Pepertjes

Ik heb gisteren de grootste blunder uit mijn kookcarrière gemaakt: een volledig bakje kleine superhete pepertjes gesneden en ontpit met de blote hand…

Resultaat: een uurtje later, nadat ik allang gegeten had enzo, stak ik per ongeluk mijn duim in mijn mond, en ik sloeg spontaan alle kleuren van de regenboog uit, want mijn hele mond stond in brand. Bert zei dat ik moest blussen met alcohol, maar ik kan daar niet goed tegen dus dat werd alleen maar erger. Enkele lepels roomijs en wat brood later kreeg ik mijn normale kleur terug…

Dan begon het echter pas goed: mijn handen begonnen te branden, vooral mijn vingertoppen en onder mijn nagels. Pijn! Niets hielp, en de pijn werd steeds erger. Na vele malen wassen, laten weken in koud water en een dikke laag vette handcrème kon ik de pijn tot zover stillen dat ik kon slapen.

Vannacht om vier uur werd ik wakker van een hevig brandend gevoel tussen mijn benen. Mijn hand was in mijn slaap per ongeluk op een plekje beland waar je beter geen hete peper kan smeren. Kaï kaï! Snel naar de badkamer, onder de douche, en spoelen maar. Ik had het blijkbaar maar even aangeraakt, dus gelukkig ebde de pijn daar vlug weg. Daarna begonnen mijn handen echter weer zo hard te branden dat ik nauwelijks nog geslapen heb daarna.

Vanmorgen iets vroeger opgestaan om een oplossing te zoeken op het net, maar niet echt een goeie gevonden. Vet, zeiden ze, geen water… Mijn handen ingesmeerd met een stukje goei boter dus… Goed, het hielp een klein beetje, maar toch niet echt veel.

Gisteren had ik mijn lenzen wel uitgekregen door ervoor te zorgen dat ik enkel mijn lens zelf aanraakte en niet mijn oog… maar ze vanmorgen terug insteken was toch niet zo’n goed idee blijkbaar… pikken! Gauw lens terug uit, en dan maar met mijn bril gaan werken.

Dan de trein op naar Brussel, en de hele tijd mijn handen boven de radiator gehangen waar koude lucht uit kwam. Ha, verkoeling…

Nu is het al heel wat beter. Mijn rechterhand lijkt redelijk ok, mijn linkerhand (waarmee ik vlijtig de zaadjes uit de pepertjes ritste zodat mijn hand een half uur lang vol sap hing) is nog altijd heel warm, maar gelukkig niet pijnlijk meer.

Ik leef op hoop dus. Tegen vanavond zal het wel in orde zijn… Maar alleszins, ik heb mijn lesje geleerd. Nooit meer! Ik wil keukenhandschoenen!

Nem!

Daar! Nem! Ik ben weer aan het bloggen gegaan. Toch vrees ik dat ik een bepaald fenomeen bij mij zie opduiken. Uit mijn blog zal je waarschijnlijk nooit een mooi relaas van mijn leven kunnen trekken, de belangrijke dingen sla ik over, ik schrijf alleen als me iets banaals in mijn hoofd opkomt. Een dagboek kan je het dus moeilijk noemen.

En aan jou, beste lezer, kan ik enkel zeggen: bedankt om mijn zever te lezen :-)

Klotetram

Voor die ene keer dat ik ‘s morgens besef dat het keihard regent voor ik de deur uit stap, en dat ik beslis om die ene keer dan maar met de tram te gaan, en dat ik goed op tijd aan de tramhalte sta zodat ik zeker niet mijn tram zou missen… blijft dat rotding een kwartier stilstaan in de Veldstraat omdat er een vrachtwagen in de weg staat. En waarom hij niet keihard begon te bellen om te zeggen dat hij door wilde en dat die camion moest “moven”, ik weet het niet. Feit is dus dat ik mijn kas zat op te fretten, verlangde naar mijn fiets en uiteindelijk mijn trein miste! Godverdegodver! Nooit meer, hoor je me, nooit meer! Geef mij mijn fietsje maar!

Toch vermoed ik dat het eigenlijk indirect MIJN schuld is dat die tram zo lang stilstond, dat het universum me gewoon een loer wilde draaien. Ik kan me altijd zo ergeren aan mensen die altijd met de auto gaan, omdat de trein “altijd vertraging heeft”, terwijl ik uit ervaring weet dat de trein zelden vertraging heeft, maar de trein misschien toevallig eens vertraging had toen die mensen voor één keer besloten de trein te nemen ipv de auto. DOOD erger ik me daaraan. Egoïsten! Milieuverpesters!

Dus voila, nu was het mijn beurt. Waarschijnlijk hebben trams zelden vertraging, en zeker niet zo verrekte lang…

Maar toch, mijn besluit staat vast: ik ga nooit meer met de tram. Geef mij maar mijn K-waybroek en mij regenvestje, ik ga met de fiets!

Nana

Ik heb vannacht over Nana Mouskouri gedroomd. Kom dat tegen! Ik ben geen fan van dat mens, en de laatste keer dat ik over haar gehoord heb, zal op het songfestival geweest zijn, in mei dus… Hoe die in godsnaam in mijn hoofd verzeild is geraakt, geen idee! Ik ben een rare…

Lang, lang geleden

Ik denk er regelmatig aan, dat ik dringend nog eens iets op mijn blog moet posten. Maar sinds onze vakantie is het op het werk zo intens stressy geworden, dat ik absoluut geen tijd overheb om te schrijven. En ‘s avonds mijn computer opendoen? Vergeet het maar. ‘s Avonds wil ik even ontspannen, en op de computer tokkelen is voor mij echt geen ontspanning, zelfs niet voor mijn eigen blog. Dus wordt het nog even wachten op rustiger tijden. Tot mijn collega terug is van vakanties, bijvoorbeeld (ja, hoor, die “s” moet er wel degelijk staan). Tot later!