Niet dat ze vals kroop tevoren, maar ze sloop nog altijd. Op 8,5 maanden geraakte ze voor het eerst vijf centimeter vooruit in plaats van achteruit of opzij. Ze kruipt, zij ik toen. En terecht ook wel, want van zodra je vooruit kan bewegen en vooral ook kan geraken waar je wil, dan kruip je, in mijn ogen.
Maar we zijn nu een dikke twee maanden verder, en madam ging nog steeds elke keer op haar buik liggen als ze ergens naartoe wilde. Ze stapt zelfs al redelijk wat aan twee handjes intussen, en ik dacht dat ze misschien zelfs rechtstreeks van sluipen naar stappen zou overgaan. Niet dat ik me zorgen maakte, hoe dat kind wil leren bewegen moet ze zelf maar weten. Maar ik verwonderde me er wel over. Ze kon perfect op haar knietjes zitten en steunen en zelfs een paar pasjes zetten, maar om echt afstanden af te leggen smeet ze zichzelfs steeds volledig op de grond. “Dat moet toch vermoeiend zijn”, dacht ik dan. “Allee kindjen, op handen en knieën is toch veel gemakkelijker!” Maar ja, zoiets valt natuurlijk niet te forceren, en het voortonen snapt zo’n beesje nog niet.
Maar dit weekend zijn we veel op verplaatsing geweest. Naar het dakterras van Peter en Lien op zaterdag bijvoorbeeld. Houten planken schuiven niet echt, dus als ze vooruit wilde, kon ze niet anders dan kruipen/klefferen/sukkelen. Naar mijn ouders, waar we ook de hele dag op het terras hebben gezeten en waar schuiven dus ook niet echt een optie was. Misschien heeft dat haar een duwtje in de rug gegeven, we zullen het nooit weten.
Gisterenavond sloop ze nog. Vanmorgen zette ik haar op de grond in de woonkamer en ging ik naar de keuken om haar flesje te maken, en ze heeft het hele eind naar mij toe gekropen op handen en knieën. Zomaar, van het ene moment op het andere. Alsof ze zei ‘Foert, het is genoeg geweest’. En nu nog snelheid ontwikkelen…