Vanaf vanavond ist “voor echt”! Bert is nu drie dagen thuis geweest bij zijn ouders, maar vanavond komt hij terug en dan… gaat hij nooit meer weg! Vanaf vanavond wonen we officieel samen.
De wijkagent is al geweest voor zijn domiciliewijziging, al zijn post is al verzet, over een week of twee worden zijn meubels verhuisd… we zijn er klaar voor!
Jippieeeeee!!!!!
Ik was kwaad vandemorgen. Ik kwam uit de Smidsestraat (die straat langs het Sint-Pauluskerkje) en wilde zoals elke morgen de Koning Albertlaan aan het station oversteken op het zebrapad… Niet dus. Hebben ze daar van die vorte richelkes gesmeten, over het zebrapad en al. Als fietser kan je nog nauwelijks door, met een kinderwagen/buggy of een rolstoel al helemaal niet meer… What the fuck? Why? Dat ze dan tenminste het zebrapad vrijhouden ofzo, maar neen…
Gelukkig kwam ik Lien tegen, die zelf ook haar kas aan het opfretten was, en die al verdere stappen ondernomen heeft om te weten te komen of dat gaat verbeteren en wat ze daar nu eigenlijk willen mee bereiken…
Ik heb daar dus echt wel elk jaar meer last van, he, van dat zomeruur… Vroeger totaal niets, maar ja, ik stond op wanneer het me paste, ik ging slapen als ik zin had… Sinds ik werk is mijn leven een stuk gestructureerder geworden, en nu heb ik elk jaar meer last van dat stomme zomeruur. En ok, ik geef toe, de leeftijd zal er ook wel al een beetje mee te maken hebben…
Waarom schaffen ze dat in godsnaam niet af, die ouderwetse conventie? Dat is toch nergens goed voor?
Los daarvan: mijn humeur is ondanks mijn vermoeidheid opperbest! Het is prachtig weer buiten, het is warm en het zonnetje schijnt, de lente is nu echt aan het doorbreken. Daar komen de topjes en de rokjes en de bruine benen en de warmte enzo…
De lente zit nog steeds in mijn lijf, maar mijn humeur is vandaag niet al te fantastisch. En nee, die twee hebben echt niets met elkaar te maken.
Ik wil zon
Ik wil hier weg (van het werk)
Mijn ogen pikken van de hele tijd op dat kl*te-scherm te staren
Ik ben moe
Gelukkig heb ik ook een aantal heerlijke dingen om naar uit te kijken, waardoor mijn humeur nog lang niet onder het nulpunt zal zakken:
Het is bijna weekend (nog twee uur werken)
Ik mag strakjes naar de kine (het doet pijn, maar tis ook tof)
Ik ga vanavond scampi’s maken (kwijl kwijl)
Ik ga vanavond keek bakken
Er staat een rustige avond met ventje op het programma. Filmpje kijken ofzo…
Morgenochtend Ostara-ritueel met Camelot
Morgen de hele dag optrekken met Jerica, een van mijn lievelingsvrouwen.
Morgenavond concertje van ex van Jerica, die een prachtige stem heeft
Zondag uitslapen
Zondagmiddag bij mijn schoonouders, lekker gaan eten en al.
En dan is het weer maandag, maar daar ga ik nu vooral nog niet aan denken. Eerst weekend! Juuuuuuuuuuuuuuuuuiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiij
We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal…
Ik heb vandaag ontzettend de kriebels in mijn lijf. Ik voel de lente al maanden in mijn lijf, sinds begin januari eigenlijk zelfs, maar vandaag is die in mijn lichaam pas echt doorgebroken.
Ik loop met een immense smile op mijn gezicht, voel de zonneschijn door heel mijn lijf stralen, ik heb zin om te rennen, te springen, te roepen, te zingen… Jammer genoeg zit ik vast in Brussel in een saai kantoor, met uitzicht op mijn collega ipv naar buiten, maar ik laat mijn goede humeur daar niet door vergallen!
Ik hoop dat het dit weekend goed weer is, met een heerlijk lenteritueel in de bossen op zaterdagochtend…
Tralalalalaaaa jippie jeee hoelahoep tis lèèèèèèèèèèèènte!
Eigenlijk is op vakantie gaan niet zo’n goed idee. Dan besef je nadien namelijk nog veel beter hoe fijn het is om niet te hoeven werken en om op vakantie te zijn. Dus nu zit ik in een overgangsperiode. Ik verlang enerzijds terug naar de skivakantie, de witte bergen, de zachte sneeuw, de snelheid waarmee ik de pistes afkom, en anderzijds verheug ik me al op Corsica, terug die prachtige ongerepte bergen in, met bergbottinnen en een zware rugzak, zweten en afzien maar vooral immens genieten…
Nog drie maanden en twee dagen…
En nee, zo erg is het niet dat ik de hele tijd zit af te tellen. Er zitten nog heel wat leuke dingen tussen, veel heerlijke avonden en weekends bij mijn ventje, veel hekserige dingen, veel avondjes met vrienden, een paar concertjes, hopelijk binnenkort weer veel gaan lopen… Dat zijn ook allemaal dingen waar ik erg van geniet en erg naar uit kijk. Maar vakantie tja, het is toch iets speciaals…
Ben gisteren de eerste keer naar de kine geweest, en ik weet EINDELIJK wat er mis is met mijn knieën. Die kl*te-fysiotherapeut was zo nen beuzak van ne vent, niet te doen, en die heeft helemaal niets uitgelegd! Maar mijne kine is een supertoffe vent, een heel vriendelijke mens, en hij heeft me heel mooi met prentjes en in gewoon begrijpelijk Nederlands uitgelegd wat er juist mis is.
Ten eerste deed ik dat rare ding met mijn voeten, dat wist ik wel al, daarvoor heb ik ook die steunzolen gekregen. En dan is er nog een ander probleem: er zit zo’n kort dik spiertje aan de voorkant/bovenkant/binnenkant van je knieën dat je knieschijf op zijn plaats moet houden. Awel, bij mij is dat onderontwikkeld (don’t ask me why). Het enige wat ik dus nu moet doen, is die spier ontwikkelen, met speciale oefeningen enzo. En in combinatie met die steunzolen zou alles dus over X weken volledig moeten opgelost zijn. Jipppieeeeeeeeeee!!!!
Ik ben bezweken. Nu ja, niet dat ik zoveel moeite gedaan heb om het tegen te houden, maar het is nog maar eens het bewijs dat ik eigenlijk toch ook best wel een gadget-freak ben.
Ik heb me een Qtek S200 gekocht.
Ik had al een tijdje het probleem dat ik geen deftige agenda bijhield. Ik heb een behoorlijk goed geheugen, maar het kwam toch hier en daar eens voor dat ik een dubbele boeking had, en dat is niet zo fijn natuurlijk. Bovendien heb ik voortdurend overal van die gele post-itjes plakken, met dingen die ik moet onthouden, adressen, stukjes agenda enzovoort. En het begon me ferm tegen te steken.
Een gewone pda/palm is voor mij echter niet zo’n goede optie, want dan moet je dat ding voortdurend meeslepen en ik weet op voorhand dat ik dat niet zou doen… Maar toen ontdekte ik op skireis dat er iets bestond als de Qtek S200 (er zijn nog veel andere merken en modellen natuurlijk) die gsm en pda verenigt: behoorlijk klein, best wel licht, maar alles-in-één. Het ding kan zelfs mails ontvangen, surfen (deze twee enkel als ik een ander abonnement voor mijn gsm zou nemen), word, excell, pdf en powerpoint lezen, kan dienen als gps, trekt foto’s van 2 megapixels, is eigenlijk een klein computerke… Nu ja, niet dat ik al die dingen vreet veel ga gebruiken. Ik geef toe, waarschijnlijk gewoon niet, maar ik heb nu wel een superhandige agenda, adresboek en gsm ineen, en ik kan ook alles opslaan van informatie die ik regelmatig nodig heb, en dat was toch wel de bedoeling.
En ik kan niet anders dan het dingetje constant meehebben, want anders heb ik mijn gsm niet mee, en tja, dat kan ik me niet meer inbeelden 
)
Maandag en dinsdag heb ik scans laten maken van mijn beide knieën, vanmorgen moest ik terug naar die fysiotherapeut voor de resultaten…
Op de foto is niets te zien. Heel goed, vond hij, want dat betekende dat er geen grote problemen zijn. Maar waar komt dan al die pijn vandaan? Wel, in mijn rechterknie heb ik een klein beetje verzakking van het kraakbeen, maar dat blijft nog net binnen de normale grenzen, dus voorlopig zou dat geen problemen mogen veroorzaken. En het is zeker nog te vroeg voor zware maatregelen als inspuitingen enzo… Voor de rest ligt het waarschijnlijk grotendeels aan mijn foute voetplaatsing, waardoor de bovenliggende gewrichten het veel te zwaar te verduren kregen. Dat zou nu met die steunzolen moeten opgelost zijn… Voor de rest moeten vooral mijn quadriceps verstevigd worden, zodat mijn gewrichten niet de volledige last moeten dragen. Nog negen keer kine voorgeschreven gekregen, en over een week of drie-vier zou ik weer mogen beginnen sporten, waarbij ik wel moet zorgen dat ik het goed opbouw enzo natuurlijk, en ik moet ook echt op zachte ondergrond lopen…
En mijn ski-ongeval was inderdaad een klein scheurtje in de mediale gewrichtsband, maar dat is al bijna genezen.
Dus ik ben in blijde verwachting: over een paar weken mag ik weer lopen, en dan kan ik mijn conditie deftig opvoeren voor Corsica, en kan ik weer een paar kilo’s verliezen die er naar mijn gevoel teveel aanhangen… jippieeee, ik zie het al helemaal zitten!
De polletiek, het is toch niets voor mij zulle…
Lien, goeie vriendin en een van de oprichtsters van GentBlogt, heeft de achtste plaats gekregen op de sp.a-lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen. Proficiat, vind ik. Ze heeft ervoor gewerkt, en het is er vooral een vree goei voor: ze kan vree hard zijn, maar ze is ook altijd eerlijk, oprecht en supergeëngageerd, dus perfect om in de politiek te gaan, vind ik.
En dan barst er zo’n polemiek rond van jamaar gentblogt gaat nu een rood tintje krijgen en zal niet meer objectief kunnen zijn en dat mag toch niet en bla bla en smijten met stront en vuil woorden en al… Bullshit! Alsof Lien nu plotseling van het ene moment op het andere socialist is geworden. Tuurlijk niet, dat is ze al jaren! Ze heeft er ook nooit een geheim van gemaakt, en heeft dat vooral nooit laten blijken in haar artikels van GentBlogt… Wat doet het er dan toe? Lien is niet veranderd!
Ik kan mij daar vreet aan ergeren. Polletiek, ge moet toch verdomme wel een vreet olifantenvel hebben. Het zou niets voor mij zijn… Weet je, mensen die zich engageren zouden moeten toegejuicht worden, maar nee, afbreken is veel gemakkelijker. Jammer.
Aan Lien wens ik bijgevolg veel succes en een goed dik olifantenvel die haar beschermen tegen al die criticasters die veel roepen maar zelf geen hand uitsteken!