De laatste dagen heeft Fientje duidelijk last van krampen. Een paar keer per dag krijst ze haar longen uit haar lijf en kan je ze alleen maar troosten door rond te wandelen, te bewegen. En bovendien is haar ontlasting van mosterdgeel met brokskes (mmm) plots kakigroen (toepasselijke naam) geworden. Echt een vettig kleurtje.
Dus vanmorgen toch maar eens naar de kinderarts gebeld. Blijkbaar is dat normaal, verandert de darmwerking van een baby na een zestal weken en is het normaal dat ze dan wat meer last van krampen krijgen en dat hun kaka tijdelijk groen wordt.
Awel, daar had ik nu eens nog nóóit van gehoord zie, van groene kak…
July 24th, 2010
Het hele verhaal heb ik wel opgeschreven, voor mezelf, maar is niet echt voor publicatie vatbaar. Te plastisch enzo. Te persoonlijk. Er zijn echter wel een paar dingen die ik graag met jullie wil delen:
- Je krijgt de hele dag geen eten. Uw vent wel. Zó oneerlijk zeg. Hónger dat ik had. Allee, ik had inderdaad niet veel honger meer eens de weeën goed op gang waren gekomen, maar als je van half vijf ‘s morgens op zijt en de weeën pas na de middag echt pijn beginnen te doen, dan heb je al véél uren de tijd gehad om honger te hebben…
- Ik heb een hekel aan vroedvrouwen met korte vingers! Om te kijken hoeveel opening je hebt, moeten ze je baarmoederhals echt kunnen vasthaken achter hun vingers. En als die baarmoederhals nog behoorlijk diep zit, dan moeten ze verschrikkelijk koteren om daaraan te kunnen… Hoe korter de vingers, hoe meer pijn, kaïet! Lang leve de langvingerige vroedvrouwen!
- Bevallen is een goede manier om je te bevrijden van alle schaamte. Het beetje schroom dat je nog over hebt na al die gynecologische bezoekjes van de laatste weken, verdwijnt binnen de kortste keren als sneeuw voor de zon. Het is zo’n gore bedoening dat het allemaal normaal wordt. Chapeau voor vroedvrouwen en gyne’s die daar dag in dag uit mee te maken krijgen en er nog in slagen je het gevoel te geven dat dat doodnormaal is…
- Bevallen doet pijn, meer dan je je kunt inbeelden. Daar was ik op voorhand ook al uit, dat had ik wel verwacht. Ik wilde het zo lang mogelijk volhouden zonder epidurale, maar ik sloot die niet bij voorbaat uit. Want ik besefte al op voorhand: zoveel pijn had ik nog nooit in mijn leven gehad, en ik kon dus ook niet weten hoe ik met die pijn zou omgaan. Wel, dat was duidelijk de juiste instelling, voor mij. Ik heb afgezien, urenlang, maar op een bepaald moment kon ik gewoon niet meer. Ik was op. Ik kon niet meer recupereren tussen de weeën door, had geen energie meer over, kon absoluut niet helder meer denken, mijn ogen draaiden weg, ik had de kracht niet meer om mijn lijf recht te houden (op mijn knieën op een stoel was tot dan de beste manier om de weeën op te vangen). Epidurale dus. Jeej!
- Achteraf bleek ook dat het een goeie beslissing was, want tijdens het persen bleef Fien haar hartslag te laag, ook tussen de weeën, en hebben ze er in allerijl de gyne bijgehaald. Ik moest ze er zo snel mogelijk uit persen, anders zou het een spoedkeizersnede worden, zei die. Ik kan je verzekeren, het woordje spoedkeizersnede is een bijzonder goede incentive om te persen alsof je leven ervan af hangt. Allee, het hing er ook van af, het leven van Fientje dan. Pérsen dat ik gedaan heb… En als ik niet even had kunnen recupereren tussen de weeën en het persen door, had ik wellicht niet genoeg kracht meer gehad om haar er zo snel uit te persen.
- Persen doet deugd. Allee, deugd, in de context hé. Ik vond persen een fijne manier om de weeën op te vangen. Eindelijk kan je iets doén… Persen zonder persdrang lukt trouwens prima. Ik had wel persdrang gehad een uur of twee eerder, maar toen mocht ik nog niet, ik had nog niet genoeg opening en ze zat nog veel te hoog en bovendien een beetje scheef. Persdrang zonder dat ge moogt persen is daarentegen gewoon vreet ambetant. Ik had nog nooit zó hard het idee gehad dat ik moest k*kken…
- De pijn van de weeën en van het persen, daar valt mee te leven. Allee, ge verwacht dat, ge zijt daarop voorbereid, bedoel ik. Maar als ze je na de bevalling zeggen “oei, er is precies een stukske placenta blijven zitten, we gaan het manueel moeten verwijderen”, en de gyne in een groen operatieschortje vervolgens haar halve arm in je duwt en je baarmoederwand begint af te schrapen met haar vingers, tot vlak onder je ribben want tot daar gaat je baarmoeder op dat moment, dan is dat pijn die je NIET had verwacht en die bijzonder moeilijk te dragen is. Ik heb nauwelijks lawaai gemaakt tijdens de bevalling zelf, maar tijdens die operatie zullen ze mij buiten de kamer wel gehoord hebben. Miljaar dat doet zeer! Oh, en dan zeggen ze ‘probeer je te ontspannen’… Alloow, ontspannen als je je binnenste aan het leegkrabben zijn? Niet makkelijk hoor, ik had liever nog een uur of twee doorgeperst in de plaats…
Ziet, het is al behoorlijk plastisch geworden hé? Ge moet niet vragen wat het hele verhaal zou geweest zijn…
Conclusie: bevallen valt wel mee, ik vind het zelfs best een mooie herinnering. Het was een zware dag, maar het was te doen en de beloning heft alle pijn op. Die operatie achteraf hoeft er de volgende keer écht niet bij, though… Bevallen zal nooit een hobby worden, dat niet, maar ik zie het wel zitten om het nog een keer te doen. Nog één keertje, meer hoeft ook niet per sé…
July 21st, 2010
Dat wij geen klein baby’tje op de wereld zouden zetten, had ik nu wel verwacht. Bert is 1m86, ik 1m74, wij zijn niet echt kleintjes. Maar toen de mevrouw van Kind&Gezin me gisteren meedeelde dat Fien al 4,86 kg woog en 57 cm groot was, op net iets meer dan 1 maand oud, kon ik het toch nauwelijks geloven. Daarmee zit ze voor zowel lengte als gewicht op p90, wat betekent dat 90% van de meisjes van haar leeftijd kleiner en lichter zijn. Het kan niet missen dat ze niet meer in haar kleertjes van maat 50 kan en dat die van maat 62 niet overdreven te groot meer zijn…
July 6th, 2010
Hier in Mechelen gaat alles prima. Fientje heeft wat last van de warmte, ja, zoals iedereen. In haar geval komt dat erop neer dat ze veel slaapt overdag, vervolgens een hele avond aan mijn borsten hangt omdat ze dorst heeft, niet wil slapen op een deftig uur en ook ‘s nachts weer een voeding meer nodig heeft.
Maar los daarvan hoort ge mij niet klagen. Fien is namelijk een wolk van een baby. Zo’n makkelijk kindje! Ja, we hebben al bijna twee weken last van spruw, en ja dat doet pijn aan mijn tepels en in haar mondje, maar zolang ze voldoende drinkt en zolang ik dafalgan bij de hand heb voor de ergste momenten, is het houdbaar. Ik heb alleszins nog geen moment getwijfeld of ik zou stoppen met borstvoeding.
En voor de rest huilt ze als ze honger heeft. En als ze aandacht wil of een verse pamper, dan neut ze een beetje. Voor de rest hoort ge ze eigenlijk niet. Haar oogjes uitwassen, fysiologisch water in haar neus spuiten, zalf in haar mond smeren, darmkrampen opvangen, daar protesteert ze geluidloos tegen. Met kronkelen en smoelekes trekken, dat kan ze wel vree goed. Echt huilen doet ze trouwens niet, eigenlijk. Ze krijst. Eén keer. Zo van AAAAAA ik heb honger. Als je nog niet komt, herhaalt ze dat na een tijdje wel nog eens. En als je na een keer of drie vier nog altijd niet komt, dan gaat ze wel eens krijsen. Maar ja, dan plug ik ze aan mijn borst en is het ook rap gedaan. Moeder is de beste tut, weetwel.
Ze volgt interessante dingen met haar blik. Ze kijkt je vaak diep in de ogen. Ze kan zo aandoenlijk lachen (soms halfbewust, soms duidelijk onbewust), met twee putjes in haar kaken. Je kan ze vaak minutenlang ergens laten liggen, ze amuseert zich wel (zeer handig ‘s morgens als ik wil douchen, ik heb ongeveer een twintigtal minuten voor ze van haar tak maakt). Ze kan kronkelen en smoeltjes trekken zoals geen ander. Ze heeft het liefste vogelsmoeltje ter wereld (zie onder). Ze heeft zo heerlijk zachte blonde lange haartjes (die nog altijd niet uitvallen, cross my fingers!). Ze kneedt met haar ene handje in mijn borst als ik haar voed. Ze is net een kikkertje als ze met haar beentjes opgetrokken ligt te slapen. Ze heeft een bijzonder smakelijk buikje. Ze heeft de schattigste onderkin ter wereld. Allee kortom, ze is het perfecte kindje 
July 2nd, 2010