Of ik opzie tegen de bevalling, vroeg K. me gisteren. Goh, nee, eigenlijk niet echt. Misschien komt dat nog, ik heb nog tijd om me zorgen te maken, maar eigenlijk ben ik er vrij gerust in. Ik ga ervan uit: er zijn me al zoveel honderden miljarden, biljoenen vrouwen voorgegaan in de geschiedenis, het zal mij ook wel lukken zeker? Ge ligt in een ziekenhuis met alle mogelijk medische apparatuur en ervaren mensen om u heen, het moet al erg misgaan om écht miserie te zijn. En voor de rest: ja, het zal pijn doen. Véél pijn. En ja, als ik malsjans heb kan het drie dagen duren, gelijk bij haar. Maar dan is het gedaan. Hoogstens drie dagen ferm afzien voor het schoonste wat er in mijn leven ooit kan gebeuren, dat heb ik er wel voor over. Ik maak me eerlijk gezegd meer zorgen over wat er NA de bevalling komt. Hoe lang het gaat duren eer al die eventueel gescheurde of geknipte delen weer aan elkaar zijn gegroeid. Of alles wel zomaar goed komt. Enzo. Maar ik vertrouw erop dat ook dat wel in orde zal komen, uiteindelijk.
Of ik me niet forceer, door nu nog altijd Nia te dansen? Goh, het begint te wegen, dat wel, maar echt geforceerd heb ik me nog niet. Het is al op het nippertje geweest ja, en ik heb me voorgenomen om eind februari te stoppen, dan ben ik meer dan zes maand ver. Want ook al kan ik die Nia wel aanpassen aan mijn lijf, het blijft toch wel een uur aan één stuk bewegen. En als ik gewoon zou mogen meedansen, ik zou het nog lang volhouden, maar als teacher kunt ge moeilijk zeggen: “allee, doe nu dat”, zonder het voor te doen. Niet bij Nia. Dus moet ik luisteren naar mijn lijf, en dat zegt dat het stillekesaan genoeg is geweest. Ik blijf wel nog even dansen thuis, want ik geniet er teveel van. Maar dan een half uurke. Of sommige bewegingen wel en andere niet. Als ik geen mensen voor mij heb staan die naar mij kijken om te weten hoe het moet, hoef ik ook niet alles mee te doen. En dan is Nia nog altijd puur genieten. Ik voel gewoon dat het mijn lijf ook nog altijd vreet deugd doet…
Hoe het zit met zo speciale goestingskes enzo? Awel, ook dat valt goed mee. De eerste maanden had ik geen zin meer in zoet en chocola enzo, alleen in hartig, maar intussen heb ik weer zin in alles. Ik eet alles, ik lust alles (wat ik tevoren ook lustte). Ik heb ook geen goestingskes en dénk er niet aan om mijn venteke ‘s nachts op de baan te sturen. ‘s Nachts slapen we, jawel.
Eigenlijk denk ik dat ik van geluk mag spreken. Ik voel me prima, goed in mijn vel, alleen een beetje dikker. Ik kan geen urenlang meer wandelen, maar dat was nu niet bepaald een wekelijkse gewoonte. Ik heb geen rare dromen, geen rare goestingskes, geen humeurschommelingen, geen pijn aan mijn lijf, enzovoort. Ik heb wel weer een beetje last van mijn maag, er kan niet veel meer in en ze is ook gevoelig aan bepaalde dingen, dus ik moet gewoon wat opletten wat ik eet en vooral hoeveel ik eet. Maar dat is dus makkelijk op te lossen. Op deze manier kan ik nog lang zwanger zijn. In principe, hé, ik verlang nu niet bepaald naar een olifantendracht. En twee weken overtijd gaan, waarnaar L. goed op weg is, wil ik ook liever niet. Ik wil een meikindje, geen junikindje… Maar in theorie, ja, kan ik het nog lang volhouden zo…
