The DaVinci Code

De recensies waren zo ongeveer allemaal negatief. De film werd ontzettend afgebroken. Hij zou “zwaar op de hand” en “sinister” zijn, te letterlijk verfilmd, te veel informatie ineens, enzovoort. We besloten toch te gaan kijken. We hadden allebei ontzettend van het boek genoten en wilden de verfilming niet missen.

Wel… wij vonden hem goed! Wij vonden hem vooral een schitterende aanvulling op het boek, maar ook voor wie het boek niet gelezen heeft, is hij denk ik best te genieten.

Om te beginnen is alles prachtig in beeld gebracht. De film volgt minutieus de beelden van het boek, waardoor je nooit het gevoel krijgt dat het mooier was in je fantasie (en de mijne is nochtans best wel levendig te noemen) en het zelfs een mooie aanvulling is. Ik ben bijvoorbeeld zelf nog nooit in het Louvre geweest, en de scènes in het Louvre zijn veel grootser dan mijn fantasie kon bevatten.

Het verhaal is ook helemaal niet zo letterlijk als de recensenten je doen geloven. Integendeel. Ok, het verhaal blijft hetzelfde natuurlijk (duh! gelukkig!) maar de nadruk ligt vaak op heel andere aspecten van het verhaal. Bepaalde belangrijke dingen uit het boek zijn weggelaten omdat het te omslachtig werd, andere thema’s zijn meer uitgediept, en sommige dingen zijn helemaal veranderd… Maar slechts zelden spreken ze categoriek het boek tegen. Is dat dan “te letterlijk”? Wel, dat vind ik dus helemaal niet…

Ook de acteerprestaties werden afgebroken. Ok, er zit niet zoveel magie tussen Tom Hanks en Audrey Tautou, minder dan in het boek alleszins, maar dat was dan ook blijkbaar de bedoeling van de regisseur. Ik vond het niet slecht, eindelijk een film waar de hoofdpersonen van een thriller eens NIET bij elkaar in bed belanden… Ian McKellen, die Sir Leigh Teabing speelt (en beter bekend is als Gandalf uit LOTR en Magneto uit X-men) speelt schitterend! En de Silas, de albino-monnik, gespeeld door Paul Bettany, is een karakter waar ik echt de rillingen van kreeg.

Sinister, noemden ze de film. Zwaar op de hand. Tja, wat verwachtten ze eigenlijk? Een romantische komedie? Het boek zelf is ook bijzonder sinister, het mocht voor mijn part soms zelfs nog iets sinisterder. En ok, er wordt veel in uitgelegd, maar zonder dat kan je het verhaal gewoon niet uitleggen, vind ik. Het is nu eenmaal een hele brok theorie die eraan vasthangt. Zonder het boek zou niemand de film hebben willen maken, zeiden ze ook… Nu ja, misschien is dat wel zo… So? Heeft iemand gevraagd om een topfilm van de hoogste kwaliteit die volledig op zichzelf kan staan? Nee toch… Ik denk dat ik wil wat de meeste willen als ze naar die film gaan kijken: een mooie verfilming van het boek. En daar zijn ze volledig in geslaagd!

La Provence – Temse

Gisteren heb ik ontzettend lekker gegeten. Amai. Dankzij mijn schoonouders kom ik regelmatig eens in degelijke restaurantjes met heel lekker eten, maar dat van gisteren was toch werkelijk fenomenaal!

La Provence in Temse. Het restaurant is ingericht in een prachtig gerestaureerde hoeve, en heeft achteraan een nóg mooier terras. Aangezien het gisteren zo mooi weer was, zaten we lekker buiten, en je waant je écht in de Provence, ik voelde me meteen op mijn gemak. De bediening is heel erg vriendelijk en professioneel, maar niet stijf en deftig, wat voor mij een groot pluspunt is.

En dan dat eten… als amuse-gueule was er een maatje met een tapenade van iets (weet ik veel) en een glaasje gazpacho met een rietje van pijpajuin. Daarnaast werd er ook een bordje met olijven, ansjovisjes en radijsjes op tafel gezet. We kozen niet voor een menu, want niet iedereen kon zich vinden in hetzelfde menu (we waren met zeven, en de hele tafel moest hetzelfde menu bestellen, dat vond ik wel wat jammer) maar hoewel de kaart niet uitgebreid is, kon ik al meteen niet kiezen, want alles wat erop stond, klonk vreselijk lekker.

Uiteindelijk koos ik als voorgerecht voor babykreeft met asperges en gember. Superlekker. We hadden een “bavet” aangekregen, maar ondanks mijn geringe ervaring met kreeften heb ik ze toch spatvrij verorberd (ja, ook bij het koteren in de scharen ben ik proper gebleven). De kreeft zelf was overheerlijk, de asperges zacht en smakelijk en het “soepje” paste er perfect bij. Om je vingers bij af te likken, wat ik dan ook meermaals gedaan heb. We kregen vingerkommetjes en elke paar minuten kwam er iemand langs om te zien of iemand een vers broodje wilde. Die broodjes waren trouwens ook fenomenaal: je kon kiezen tussen lavendel, kaas-ui, olijven, maanzaad en nog iets. En lekker vers! Jammie…

Als hoofdgerecht koos ik lam. Natuurlijk. Mijn lievelingsbeest. En ik moet toegeven, ik heb nog maar zelden zo lekker lam gegeten, amai! De sneetjes vlees waren superzacht en smolten in de mond, en daarbij waren er boontjes, zongedroogde tomaten, verse tijm, kleine paddenstoeltjes, verse aardappeltjes in de schil en een overheerlijk sausje. De kruiden kweken ze blijkbaar zelf in hun tuin, en de versheid spatte gewoon van het bord. Overheerlijk!

Hoewel ik dan al geen pap meer kon zeggen, gaf ik toch toe aan de verleiding van het dessert. Een ijsje kon er wel in, vond ik. Ik paste voor de assortimentjes (eentje met sorbets en eentje met andere desserts) en koos gewoon een vanille-ijsje met chocolade. Het was gewoon een vanille-ijsje met chocolade, maar toch slaagden ze erin dat ook weer heerlijk lekker en mooi verzorgd te maken: kwaliteitsijs, met een takje munt en een vanillestokje in een mooi diep bord, en een bordje met een kannetje warme chocolade en een een toef verse slagroom erbij. Grrrmmjjjaammm… Ik eet nooit meer vanille-ijs met chocolade zonder erbij op muntblaadjes te kauwen, echt lekker is dat eigenlijk…

Het was hemels… ik zou het echt niet erg vinden om daar nog eens te gaan eten :) En wat natuurlijk ook wel een grote troef was: ik hoefde het zelf niet te betalen, we werden getrakteerd… Want tja, voor kwaliteit betaal je iets meer natuurlijk. Niet dat het onnoemelijk veel is, ik denk dat mijn eten ongeveer 55-60 euro zal gekost hebben, en de menu’s zijn goedkoper, dus er zijn wel degelijk nog veel duurdere restaurants. Maar ja, voor mij persoonlijk is dat toch niet iets wat ik alle weken uit mijn mouw schud… of zelfs niet alle maanden… Dus euh… met dank aan de ouders van Bert voor deze onvergetelijke culinaire ervaring!

Roodkapje – Unni Lindell

RoodkapjeHet zag er aantrekkelijk uit. Een lekker dik boek, met een intrigerende cover, en als baseline: een literaire thriller.

Je leert drie zussen kennen: Judith, Lisbet en Carol. Ze hebben een vreemde jeugd gehad, want ze zijn opgegroeid door hun grootmoeder omdat hun moeder niet stabiel genoeg was om voor hen te zorgen. Maar ook grootmoeder zelf heeft haar demonen… En nu ze volwassenen zijn, hebben ze alledrie te kampen met emotionele problemen. Een van de drie zussen is als kind verkracht, en begint jaren later alle mannen te vermoorden die haar willen kwetsen. Welke van de drie zussen het is, blijft echter ook voor de lezer lange tijd een vraag.

Het verhaal is wel ok. Op zich. Het literaire is er wat teveel aan voor mij. Flarden van zinnen en gedachten, in een min of meer poëtische vorm gegoten, worden je voortdurend door de strot geramd. Of misschien was het beter in het Noors en was de vertaling gewoon niet fantastisch, maar ja, ik spreek geen Noors… Het verhaal is goed, en het boek blijft uiteindelijk wel de hele tijd boeien, ik heb geen moment getwijfeld of ik wel zou voortlezen, ondanks de literaire worsteling. En de ontknoping is echt wel verrassend. Zo staat het ook achteraan op de cover, dus dat mag ik wel zeggen…

Conclusie: Je zal me niet horen zeggen “dat boek MOET je gewoon gelezen hebben”, maar ik zal ook niemand tegenhouden die er zin in heeft. Alleen: als je het wil lezen, koop het dan tweedehands van mij, ik ga het toch niet meer herlezen (en ECHT goeie boeken wel).

Aantal sterrekes: 6/10

25 minuten

De werkmannen op de bouwwerf voor onze deur hadden vanochtend het fantastische idee om al om 6u te beginnen werken. En niet zomaar wat stilletjes opruimen, nee, vooral zoveel mogelijk lawaai maken met hamers op ijzer en met slijpschijven enzo.

We zijn dan maar opgestaan. Bert is gaan werken, ik besloot te gaan lopen.

En het ging fantastisch! Ik heb 25 minuten gelopen, het langste tot nu toe. Ik was heel rustig begonnen, met een gangetje waar een slak jaloers zou op zijn. Halverwege voelde ik echter dat het lekker ging, en ik besloot er nog een tandje bij te steken. En nog een tandje. En nog een tandje. Tot ik op driekwart van mijn route zo snel liep dat ik schrok van mezelf. Ik liep zo hard als ik zou lopen als ik een 600-meter veldloop zou meedoen. Geen sprint dus, maar wel een (voor mij) heel hoge constante loopsnelheid. En waar ik vroeger zo’n tempo slechts een paar tientallen seconden kon volhouden, kon ik het nu minutenlang aanhouden. Op het einde nog even vertraagd omdat ik toch wel stilaan buiten adem begon te raken, en om de laatste paar honderd meter nog wat uit te lopen, maar ik was toch best wel trots op mezelf. Niet alleen een goede duurloop dus, maar nog met een serieuze versnelling erbij ook…

Ik ga nog ‘s ochtends lopen…

Druk maar fantastisch

… was het weekend…

Vrijdagavond naar een wijkfeestje met Esta Loco. Was fijn! Heerlijk weer, goedkope drank, fantastische sfeer, leuke muziek en goed gezelschap (Lien, i. en Henk).

Zaterdagochtend vroeg op om te gaan lopen in de Bourgoyen. Het pikte nogal, zo vroeg, maar uiteindelijk was dat wel best want het was al vroeg goed warm, op het randje van té zelfs. 22 minuten gelopen en ik was best wel kapot eigenlijk. Ik steek het maar op de te korte nachtrust, da’s handig…

Dan gaan shoppen, opt gemak. Dan op mijn dakterras int zonneke gelegen. En verbrand :-)

In de vooravond iets gaan drinken op de grasmarkt, met vrienden van Bert, maar dat is ontaard in lang cocktails drinken op een lege maag en dan uiteindelijk om half twaalf ‘s nachts pasta bij hen thuis. Supergezellig. Mijn lief heeft toffe vrienden.

Zondagochtend liep de wekker om acht uur af. Weer aauw. Maar ja, we hadden nog een serieuze wandeling in de Ardennen gepland. Dus rugzak gemaakt (12 kilo) en iets na negen vertrokken. We wilden van Poupehan naar Bouillon wandelen langs de Semois, maar de weg bleek algauw iets te lang te zijn. Een brug vonden we echter niet, dus zijn we uiteindelijk de Semois overgestoken door het water, met onze Teva’s aan en bergbottinnen achterop onze rugzak gebonden. Avontuur in de Ardennen, woehaa. Het was best wel een lange en zware tocht, maar ik vond het heerlijk. En het was ook goed om nog eens af te zien, om te weten waar ik ook alweer moet op letten in Corsica en wat mijn zwakke plekken zijn. Dan kan ik daar de komende twee weken tenminste nog aan werken…

Dan nog naar de ouders van Bert gaan BBQ’en en gisterenavond weer veel te laat gaan slapen.

Ik ben dus moe, maar wel heel erg voldaan.

Anti-loopjoints

Gisteren weer gaan lopen, en eindelijk ging het weer.

Vorige week was ik twee keer gaan lopen en moest ik telkens na enkele minuten opgeven wegens vreselijke steken in mijn zij. Echt deprimerend en ontmoedigend. Ik had echter vaag het idee dat het wel eens te maken kon hebben met die paar jointjes die ik vorige week gerookt had. Niet veel, zo sommige avonden eens eentje, maar toch meer dan normaal. Dus zaterdag mijn wiet diep opgeborgen zodat de verleiding weg was, in de hoop dat het beter zou gaan.

Gisteren ging het weer prima. 23 minuten gaan lopen in de Bourgoyen, en ik had wel wat steken maar die waren draaglijk, pas de laatste twee minuten kreeg ik het weer moeilijk. Niet slecht dus, al zeg ik het zelf…

Zou dat nu echt aan die paar sigaretten gelegen hebben? Allee, ik weet dat tabak slecht is voor de gezondheid, maar dat die paar jointjes mijn conditie zo fataal zouden aanvallen, dat had ik toch niet verwacht.

Nu ja, ik zal er maar afblijven dan voorlopig, want mijn conditie is mij iets teveel waard, zo twee weken en twee dagen voor we naar Corsica vertrekken…

Dit is de allereerste keer…

tudum tudum tudududududum…

Dat ik een bericht post met WordPress… (tudum enz…)

Zo, ik ben verhuisd. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad, want ik was eigenlijk al in januari van plan om te verhuizen, maar dat kwam er maar niet van… Mijn domeinnaam had ik al jaaaaren (palabrita.be) omdat ik een vertaalbedrijfje heb, en ik wil daar ooit eens mijn website opzetten… Ik had ook een provider en het e-mailadres gebruik ik intussen al jaren, maar een site kwam er maar niet van. In januari ben ik dan begonnen met deze blog, en ik wilde al vrij snel met WordPress werken, maar die provider ondersteunde geen php dus kon ik het wel schudden. Andere provider dan maar, maar ja, de rompslomp. Een paar dagen geleden heeft Bert het dan voor mij gedaan, en hij heeft ook meteen mijn blog hier gezet… Handig hoor, zo’n computerlief.

Dus sta ik nu hier, schoon onder mijn eigen domeintje, met veel schonere kleurekes dan voordien (hoewel die nog wel kunnen veranderen) en met veel meer mogelijkheden.

Jippie!

Welkom dus, op mijn nieuwe stekje!