Rammel

Ik ben veel gewend, wat lawaai en verbouwingswerken betreft. Sinds ik begon te freelancen vorig jaar in september, zat ik in Gent voortdurend met het gerammel en lawaai van zware afbraak- en opbouwwerken in de buurt. Dus ik kan wel wat hebben. Ik laat er mijn concentratie niet zo makkelijk meer door.

Maar nu zijn ze ons eigen huis aan het afbreken. Enne… tja, het huis schudt en davert op zijn grondvesten. En mijn concentratie wordt toch geregeld eens doorbroken als er weer een vreselijk luide knal of een zware trilling door het huis gaat.

Nog efkes, alleen vandaag nog, vanaf maandag zal het lawaai en het trillen heel wat minder zijn denk ik. En het opbouwen zal zoveel lawaai niet geven. Hoop ik…

Jep. Ik ga akkoord…

Deze meneer had eerst een eenvoudiger filmpje gemaakt. Maar blijkbaar waren er nogal wat mensen die wat ondoordachtzaamheden vonden in zijn theorie. Dus maakte hij een nieuw filmpje waarin hij alles nog eens herhaalt maar het beter inkadert.

Tis een nerd, maar hij heeft wel gelijk…

Sommige…

Sommige mensen, ook al waren ze niet meer dan een kleine aantekening in de kantlijn van je leven, blijven steken in je hoofd.
Fijne herinneringen, ja, maar ook iets meer dan dat.
Een fonkeltje, een glittertje, dat aan je hart blijft kleven.
En als ze dan in je gedachten springen, krijg je ze er niet meer uit. Als je dat al zou willen.

Er zijn er zo een paar, mensen die geen bijzonder grote rol in mijn leven hebben gespeeld, maar toch zijn blijven hangen. Kleine puzzelstukken, die niet belangrijk zijn om de hele tekening te kunnen zien, maar die de puzzel wel compleet maken. Brokjes hart, die ik blijkbaar ergens heb achtergelaten in iemands bed, in iemands warme armen, op iemands vrolijke gezicht. Ik koester de herinneringen, kan hun stem nog horen, zie hun gezicht nog voor me. Vele anderen zijn niet meer dan een naam, een vage herinnering, een stukje gedeelde tijd. Van hen blijft er niets meer over in mijn hart, ze beroeren me niet meer. Maar die paar kleine edelsteentjes, die koester ik. Om nog eens aan terug te denken, af en toe, met een glimlach op mijn lippen.

Nia op Koningsteen

Ik speel al een paar weken met het idee om toch Nia-les te gaan geven.

Ik was naar Amsterdam geweest, om twee halve dagen mee te doen met de Nia White Belt, de opleiding voor Nia-teachers die daar op dat moment doorging. En ik ben teruggekomen met veel inspiratie, ontzettend veel zin om te dansen en een lijf vol energie.

De week daarvoor had ik een mail gekregen van M, die heel graag Nia wilde dansen en vroeg of ik of een van mijn collega’s in het Antwerpse les gaf. Aangezien ik de enige ben in deze provincie, stelde ik haar voor om met mij te komen dansen in onze woonkamer. Dat heeft ze ook gedaan en dat klikt ontzettend goed. Nia dansen is altijd fijn, maar met twee of meer is toch altijd veel fijner dan alleen!

En dus begon ik eens rond te kijken, en na te denken, en plannen te maken. Ik nam contact op met Koningsteen, een heerlijke plek met een fantastische sfeer, waar Gitta op de opendeurdag Nia heeft gegeven, waardoor ik het concept dus al niet meer hoefde uit te leggen.

En ze hebben me daarnet teruggebeld met hun antwoord: ik mag daar gaan lesgeven!!! Ik ga beginnen met een reeks van vijf – zes lessen, in januari en februari op donderdagavond, en ik kijk er enorm hard naar uit!

Dus Nadia, als je nog steeds geïnteresseerd bent, dit is je kans! Breng maar al je vriendinnen mee ook… En natuurlijk iedereen die dit leest en die geïnteresseerd is, is welkom!

Meer details post ik binnenkort op deze blog en op niabelgium.be.

We gaan dansen, jippieeeee!

Oh, en voor wie alvast een voorproefje van Nia wil, dit is een promovideo van Ann Christiansen, de vrouw bij wie ik mijn White Belt heb gevolgd. Het is in het Duits, maar zo rond 1:00 begint de dans, en dan krijg je wel een eerste idee van hoe Nia eruitziet. Maar eigenlijk is Nia als chocolade: je moet het gewoon proeven!

Nia Annian

Oef

Je zal me zelden politieke discussies weten voeren, en meestal ben ik ook maar half mee met het wereldnieuws. Maar ik ben vandaag toch zoooo blij dat Obama gewonnen heeft. Ik was zo bang dat het toch nog McCain zou worden. Dank u, Amerika, om voor de juiste te kiezen!

Vier jaar geleden, toen Bush voor de tweede keer werd verkozen, was ik zo teleurgesteld in de wereld dat ik besliste geen nieuws meer te volgen. Of tenminste, het niet meer op te zoeken. Ik hoor het nieuws nog op de radio, kom het wel eens tegen op het internet, lees blogs waarin de schrijvers al eens hun mening geven over nieuwsfeiten, dus ik ben altijd wel half en half mee. Maar ik kon er niet meer tegen, het nieuws op tv. Hoe langer hoe minder. Ik zat elke keer te bleiten als er beelden werden getoond van stervende en lijdende mensen in Afrika, ik maakte me kwaad op Amerika en die klotevent aan het hoofd ervan, ik werd gestresseerd van het idee dat wij zo weinig zelf kunnen doen aan de wereldpolitiek… En ik leef een stuk rustiger nu, kan het gewoon allemaal makkelijker langs me heen laten gaan.

Maar nu ben ik toch benieuwd. Hoe Obama het land gaat besturen. Wat voor hervormingen hij zal doorvoeren. Hoe zijn buitenlandpolitiek zal zijn. Misschien moet ik toch weer eens wat meer het nieuws volgen. De wereld is immers vandaag weer een klein beetje rooskleuriger geworden voor mij…