De ruwbouw staat er. Van zodra we de eerste factuur van de aannemer hadden ontvangen, hebben we die binnen de paar dagen naar de bank gestuurd. Na twee, drie weken hadden we die betaling nog steeds niet ontvangen. Naar Ethias gebeld, die hadden de brief niet gekregen.
De aanvraag tot uitbetaling van een schijf opnieuw gestuurd, deze keer per mail. Dat was vorige week woensdag.
Vanmorgen krijg ik een mail van onze architect. Hoe het zit met die betaling, want dat de aannemer “stappen zal ondernemen”. EEJ!
Ik schiet dus direct uit mijn sloffen he bij zoiets. Ten eerste, wij konden er niet aan doen dat die brief niet was aangekomen. Steek het op de post, maar niet op ons. Ten tweede, die hernieuwde aanvraag was woensdag pas verstuurd, het is net maandagochtend, dat is logisch dat dat nog niet op hun rekening staat, een klein beetje geduld alsjeblieft. Ten derde, we hadden een goede relatie met die aannemer, dat ging er allemaal gemoedelijk aan toe, en plots krijgen we bijna een zwart stempel “wanbetaler” op ons voorhoofd gedrukt. Of tenminste, zo voelde dat toch aan…
Naar de aannemer gebeld. Dat dat niet persoonlijk was, zei hij, maar dat er zo slecht betaald werd in zijn sector dat hij wel stappen moest zetten van zodra een betaling achter was. Dat dat standaard was. En dat hij zijn materialenleveranciers en zijn werkmensen niet kon betalen omdat wij hem niet betaalden. Maar dat hij wel begreep dat dat heel hard aankomt als we dat via de architect moeten horen, en dat hij in het vervolg rechtstreeks met ons zal communiceren.
Ik heb naar Ethias gebeld, en ze hadden het donderdag al betaald, blijkbaar. Maar dat kan wel eens drie dagen duren voor het op een rekening van een andere bank staat.
Enniewee, de lucht is dus opgeklaard. Maar de donder trilt wel nog een beetje na in mijn lijf.
Beu is dat, als je als wanbetaler wordt bestempeld terwijl je dat zelf helemaal niet in de hand hebt. En ik wil niemand met de vinger wijzen, want de aannemer heeft zijn werk goed gedaan en moet dus betaald worden, Ethias kon er zelf ook niets aan doen want ze hadden die brief niet gekregen, en wij konden er zelf ook niets aan doen want wij zitten tussen twee vuren.
Maar hierbij een pleidooi voor langere betalingstermijnen in de bouwsector. Niet alleen voor de eindklant, ook tussen aannemers en leveranciers van materialen enzo. Veertien dagen is belachelijk kort. Er moet maar één klein radertje vastlopen of het systeem explodeert.
Grmbl.
En de voorbije maanden was ik alle dagen ‘heppie’ als ik Stargate Atlantis had gezien, al was het alleen maar om het mooie snoetje en de fantastische girl power van dr. Elizabeth Weir (Torri Higginson).