Amaai, Lien haar verkiezingsfilmpjes zijn goed geworden. Echt supergrappig. Ok, ik geef toe, waarschijnlijk vind ik ze nog beter omdat ik de acteurs alledrie ken. Maar dan nog…
Gaat dat zien, gaat dat zien!
Amaai, Lien haar verkiezingsfilmpjes zijn goed geworden. Echt supergrappig. Ok, ik geef toe, waarschijnlijk vind ik ze nog beter omdat ik de acteurs alledrie ken. Maar dan nog…
Gaat dat zien, gaat dat zien!
Want Bert en ik zijn vandaag een jaar samen. Een jaar geleden zaten we samen op een rots naar de vallei te kijken, bijna aan het einde van een lange en zware tocht door de bergen van Corsica, en voelden we dat het klikte. De eerste kus volgde pas ‘s avonds laat in de tent, maar we wisten toen al allebei dat het goed was.
En dat weten we nog steeds.
Onze eerste “jubilee”… dat er nog minstens 50 mogen volgen!
Voila, we zijn er weer aan begonnen. Behalve een eenzame keer in augustus was ik al twee maanden niet meer gaan lopen, het was geleden van voor onze vakantie. Gisteren dus voor het eerst weer, en het ging eigenlijk wel redelijk. Ik heb er geen idee van hoe lang ik gelopen heb, want ik had geen horloge om, maar ik heb de hele coupure (tot aan duizend vuren) heen en weer gelopen, dus ik moet wel ongeveer twintig minuten aan het lopen geweest zijn (op het gemakje he). Ik moet toegeven dat ik daarna wel pompaf was en dat ik zo rood zag als een pioen, maar ik zie het wel weer zitten. Normaal kan ik mij enorm motiveren door een schema te volgen, zodat ik mijn vooruitgang zie, maar daar heb ik nu precies niet veel zin in. Ik ga dus gewoon gaan lopen en zien wat het geeft, voorlopig. Ik zal vanzelf ook wel beter worden, he…
Haaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!
Ik zit mij hier al de hele dag af te vragen hoe het toch komt dat ik zo stijve armspieren heb. Nu besef ik waarom: ik heb gisterenmiddag urenlang gespeeld met twee kleine meisjes, eentje van zes en eentje van tien. En spelen met kindjes, dat is in mijn geval meestal nogal wild. Zo heb ik dus dat kleintje van zes tientallen keren opgepakt, rondgedraaid, ondersteboven gehouden, in de lucht gesmeten, in mijn nek gezet enz… en daarna hebben we turnoefeningen gedaan. Waarbij Jerica (de babysitster van dienst en een goei vriendin) en ik vooral verantwoordelijk waren voor het helpen bij handenstand, flikflak, salto voorwaarts en achterwaarts, springbrug enzovoort…
Tja… zo is het niet te verwonderen dat je de dag erna spierpijn hebt natuurlijk. En ik had ook al mijn rug een beetje verrokken toen ik probeerde of ik zelf nog een brug kon maken (en ik kan het nog, zij het heel nipt
)
Heb je gehoord van dat zwaar ongeval van dit weekend in Vilvoorde? Van een jonge kerel die veel te rap reed en overkop ging en zo een moeder met dochter aanreed, waardoor de jonge vrouw dood is en het kindje in levensgevaar?
Dat is sowieso al erg, ik vind het vreselijk, zulke dingen.
Maar nu vind ik het nog erger. Want dat meisje dat nu dood is, was de schoondochter van onze secretaresse. En dat lieve mens heeft in de vijf jaren dat ik hier nu werk al meer miserie gezien dan alle andere mensen die ik ken samen… Sommige mensen lijken niet geboren voor het geluk… Tis een wonder dat dat mens nog zoveel levenslust blijft houden en altijd maar opnieuw opstaat en verder gaat… Sjapo!
Ik ga blijkbaar dringend eens naar Ierland moeten… Ik wil al lang eens naar Schotland of Ierland, het enige wat me tegenhoudt is het klimaat… maar ik ga der toch nog eens serieus moeten aan werken blijkbaar…
| You Belong in Dublin |
![]() Friendly and down to earth, you want to enjoy Europe without snobbery or pretensions. You’re the perfect person to go wild on a pub crawl… or enjoy a quiet bike ride through the old part of town. |