Ik was zaterdag en zondag toch wel behoorlijk trots op mezelf. Zaterdag 21 minuten aan een stuk gelopen, zonder dat mijn adem of mijn hartslag de pan uit swingden, en vooral zonder dat mijn knie pijn deed! Woehoe!
Zondag zijn we naar “Dardennen” gereden. We wilden een (voor de Ardennen) zware wandeling doen, de “Promenade des échelles” (Trappenwandeling) bij Rochehaut, goed voor drie uur pittig wandelen (en hier en daar eens klimmen en klauteren). Allee, normaal gezien drie uur. Wij hebben die wandeling in 1,5 uur gedaan. Zonder noemenswaardige moeite. Ik voelde mijn ademhaling wel, op zware klimstukken. En mijn knie liet van zich horen, maar deed niet echt pijn. Dus was ik weer eens trots. Tot ‘s avonds, toen bleek dat ik, vraag niet hoe, een rugspier en een bilspier verrokken heb ) Het is duidelijk: ik kan nog wel wat oefening gebruiken voor ik me waag aan de échte bergen in Corsica…

Die 18 minuten lopen gisteren gingen perfect qua ademhaling en hartritme (had een hartslagmeter aan) maar mijn knieën begonnen na een tiental minuten toch serieus te protesteren. Ik heb ze wel uitgelopen, dus ik ben content…
Ik ga tussen de loopsessies door nog een andere vorm van training invoeren: in september had in het in Corsica wel eens moeilijk met het klimmen. Je moet serieus veel kracht op je bovenbenen zetten om grote passen omhoog te kunnen nemen. Dus vanaf nu neem ik elke trap per drie treden en ik wil proberen elke avond toch een tiental keer de trap op te klimmen met grote passen… Kwestie van echt goed voorbereid te zijn, he…

Ik was een maand geleden, toen ik opnieuw mocht beginnen te lopen, nog eens naar morgenbeginik gegaan en had een nieuw trainingsschema opgemaakt. Dat ging naar mijn zin echter veeeeel te traag. Ik zou pas tegen half juli de 5 kilometer kunnen lopen, pfff. Dus besloot ik mijn training geleidelijk zelf op te bouwen. Dat ging vlotjes, dus ik ging niet meer terug naar de site en deed het dan maar alleen.
Nu ben ik eens terug gaan kijken, en heb nog eens een nieuw schema ingevoerd. En het komt zo precies uit dat ik de vijf kilometer zal kunnen lopen… op de dag dat ik vertrek op reis. Dus ik ga dat volgen, dat lijkt me een prima idee. Dan heb ik niet enkel een reis om naar uit te kijken, maar ook een streefdoel voor mijn looptoestanden.
Vanavond 18 minuten lopen, dat moet wel lukken, hoop ik. Mijn knieën doen nog altijd wat moeilijk sinds ik ze uit de kom heb getrokken, en een weekend springen en rondlopen heeft er ook geen goed aangedaan, maar ik moet trainen. Het is dit weekend namelijk nog maar eens gebleken dat ik, en vooral dan mijn knieën, niet klaar zijn voor Corsica. Dus daar gaan we weer, ik heb er nog steeds vertrouwen in dat het wel zal goedkomen!

Ik heb gisteren voor het eerst in mijn leven aan een georganiseerde jogging meegelopen. Er waren ook wedstrijdlopen, maar zeven kilometer was toch wat te veel voor mijn ongeoefende en net min of meer genezen blessure… Drie en een halve kilometer dan maar, wat ook genoeg is, want dat heb ik in de voorbije drie weken training nog niet aan een stuk gelopen…

Het verliep allemaal nogal chaotisch. Mannen, vrouwen en jongeren die aan de wedstrijden meeliepen, en joggers, vertrokken allemaal tesamen. Niet echt handig toch. Voor ons gaf dat niet, maar voor de wedstrijdlopers die toch een deftige tijd proberen te halen, moet dat wel frustrerend geweest zijn…

Er zaten nogal veel trappen in het parcours, waardoor het tempo serieus afgeremd werd. Bovendien liepen er heel wat volstrekte amateurs mee, die het alleen maar om het gratis ticket voor het festival Ten Vrede te doen was, en waarvan er veel al na een kilometer niet meer verder konden. Of zo van die dwaze mensen die te midden van een smal stuk in het parcours even hun schoenveter vastmaken, terwijl er een meter verder (letterlijk!!!) gigantisch veel plaats was om dat buiten het parcours te doen… Vooral vreselijk jammer voor de wedstrijdlopers vond ik dat, die hun tweede ronde al afmaakten terwijl wij de eerste nog niet uitgelopen hadden, en voortdurend moesten roepen om door de menigte te geraken…

Ook de aankomst was chaotisch. Er stond niemand die je uitlegde wat je nu moest doen, er werden gelukkig wel blikjes Aquarius uitgedeeld. En dan wilde iedereen zijn gratis ticket ophalen, maar het standje waar dat kon, lag midden op het parcours waar de wedstrijdlopers voorbij moesten. Opstoppingen alom natuurlijk. Qua organisatie was het werkelijk om te huilen.

Los daarvan heb ik me wel geamuseerd. Ik liep rustig op mijn eigen tempo, heb goed gelopen, had geen last van mijn knie, en door de vele amateurs was de sfeer op het parcours over het algemeen wel gigantisch goed… op het gemak voortstrompelen was voor de meesten het motto… giechelen en lachen tussendoor kon ook, en dat was eigenlijk wel leuk…

Het smaakt alleszins naar meer. Het smaakt naar echte wedstrijden, naar echt het onderste uit de kan halen bij jezelf, naar de leuke sfeer rond zo’n wedstrijd, ook al is het dan in een boerengat als Diksmuide… Het was leuk, jawel.