Gisterenmiddag liet ik Poema buiten op het dakterras. Ik dacht dat hij toch niet zo stom zou zijn om ergens af te springen waar hij niet meer op kon geraken. Ik dacht dat hij vanzelf wel terug zou komen als hij honger had. Niet dus.
Hoe later het werd, hoe ongeruster ik ook werd. Ik werd steeds banger dat hij op straat was geraakt en de weg was kwijtgeraakt, dat hij ergens vanaf was gesprongen en niet meer terug geraakte, en hoe later het werd, hoe worse de case scenarios werden… Tot ik hem in gedachten bloedend, met gebroken poten of zelfs een gebroken rug zag liggen afzien.
Gisterennamiddag en -avond nog alle huizen afgegaan in ‘onzen blok’, alle tuinen ingegaan om te zien of ik hem nergens in een hoekje kon vinden, alle straten in de buurt doorgelopen, hem roepend, terwijl ik onder elke auto keek of ik hem nergens zag zitten… Het is een jonge kat, zonder ervaring met de buitenwereld, en ik wist dat hij sowieso bijzonder benauwd zou zijn als hij na al die uren de weg naar huis niet terugvond.
Eén tuin kon ik niet onderzoeken, want het huis staat leeg en staat te verkrotten sinds 2001. Ik slaagde er uiteindelijk in de eigenaar te pakken te krijgen, en kon een afspraak maken voor vanmiddag twee uur. De tuin is helemaal overwoekerd, ik was blij dat ik een lange broek en een T-shirt met lange mouwen had aangetrokken, want ik moest me een weg zoeken door de struiken en de webben.
En uiteindelijk, diep in een hoekje verborgen, vond ik hem. Gelukkig is hij beige en niet bruin of zwart, anders had ik hem misschien nooit gevonden, maar met zijn lichte vachtkleur valt hij gelukkig goed op. Hij zat me bang aan te kijken en spartelde zo hevig toen ik hem oppakte, dat hij mijn hele rechterarm kapot krabde. Maar ik heb het ervoor over! Ik had er nog veel meer voor over gehad om hem terug te krijgen ook! Man, ben ik bang geweest zeg…
Enniewee, kat terug, ikke heppie. Maar ik geef toe, ik moest toch eens aan mijn moeder denken, die ik als tiener altijd overdreven bezorgd vond. Ik begrijp haar al een stuk beter nu, en ik vrees he… dat ik even erg zal zijn als ik ooit kinderen heb. Als ik al zo vreselijk ongerust kan zijn over een kat als die een paar uur kwijt is, hoe zal dat dan niet zijn als je tienerkinderen tot stukken in de nacht uitgaan? Ik zal ze het proberen te besparen, die drukkende en frustrerende ongerustheid, maar ik beloof niets…