Vandaag ben ik officieel een week over tijd.

Vreemd wat dat met je hoofd doet, dat overtijd gaan. Vorige week zondag-maandag was ik zó intens klaar om te bevallen, en kon ik me ons beesje al bijna inbeelden. En nu is dat vreemd genoeg weer allemaal ver-van-mijn-bed en onrealistisch geworden. Echt raar, ik heb soms echt het idee “oké, voila, nu ben ik op mijn dikste, vanaf nu gaat mijn buik gewoon weer kleiner worden en over negen maanden is ie weg”. Dat kindje is weer een vage schim geworden, de bevalling een onvatbaar idee.

Allee, soms hé. Soms ook niet. Zoals vannacht, als ik uren aan een stuk harde buiken heb die soms behoorlijk pijnlijk zijn, en sommige ook echt “in golven” zoals ze van echte weeën zeggen. Als ik het gevoel heb dat mijn buik geklemd zit tussen twee muren die steeds dichter naar elkaar toe bewegen. En als kindje tegelijk keihard tegen de baarmoederhals duwt of wordt geduwd, zodat het écht wel pijnlijk is. Dan durf ik wel eens hoop koesteren ja, dat het deze keer misschien toch begonnen is. Maar ik ben vannacht dan blijkbaar toch in slaap gesukkeld, en toen ik een paar uur later wakker werd en besefte dat de weeën niet hadden doorgezet, was die hoop nog sneller weg dan hij was opgekomen. Merde.

Stillekesaan probeer ik me ook te verzoenen met het idee van een inleiding. Ik blijf hopen dat het nog vanzelf komt, maar ik wil ook niet té zeer teleurgesteld zijn als het dan toch niet gebeurt, tenslotte is het allerbelangrijkste dat beebie er gezond en wel uitkomt…

De cake die ik heb gebakken was superlekker, trouwens. B. vond het een van de lekkerste die ik ooit had gebakken. Maar het was de bedoeling dat ik die dan dit weekend kon meenemen naar het ziekenhuis, voor het bezoek, en intussen is ze bijna op dus dat zal niet meer lukken. Als ik woensdag nog altijd niet bevallen ben, maak ik er nog een, dan ben ik tenminste zeker dat ik ze kan uitdelen…

Allee hop, ik ga nog eens aan de monitor gaan liggen…

Drie dagen overtijd intussen. Het begint stillekesaan tegen te steken. Gelukkig ben ik er van in het begin van mijn zwangerschap vanuit gegaan dat ik overtijd zou gaan, kwestie van mij emotioneel voor te bereiden en al. En dat helpt wel, ik zit echt nog niet mijn kas op te fretten, maar leuk is het niet. Haja, ge denkt toch niet dat er nog iets in mijn agenda staat, dat kunt ge immers niet maken. Mijn toedoelijstje is zo goed als afgewerkt, en voor wat er nog op staat heb ik eigenlijk helemaal geen zin. Múffins dat ik al gemaakt heb. En háken dat ik doe tegenwoordig. Maar ge kunt ook niet blijven haken en muffins bakken hé. Dus morgen staat er een iets moeilijker cake op het programma. Ik heb er wel zin in, het ziet er een lekkere uit, al heb ik nóg meer zin om te bevallen.

Ik zou dat helemaal niet erg vinden, overtijd gaan, als ik tenminste zou weten WANNEER ik dan ga bevallen, maar dat weet ge dus niet hé. Het kan voor elk moment zijn, of het kan helemaal niet komen en dan word ik ingeleid volgende week woensdagavond… Joy!

En dan hebben we het nog niet eens over beebie zelf gehad. Miljaar maat ik ben nieuwsgierig naar wat er uit mij gaat komen! En elke dag dat dat kind blijft zitten, is een dag minder bij beebie voor ik terug moet werken… Dat het een levendig kind is, dat heb ik wel al door. Meppen en stoempen dat die kan! “Rond de 36ste week begint de baby wat rustiger te worden omdat hij minder plaats heeft”, leest ge dan in de boekskes. My ass! Harder stoempen want ik heb minder plaats, zegt die van ons. Pas op, op zich heb ik liever te hard en te veel dan te weinig zulle, ik weet tenminste dat alles oké is daar vanbinnen. Maar dan moet ik er natuurlijk ook wel bijnemen dat ik af en toe compleet verrot wordt geschopt.

Eén voordeel wel: we hoopten toch allebei wel een beetje dat beebie niet op een van onze verjaardagen zou worden geboren (B. op 19 mei, ik de 25ste). Want dan weet je als ouder alvast zeker dat je de eerste 20 jaar geen eigen verjaardag meer hebt. Dus goed, dat kan nu niet meer. Juij. Maar dat is twee dagen geleden, kind, ge moogt er nu écht wel uitkomen!