Mijn rechter ooglid flappert al twee dagen regelmatig. En ambetant dat dat is!

Al weken staat er in mijn kast een doosje. Een klein doosje, à la Tupperware maar dan van de IKEA. In dat doosje zitten drie-vier stukjes chocolade, ooit van een grote lat geweest, en een paar chocoladetruffels. Ik mocht daar niet aankomen, de voorbije weken, maar hoewel het af en toe wel eens gekriebeld heeft, deed het nooit echt pijn.

Ik heb er een stukje uitgenomen, vanmiddag. En nu mocht ik het opeten, van mezelf, bij mijn middagtheetje. En weet ge nu wat? Het heeft me eigenlijk niet gesmaakt. Te zoet, te plakkerig. En pas op, het was zelfs van die chocolade met zout in… Ik ben nu weer van de nootjes, rozijntjes en gedroogde stukjes fruit aan het snoepen. Veel lekkerder, vind ik momenteel.

Ben ik genezen? Ben ik afgekickt? Is er een wonder geschied? Wie weet, ik zie nog wel hoe het evolueert. Maar als ik het grootste deel van de tijd van de chocolade en de zoete koekskes kan afblijven, dan ben ik bijzonder content en trots op mezelf!

… in mijn hoofd.

Normaal krijg ik plotseling een boost van energie als de lente begint, als de lentegeur in de lucht zit en de eerste knoppen aan de bomen komen. Daar is het nu nog veel te vroeg voor, de winter heeft het nog lang niet opgegeven. Maar mijn lichaam is uitgerust, en is blijkbaar weer klaar om er volop tegenaan te gaan. Of tenminste, zo lijkt het de laatste dagen toch.

Wellicht heeft het te maken met de mentale boosts die ik langs alle kanten krijg: mijn eerste Nia-les in Koningsteen die supertof was, en een paar serieuze stimulansen op spiritueel vlak om er mij volledig in te werpen. Maar toch, normaal heb ik niet genoeg aan mentale stimulansen om mijn lichaam mee te krijgen.

Ligt het aan mijn overdosis dans van de laatste twee weken? Aan mijn nog steeds zo goed als chocoladevrije ‘dieet’? Geen idee, maar het werkt. Ik ben moe want ik heb slecht geslapen vannacht, maar toch heb ik energie in overvloed. Gisteren heb ik twee uur na elkaar gedanst en mijn lijf was helemaal leeg, maar na het eten ben ik toch nog mijn les van donderdag gaan voorbereiden. Terwijl ik de voorbije twee maanden ‘s avonds meestal alleen maar in de zetel lag tv te kijken of te lezen. Uitgeput. Leeg. Moe. Winters. Want zo is het bij mij elke winter en ik heb me daar al bij neergelegd.

En dan nu, waaw, ik kan de hele wereld aan! Ik hoop echt dat het zo blijft, ik voel me fantastisch!

Prrrft.
Dat chocolade het me moeilijk zou maken, dat wist ik van tevoren. Maar dat is zo’n zwak karakter zou hebben wat alcohol betreft, dat had ik niet verwacht.
Dus gisterenavond weer gezeurd met een paar glazen Roomer, een zoete Gentse aperitiefwijn van vlierbloesems. Lekker, dat wel. Haja, want mijn ‘zusje‘ was er en dan mag je toch wel aperitieven zekers…
Vandaag gaat het wel. Gezond tot nu toe, en ik blijf van de alcohol af vandaag!!!

Het is niet completely down the drain, maar ik heb wel een aantal aanpassingen gemaakt, en ik heb ook al ‘gezeurd’.

Vanaf vrijdag heb ik het boek van Sonja Kimpen opzij gelegd en ben ik in mijn andere kookboeken op zoek gegaan naar recepten met alle ingrediënten die ik nog had liggen van die ene week Kimpen. Zolang ik me houd aan ‘geen geraffineerde suikers en geen witte bloem, pasta of rijst’ zal het met die recepten ook wel lukken. Dus maakte ik een heerlijk receptje met eend. Mmmm. Ik was alleen de rijst vergeten, en had dus geen vezels. Volgende keer toch op letten.

Zaterdag is het een beetje de mist in gegaan. Bij mijn ontbijt heb ik konfituur gegeten op mijn brood. Maar normaal zijn dat twee mierzoete koffiekoeken, dus zo’n boke met jam valt nog wel mee. ‘s Middags kwamen vrienden brunchen, en behalve een glas schuimwijn heb ik me van alle suikerachtigen kunnen afhouden. Terwijl de chocolade voor mijn neus lag. ‘s Avonds een etentje met vrienden, en opnieuw eigenlijk te veel alcohol gedronken om goed te zijn, dat valt immers onder suikers. Oh en twee bolletjes ijs met fruit als dessert. Zwaar gezondigd dus op zaterdag. Maar het was wel gezellig. En lekker.

Zondag weer helemaal op schema. Geen suikers, geen alcohol, geen witte meelproducten. ‘s Avonds bruine pasta met een paprikasaus. En voor het eerst echt ONGELOOFLIJK zin in chocolade. Echt vreselijk. Maar ik ben eraf gebleven. *schouderklopje voor mezelf*

Vandaag ook weer volledig suikerloos, en dat zal ook wel zo blijven. Ik wil sowieso proberen die suikervrije drie weken te voltooien, hoewel ik geen volledige suikerloosheid kan claimen. Maar toch beter zo dan het opgeven en me opnieuw in de chocola gooien, he?

Ok, ik ga zondigen. Niet qua chocola ofzo, maar wel op het vlak van eten. Het is eigenlijk de bedoeling dat je ook geen geraffineerde toestanden als witte pasta, witte rijst of wit brood eet. Maar Bert is er niet, en ik voel me zo moe en ziek momenteel, dat ik het écht niet zie zitten om voor mezelf uitgebreid te staan koken. Dus heb ik spaghettisaus gehaald bij de slager, en ga ik gewoon spaghetti maken. Witte, dus. Nem.

Ik vind dat voor mezelf niet zo’n grote zonde. Het is niet dat ik een zware suikerverslaafde ben die leeft van de ene suikerrush naar de andere. Ik wil vooral af van de gewoonte om ‘s avonds te zitten snoepen, en ik wil gezonder eten in het algemeen. Dus ik doe gewoon voort met mijn ‘dieet’, en vanaf morgen kook ik weer gezond.

Gisterenavond een koteletje gegeten met prinsessenboontjes (lekker aangemaakt met uitjes en appelazijn) en patatjes met tijm en stukjes appel. Lekker.

Vanmorgen het ding met havermout, sojamelk, ananas, limoen en munt weer. Da’s wel lekker, maar best zwaar. Niet voor alle dagen alleszins…

Going great. Ik heb vannacht wel gedroomd dat ik me aan een chocoladefontein lag te laven. Of dat nu het gevolg was van deze uitleg of van mijn onbewuste verlangen naar chocolade, geen idee…

Gisterenmiddag had ik zo veel maagpijn (de feesten hebben mijn arme maagje weer geen goed gedaan, denk ik) dat ik het niet zag zitten om te eten, laat staan om te koken. Omdat ik toch íets moet eten (anders wordt het alleen maar erger) heb ik een boke met serranoham en wat mosterd gegeten. Redelijk licht, vetarm en suikervrij.

Gisterenavond stond er een kipgerechtje met rode vruchten op het menu. Snel klaar en heel lekker. Bert had niet genoeg gegeten, zei hij, en is met een zak chips achter zijn computer gaan zitten, maar ik had meer dan genoeg.

Eigenlijk is het eerder een dieet voor in de zomer, heb ik gemerkt. Heel veel zomervruchten enzo. Maar ja, ik ben er nu aan begonnen, en ik kan toch moeilijk nog een half jaar wachten hé. Maar als mijn aangekochte ingrediënten op zijn, dan ga ik toch eens kijken naar wintervriendelijker gerechten. Suikervrij winterkoken is niet zo moeilijk. Het dieet vermijdt echter ook zoveel mogelijk vetten, en suikervrij én vetarm winterkoken is meteen al iets moeilijker. Maar ik ga ervoor!

Ik heb nog geen moment zin gehad in chocola (ok, ik geef toe, niet zo moeilijk als je maag pijn doet) en mijn weegschaal zit voor het eerst sinds een hele tijd weer onder het AARGH-gewicht. Ik doe dus verder. Maar ik ga denk ik de middagmaaltijden wel vereenvoudigen, tot een boterham met vlees of vis en groentjes, denk ik. Want twee-drie keer koken per dag is me toch te veel van het goede.