelen is buiten. Mijn lijf verlangt naar wat actie, mijn emoties nog meer. Ik verkrampte in mezelf. Bang voor bloed, bang voor mijn kleintje, maar ook bang dat ik té voorzichtig was en bang dat ik mijn spieren zou zien wegslinken met de maanden en ik steeds meer last zou krijgen van pijn net omdát mijn spieren weg waren. Een vicieuze cirkel dus.

Maar ik heb hem doorbroken. Of beter, ik heb een eerste kleine stap in die richting gezet. Mijn lijf, mijn geest, mijn emoties en mijn spirit zijn het beste af als ik kan bewegen, als ik kan dansen. En nee, ik ben niet van plan om vollenbak erin te vliegen. Ik moet het rustig aan doen, en dat ben ik ook van plan. Maar dat is nu net het fijne aan Nia: dat kan, dat moét zelfs! The Joy of Movement betekent genieten van beweging, maar dus ook veilig bewegen, luisteren naar je lichaam!

Dus trui uit, Nia-dvd’tje in de computer. Nog voor de muziek goed en wel begint, brengt zelfs de kleinste beweging me al half in extase. Wat is het ongelooflijk zalig om mijn lichaam nog eens op een niet-per-se-functionele manier te bewegen. Om gewoon zachte cirkelbewegingen te maken met mijn handen, mijn armen, mijn hoofd, mijn schouders, mijn ruggengraat, mijn bekken, mijn benen, mijn enkels, mijn voeten. Het eerste liedje begint en ik volg de instructeur in zijn bewegingen. Mijn spieren tintelen van genot. De bewegingen blijven miniem, veilig, zacht, zoals altijd in het eerste liedje, maar het doet mijn lijf zo’n deugd dat ik bijna begin te huilen van geluk. Eén liedje maar en dan weer werken, en rusten. Straks nog eentje. Eén voor één, zacht en zonder forceren. Het lijkt weinig voor iemand die zo gewend is keihard te dansen en vol gas te geven als ik. Maar dat is het niet. Het is vrijheid, in deze situatie en voor mij. En dat gevoel dat de hemel elk moment op mijn hoofd kan vallen? Dat is verdwenen. Mijn vel tintelt, en voelt plots weer goed.