Vreemd hoe alles op twee weken tijd zo is veranderd. Verschoven. Alsof er voor mijn perceptie een nieuw kleurtje is geschoven zodat alles er nog hetzelfde uitziet, maar anders aanvoelt.

Ik wacht op de roze wolk, schreef ik een kleine twee weken geleden. Dat ik niet zo erg genoot van mijn zwangerschap, en dat ik blij zou zijn als het gedaan is en ik mijn lichaam terug heb…

En dan plots is alles anders. Koester ik mijn buik en het beestje erin met een overgave die ik niet van mij gewend ben. Betrap ik me erop dat ik elk vrij moment met mijn handen op mijn buik zit, liefkozend, beschermend. Merk ik dat als het beestje schopt, ik luidop antwoord als ik alleen ben. Stomme dingen hoor, zo van “lekker hé, spaghetti” of “da’s een tof liedje hé” of “schop jij maar lekker tegen mijn buik, zolang je maar veilig in je warme nestje blijft zitten”. Plots beschouw ik het beesje in mijn buik als een levend wezen, niet langer een onderdeel van mezelf. Ofzo. Het is moeilijk uit te leggen, ik kan niet echt goed verwoorden wat ik voel.

Wat is er dan veranderd? De echo waar ik het vorige keer al over had, denk ik. Hoewel ik daar weinig aan terugdenk. Of misschien was het juist mijn vorige post die ervoor heeft gezorgd dat ik de klik kon maken. Maar wat het ook heeft getriggerd, ik ben er heel blij om!