Half in slaap ligt ze in zichzelf te lachen. Glimlachend, met twee putjes in haar kaken (geen idee van wie ze die heeft). Af en toe luidop grinnikend. En ik geniet met volle teugen, een klein gelukzalig moedertraantje welt op.
Echt bewust lachen naar mij doet ze nog niet echt, denk ik. Maar ik voel dat het niet lang meer gaat duren nu. Ik kijk ernaar uit en geniet intussen van elk klein moment.
Add comment June 25th, 2010
Wij hebben een beetje dezelfde smaak, Lien en ik. Qua kleren, dat wisten we al jaaaaren. Maar qua namenkeuze ook, zo is de laatste paar maanden gebleken…
Waardoor we dus nu een schoon kwartet vormen, met al die ie-kes… Janne, Peter en Bert moeten hun eigen clubke maar oprichten!
1 comment June 21st, 2010
Ik ben niet van het Mechelse, oorspronkelijk. Ik woon hier nog geen twee jaar en bepaalde dingen die voor de mensen hier een begrip zijn, zijn dat voor mij helemaal niet. Zo hoorde ik van iedereen dat het Imelda ziekenhuis echt wel goed was, maar ja, als je niemand kent die daar bevallen is, dan blijft dat zo via via…
Toen ik me dus twee weken geleden psychologisch voorbereidde op een ingeleide bevalling, was ik vooral blij dat dat betekende dat ik zou bevallen bij mijn eigen gyne, dr. Lannoey, die ik in de voorbije negen maanden heb leren kennen en die ik volledig vertrouw. En achteraf bekeken ben ik blij dat zij er was, zeker met die complicaties na de bevalling (er was een stukje placenta blijven zitten, dat ze eruit heeft moeten peuteren. Urk!)
Maar uiteindelijk bleek die gyne toch niet het belangrijkste. Want als je zo van vijf uur ‘s morgens tot half acht ‘s avonds ligt/zit/staat te bevallen, dan is het van ondergeschikt belang welke gyne twee-drie keer komt kijken en het laatste half uur helpt trekken. Wél belangrijk zijn de vroedvrouwen die aan je zijde staan. En amai, was ik even met mijn gat in de boter gevallen. Ze waren allemaal superlief en professioneel, maar vooral Jill zou ik wel kunnen kussen. Hoe zij mij een hele middag en avond ondersteunde, kordaat en lief tegelijk, precies wat ik nodig had, en met een grote dosis humor: ik had me niet beter kunnen wensen. Als ik nog eens beval, hoop ik dat zij in de buurt is…
In het algemeen heb ik alleen maar goede herinneringen aan het verplegend personeel. Lief, vriendelijk, altijd klaar om te helpen… Ik kan niet vergelijken natuurlijk, ik ben nog nooit in een ander ziekenhuis bevallen. Maar voor zover ik dat kan zeggen, is Imelda haar naam van goede kraamkliniek meer dan waard!
6 comments June 14th, 2010
… zijn we het al helemaal gewend, het leven met zo’n kleintje. Het went sneller dan ik dacht, zelfs. Nu ja, het is best ook wel een makkelijk kindje dat overdag urenlang kan liggen maffen, zodat ik zelf ook nog eens wat anders kan doen dan met haar bezig zijn. De nachten zijn ook te doen. Ja, ze vraagt drie-vier keer per nacht om eten, maar daar had ik me wel op ingesteld. Ik ga vroeg slapen en slaap lekker lang uit, waardoor ik uiteindelijk, alles samen, toch wel aan een zeven-acht uur per nacht slaap geraak. Dit hou ik dus nog wel even uit.
… heb ik helemaal mijn hart verloren aan dat kleintje. Ik had het me afgevraagd van tevoren: zou mijn moedergevoel van bij de eerste seconde aanslaan, of zou het even duren? Wel, allebei eigenlijk. Van zodra ze haar uit me trokken en ze haar omhoog hielden zodat ik haar kon zien, was ik compleet verloren. Ze legden haar op me en mijn hart sloeg een paar tellen over. Ik was smoorverliefd van in het begin. Maar daar bleef het niet bij. De liefde blijft maar groeien, elke dag zie ik haar nog een beetje liever dan de dag tevoren. Geregeld betrap ik mezelf erop dat ik weer zit te huilen van geluk en liefde voor dat kleine meisje in mijn armen. Als dat geluk blijft groeien, gaat mijn hart nog een keer ontploffen, denk ik.
Add comment June 14th, 2010
Oeps, hoe kom ik daar nu bij, 34 cm… Ze was 53 cm lang, niet echt ongewoon klein of groot dus, maar best wel een respectabele lengte voor een meisje.
Add comment June 14th, 2010
Vorige week donderdag, 3 juni 2010, was D-day, en na meer dan 12 uur hard werken is uiteindelijk onze kleine Fien geboren.
34 53 cm lang is ze, en ze woog bij geboorte 3,770 kg. Geen kleintje, maar ook geen megakind dus. Een kindje met lange benen wel, wat te verwachten was met twee giraffen als ouders…
De meest uitgesproken zin: “amai, zo lang blond haar zeg”. Blonde baby’s zijn blijkbaar meestal kaal, en baby’s met lang haar hebben meestal donker haar. De combinatie blond en lang is blijkbaar uitzonderlijk. En het hoefde niet speciaal een uitzonderlijk kind te zijn voor ons, maar ik moet wel toegeven dat ik haar lange blonde haren toch écht wel mooi vind. Los van het feit dat ik het – uiteraard – het mooiste kindje EVER vind, maar ja, ik ben als moeder natuurlijk niet objectief…
Oordeel vooral zelf:
13 comments June 11th, 2010
Nu moet ie er niet meer uitkomen, vind ik. Dat ie nu maar blijft zitten tot morgen!
Ik heb me verzoend met een inleiding. Het nadeel is dat ik de hele arbeid lang in een saaie en onbekende ziekenhuiskamer zal zitten. Het voordeel is dat ik wellicht bij mijn eigen vertrouwde gyne kan bevallen. Beide heffen elkaar min of meer op, in mijn hoofd. Nu toch, tot eergisteren écht niet…
Ik ben blij dat het einde in zicht is. Tien dagen overtijd gaan is écht wel lang genoeg. Ik ben graag zwanger geweest, ben blij dat ik het heb meegemaakt, maar nu wil ik mijn lijf terug alstublieft. En daarmee bedoel ik niet “mijn lijf zoals het eruit zag voor mijn zwangerschap”, want daar zal ik nog wel een hele tijd moeten op wachten. Ik bedoel gewoon “mijn lijf voor mij alleen”, zonder kind in. Zestien kilo extra meezeulen voél je, ja. Die dikke opgezwollen poten ben ik kotsebeu. Mijn maag vraagt wanneer ze haar normale plaats terugkrijgt. Mijn blaas is het beu dat er elke keer een kind op valt als ik rechtsta. En pas op, dan heb ik eigenlijk nog een heel gemakkelijke zwangerschap gehad hé, zonder al te veel kwaaltjes. Negen maanden is gewoon écht wel genoeg, die extra dagen hoeven niet zo nodig…
Maar vandaag ga ik toch nog even genieten. Ik ga op mijn gemak mijn valies helemaal klaarzetten. Nog een waske draaien. Een cake bakken, nog eens dezelfde als vorige week want die was bijzonder lekker en ik heb nog rabarber over. Nog wat opruimen en alles klaarzetten om vanavond te vertrekken. Gewoon rustig, op het gemak genieten van de rust.
En morgen word ik mama… Eindelijk!
9 comments June 2nd, 2010
| M | T | W | T | F | S | S |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « May | Jul » | |||||
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | ||||