One Way

Fientje – zeven maanden

Add comment January 5th, 2011

Stress

Ken je dat, dat je een blogpost leest van iemand anders, en dat je je geroepen voelt om daarop te antwoorden, en dat je uiteindelijk een heel epistel schrijft dat bijna langer is dan de oorspronkelijke blogpost zelf? Wel, ik had dat daarnet.

Het begon onschuldig, ik dacht na over mijn eigen stressniveau en of ik eigenlijk wel stress had… and then it hit me. En toen schreef ik dit:

Ow, er schiet me net iets te binnen. Weet je wat ik vorig jaar heb gedaan? Ik heb van mijn zwangerschap en bevalling gebruik gemaakt om al mijn verplichtingen, beloften aan mensen die al lang aansleepten, verantwoordelijkheden die ik ooit eens op mij had genomen en waar ik niet meer vanaf geraakte, enz… de deur uit te smijten. Het heeft me veel tijd gekost om al die beloften waar te maken, en veel éxtra stress omdat ik bang was mensen te kwetsen, in de steek te laten, enzovoort. Maar het is me gelukt. Ik ben ervan af. Fien is nu zeven maanden oud en mijn toedoelijst is nog altijd heerlijk kort en overzichtelijk. En zo hoop ik het ook te houden. Ik heb ontdekt dat ik niet gelukkig word van mensen vanalles te beloven waar ik eigenlijk niet veel zin in heb, maar die ik toch maar doe omdat ik a) er zo goed in ben, b) de druk voel om het op mij te nemen, c) die mensen gelukkig wil maken. Het stomme is, dat als je het van de eerste keer niet belooft, als je jezelf verplicht je bek te houden, dat mensen dat meestal ook niet van je verwachten, in tegenstelling tot wat je dacht. Allee, ik heb dat toch, en ik ken veel vrouwen die in hetzelfde bedje ziek zijn. En mijn stressniveau is effectief aanzienlijk gedááld sinds Fien is geboren, en niet gestegen…

Er zijn nog een paar knopen die ik moet doorhakken. Dingen waar ik nog niet uit ben, waarvan ik gewoon nog niet weet wat ik ermee aan wil. En ik heb vanmorgen nog tegen mezelf gezegd: och, dat ene houd ik nog wel even vol, en dan stop ik ermee als ik hoogzwanger ben van mijn tweede… Maar eigenlijk hoop ik dat ik in het vervolg die “uitvlucht” niet meer nodig zal hebben om knopen door te hakken. Dat ik sterk genoeg zal zijn om gewoon zelf “stop” te zeggen… Maar zoals je zelf ook al zei, dat is een proces, dat doe je niet zomaar in één twee drie. Het beseffen echter is al het halve werk.

Echt, dat is een van de beste dingen die ik ooit in mijn leven heb gedaan. Wat een last die van mijn schouders is bevallen gevallen. Ik had zo’n paar projecten die elke week/maand/kwartaal terugkwamen, en als ik eeeeeiiiindelijk klaar was dan stond de taak van volgende week/maand/kwartaal al weer op mijn toedoelijst. Frustrerend vond ik dat, en stresserend. Ik ben er uiteindelijk in geslaagd alles te elimineren. En ja, ik heb daar héél hard voor moeten werken, en mijn drie weken pre-bevallingsverlof waren hard nodig om dat te verwezenlijken. Daardoor besefte ik het nóg meer: miljaar, als het weken duurt om mijn toedoelijstje af te werken terwijl ik NIET werk en nog GEEN kindje heb om voor te zorgen, wat zou dat dan niet geweest zijn MET werk en MET kindje?

Dus doe ik nu mijn uiterste best om alleen dingen te doen die ik écht graag doe. Natuurlijk zondig ik nog. Dan leg ik mezelf bijvoorbeeld immense haakprojecten op met als deadline kerstmis, en dan is dat ongelooflijk stressen om die deadline te halen (is trouwens niet gelukt, één project is klaargeraakt, het andere niet). Maar ik leer bij. Ik moet mezelf er telkens opnieuw aan herinneren, maar telkens als ik zoiets meemaak, weet ik weer waarom ik dat niet wil.

Wacht, ik ga er ooit nog wel geraken…

1 comment January 5th, 2011

Bericht aan Fientje

Dochter,
Ofwel kunt ge kruipen, en toont ge dat ook overdag, ofwel kunt ge niet kruipen en blijft ge liggen waar ge ligt. En dan heb ik het vooral over ‘s nachts, als ik u met uw voetjes helemaal achteraan uw voeteneinde leg maar ge een paar keer per nacht helemaal met uw hoofd en lijfje geplet tegen het hoofdeinde ligt, waarna ge begint te krijsen. Bovendien, als ge dan toch kunt kruipen, kruip dan ook áchteruit en niet alleen vooruit als ge wilt. Uw moeder kan haar slaap goed gebruiken, en kan niet – zoals gij – overdag zomaar af en toe een tukje van anderhalf à twee uur doen. Dank u.
Uw mama

PS En als ge ‘s nachts wakker wordt en er is niets aan de hand, kunt ge dan alsjeblieft stilletjes liggen spelen in plaats van een uur te liggen zingen?

2 comments January 4th, 2011

En een gelukkig nieuwjaar, zeker?

Ik heb geen kerstkaartjes gestuurd. Het was er niet van gekomen, zoals gewoonlijk. Meestal stuur ik met oudejaar wel een berichtje naar mijn vrienden, maar dit jaar… ik kon me er niet toe brengen. Ik was niet in een feestelijke mood. Niet op de dag dat goede vrienden hun kindje begroeven. Niet op de dag dat een van mijn liefste vriendinnen afscheid nam van haar metekindje, een derde zware klap op één jaar tijd. Mijn gedachten waren bij hen, niet bij een feestelijk nieuw jaar.

Natuurlijk wens ik iedereen wel een gelukkig nieuwjaar, en ik hoop dat dit nieuwe jaar voor mijn vriendenkring minder zwaar mag zijn. Het is nu wel genoeg geweest. Dus bij deze: een gezond en gelukkig 2011 gewenst, aan al wie ik liefheb en aan al wie dit leest! Liefs, Lies xxx

Vorige week maandag, ongeveer op het moment dat Victoria stierf, schreef ik iets gedichtachtig. Taalkundig gezien trekt het op geen zak, maar het kwam wel recht uit mijn hart, van heel diep.

Vandaag gaat een klein meisje dood
Ik heb haar nooit gezien, gestreeld of geknuffeld
Nooit een zoentje op haar hoofdje gegeven
Maar wel van haar gehouden

Slaap zacht, lieve Victoria.

2 comments January 3rd, 2011