One Way

Achterstand

De achterstand op deze blog is me stilaan aan het wurgen.

Ik heb nog zoveel te schrijven, zoveel te tonen.

Het is allemaal begonnen met een fotootje dat ik erop wilde maar dat ik niet klein kreeg. Ondanks alle formaatswijzigingen in fotoprogramma’s, vierentwintig keer opnieuw uploaden en er weer af smijten, kreeg ik dat verdomde fotootje niet klein. Niets schrijven dus.

Daarna hebben we een kat genomen, ergens in oktober… Daar wilde ik ook fotootjes van op het net zetten, maar dan was ik bang dat die ook niet zouden lukken en ik moest het nog eens vragen aan mijn IT-lief en dus kwam het er ook niet van.

Enzovoort. Er is nog zoveel dat ik wil vertellen. Met en zonder fotootjes. En als ik nu eens de kracht zou hebben om foert te zeggen en gewoon voort te doen zonder dat allemaal te vertellen, het zou iets anders zijn, maar ik kan het niet. Er zijn teveel belangrijke dingen gebeurd. Wat zou mijn blog zijn zonder de foto’s ‘voor’ en ‘na’ van mijn eerste kapperbeurt in 2,5 jaar (van dreads tot halverwege mijn rug tot een kort pinnekeskopke). Niets toch? Dan ben IK het niet meer…

Dus wordt het tijd dat ik me er eens echt mee bezighoudt. Dat ik eens met mijn lief achter de computer ga zitten om het fotoprobleem op te lossen. Zodat ik weer verder kan, en mijn blog toch weer een béétje te maken heeft met mijn leven. Want zo doods als het er hier tegenwoordig uitziet, is mijn leven nu ook weeral niet…

2 comments November 30th, 2006

Goede tijden, slechte tijden

Het leven gaat voort, zonder stoppen. Ik ben ziek geweest, een zeer zware verkoudheid met een hoest waarbij je telkens denkt dat je erin zal blijven, met slapeloze nachten, dodelijke vermoeidheid en barstende hoofdpijn als gevolg… ik ben er bijna van af, heb alleen nog een heel klein rochelhoestje. We zijn een paar dagen naar Zwitserland geweest, supertof en gezellig, bij vrienden van Bert. Een super housewarmingparty op zaterdag, een bezoek aan Interlaken in de regen op zondag, een dag shoppen in Bern op maandag en een stevige bergwandeling op dinsdag. Zo’n klein vakantietje kan echt wel deugd doen. Gisterenavond concert van de Levellers: manmanman die mannen zijn subliem. Heb voor het eerst in jaren mij nog eens serieus in een “pogo” gesmeten op Dirty Davey. Ik was stikkapot van het springen en het dansen na afloop. Ik hoop dat ze nog lang concerten geven, die gasten. En dan nu weer werken. In twee weken tijd heb ik me dus zowel vreselijk slecht als verschrikkelijk goed gevoeld. Absolute hoogtepunten en laagtepunten. Hihi. Mij ga je niet horen vertellen dat mijn leven saai is, amai.

Add comment November 3rd, 2006