“The first child: I wanted to hold her all the time, she was my first. Her sleeping on me was bliss and I had the leisure to doze at random with her at any point during the day.
The next one: I want to hold her all the time, she is my last. Her sleeping on me is rare because her sister does not recognize my right to be still.”

Zo herkenbaar.
Deze ook:

The first child: Brought the most powerful of all love into my life for the first time.
The next one: Brought the most powerful of all love into my life for the first time, again. (My apologies if the sentiment makes you throw up in your mouth, that is just the way it is.)

Hoezeer ik ook van plan was om mijn tweede kindje precies op te voeden als mijn eerste, en gelijke kansen en gelijke liefde en al, ik heb na amper negen maanden al twee dingen héél goed door…
Ten eerste: het is onmogelijk om uw tweede exact hetzelfde te behandelen als uw eerste, want er IS AL EEN KINDJE!
Ten tweede: elk kindjen is anders. De opvoeding van elk kindjen dus ook.
Jong toch. Ontdekkingen en al.

Kook rijst in een zakske.

En echt waar, ik heb nog geen seconde zin gehad in vlees. Ik heb wel al gevloekt omdat mijn vegetarische pasta op restaurant op geen zak trok en ik heb hem zelf veel beter kan maken, maar ik heb ook al héél lekkere vegetarische alternatieven gegeten. Maar echt zo trek in vlees, in gehakt of spekjes bijvoorbeeld, neuh, totaal niet. Vorig jaar vond ik dat moeilijker, dan leek het wel alsof elk recept beter zou uitkomen met wat spekjes of wat gehakt. Maar nu heb ik echt al zooo lekkere dingen gegeten, dat ik nog geen enkele keer heb gedacht dat ik er liever iets van vlees bij zou eten.

Pas op, ik heb ook al écht vieze eikesdingen gegeten. Ik was naar de bioplanet geweest en had “voor de zjaar” eens een paar dingen meegebracht die ik niet ken. Kasha bijvoorbeeld: URGH. Oké, ik moet wel toegeven dat ik het verkeerd had klaargemaakt. Ge moogt daar blijkbaar niet in roeren, anders krijgt ge een schuimpapke. Maar serieus, zet dat dan op het zakske hé. Gerst ook. Bleh. Bollekes rubber zonder smaak, basically. Niets voor mij.

Maar kijk, omdat gij het zijt, geef ik een tussentijds lijstje van de lekkerste dingen die ik al gegeten heb:

Mexicaanse tomatenschotel

Risotto met rode bietjes van Photo-copy (die heeft nog véééél lekkere dinges, ook veel veggie, ge moet maar eens neuzen.).

Oké, er zijn wel degelijk woorden die ik zelf ook niet gebruik, omdat ik vind dat er een reukje aan hangt. Maar ik vind dat echt niet erg dat andere mensen die woorden gebruiken. Iedereen gebruikt de woorden die hij zelf wil hé. Allee, toch mijn vrienden. Het gebeurt wel eens dat ik iemand tegenkom voor wie ik meteen een uitgesproken antipathie voel, en als die dan een bepaald woord of een bepaalde zinsnede gebruiken, beslis ik soms meteen om die ook niet te gebruiken. Maar als iemand anders die dan wel gebruikt, dan val ik daar niet over.

Maar blijkbaar sta ik daar nogal alleen in. Ik hoor ZO vaak mensen zeggen dat ze een afkeer hebben van dit of van dat woord, of van zus of van zo, en als je daar rekening mee zou moeten houden, dan zou je eigenlijk gewoon je bek moeten houden. Dus ik zeg gewoon fuk joe. Ik zeg wat ik wil. Nah. Ik zeg du-huh als ik iets vanzelfsprekend vind, en ik zeg nomnom als het me bijzonder smaakt. Ik schrijf mijn facebookberichten af en toe in de derde persoon enkelvoud als ik daar zin in heb. Hell, je zal me af en toe zelfs eens ‘de kids’ horen zeggen. Héél af en toe. Per ongeluk

Maar het stomste van al vind ik eigenlijk dat ik me daar echt moet overzetten. Dat ik daar bewust moeite moet voor doen om foert te zeggen, en die woorden tóch te gebruiken. Want nog dagen (weken, maanden, jaren) zindert dat door in mijn hoofd, dat ik ergens gelezen/gehoord heb dat iemand dat niet af kan. En telkens als ik dat woord gebruik (niet opzettelijk, ik zei dat daarvoor dus al) denk ik daaraan. Gruwelijk ambetant. Ik zou dat zo graag gewoon in één ruk uit mijn geheugen wissen, en me daar écht geen zak van aan trekken. Maar goed, daar heb ik dus nog wat werk aan. Voorlopig moet het dan maar bewust en met moeite.

Fien at met smaak haar hele bord leeg, vroeg nog een portie, en at dat bord vervolgens nog een keer helemaal leeg.

En het zat vol met groenten, en geen klein flintertje vlees. Haja, dagen zonder vlees hé. Maar echt. Twéé borden dus hé, astemblieft! Terwijl we normaal gezien voor elk hapje moeten smeken en zagen en dreigen en beloven en straffen en pleiten. Eet madam zomaar twee hele borden leeg, zeg.

Maar oké, ik moet toegeven, het wás ook gewoon bijzonder lekker. Lasagne met gegrilde groenten, van Jeroen Meus. Als het niet zo vreselijk veel werk was, ik maakte het minstens twee keer per week. Maar het is echt een weekendgerechtje, voor als ge op uw gemak een beetje kunt kokkerellen en ge geen deadline hebt. Maar echt: NOM NOM!

En ga dan nu even dit artikel lezen, hop:

What My Radio Flyer Wagon Has To Do With My Body Image

Of allee, eigenlijk moet ik vragen: zijn er Vlaamse of Nederlandse mama’s die dat bolgewerkt krijgen? Of is dat Japans en zal dat altijd Japans blijven, omdat die Japanners een beetje van lotje getikt zijn?

Het klopt niet echt hoor, in forel en heilbot zit ook omega-3, maar ik vond het toch grappig…

Ten eerste, het is hún blog. Op hun blog schrijven ze toch wel zeker wat ze willen?

Ten tweede, tja, met een kind heb je nu eenmaal nogal veel inspiratie enerzijds, en niet veel tijd voor iets anders anderzijds. Allee, ik kan je nu bijvoorbeeld wel vertellen dat mijn Nia-lessen terug gestart zijn en dat dat deugd doet enzo, maar langer dan twee zinnen kan ik daar niet aan wijden. Over de capsones van madam Fien zou ik hele blogposts kunnen schrijven. Nu ja, ikzelf doe geen van beiden, da’s ook weer iets…

En ten derde, als het je niet aanstaat, volg die blog dan gewoon niet meer! Niemand verplicht je toch een blog te lezen? “Jamaar vroeger schreef die wel leuk”. Pech. Mensen veranderen. Get used to it. “Jamaar het is ook mijn persoonlijke vriendin!”. So what? Ik heb evenveel goeie vriendinnen die mijn blog niet lezen, als vriendinnen die hem wel lezen…

Uiteindelijk kost schrijven best wel wat tijd, en een zekere inspanning. Als je daar je geld mee verdient, dan kan je niet anders dan je lezers tevreden houden want anders blijven ze gewoon weg. Maar zelfs dan betekent dat nog niet dat je moet toegeven aan de verzuchtingen van enkele lezers. En in België ken ik niemand die iets verdient met zijn blog, dus ja… Stop gewoon eens met memmen…

Baai de wee: het gaat niet over mij, hoor. Ik heb lieve lezers. Die paar tientallen die hier af en toe passeren zijn alleen maar schatjes. Dank u, schatjes!