Miniski

Wij gaan misschien skiën dit weekend.
Vrijdagavond vertrekken naar vrienden in Zwitserland, zaterdag gaan skiën in de bergen, zondag op het gemak weerkeren.

Het lijkt misschien belachelijk om daarvoor zover te rijden, maar ik heb zó hard nood aan vakantie dat ik dit ontzettend aantrekkelijk vind. Eventjes er helemaal uit zijn. Niet gewoon weekend vieren door te gaan shoppen en voor de tv te hangen. Neenee, het weekend keihard beléven, door urenlang in de auto te zitten en te tetteren met mijn lief, ergens onderweg iets te eten in een wegrestaurant, ‘s avonds laat toe te komen, ‘s morgens vroeg onze skispullen te pakken en naar de bergen te rijden, urenlang tegen een rotvaart over de witte sneeuw te denderen, ‘s avonds moe maar voldaan terug uit de bergen weg te rijden, iets te gaan eten, ‘s zondags uit te slapen, gezellig te ontbijten met vrienden die we alweer veel te lang niet gezien hebben (omdat ze in Zwitserland wonen, duh!) en dan opt gemak terug te rijden. Voor mij is dat momenteel het SUMMUM van een weekend.

Terwijl ik elk ander weekend zou zeggen “gij zijt zot zeker, voor twee dagen naar Zwitserland?”…
Woehoe!
Sneeuw, here I come!

Barcelona

Bert zegt daarnet op chat dat Mieke blijkbaar naar Barcelona is. Ik ga naar haar blog kijken en zie inderdaad een apple dashboard venstertje met de temperaturen van Barcelona.
Goh, ik zou ook wel naar Barcelona willen, zeg ik. In plaats van het weekendje Amsterdam dat we van plan waren…
Bert stuurt me een link van het Novotel in Barcelona.
Pff veel te duur.
Een ander hotel, vier dagen met vlucht in vanaf 330 euro. Oe, dat is al veel beter, antwoord ik.
Ik begin al meteen te dromen van een weekendje Barça, in de lente misschien, als het al wat warmer is, oooh heerlijk over de Ramblas struinen en de vele hoekjes en kantjes van Parc Güell verkennen. En eindelijk eens Casa Batlló gaan zien. En… en… Ik zie het al helemaal zitten!
Dat we beter even wachten om te zien hoeveel onze skireis zal kosten, zegt Bert.
Ik beaam.
Oei, dat we misschien toch over een paar weken naar Barcelona MOETEN, schrikt Bert. Hij had het formulier ingevuld om te zien hoeveel het werkelijk zou kosten, en was een stap te ver gegaan. En dat dat een probleem was, want dat hij geen vakantie meer had… Beetje paniek aan zijn kant. Hilariteit aan de mijne.

Hij heeft gebeld. En ze hebben geannuleerd.
Oef zegt hij.
Toch een beetje jammer, denk ik.
Maar goed, we gaan later nog wel een keer…