Posts filed under 'Cultuur en al'
Jammer genoeg merk ik daar niets van. Ik zit niet op school, ik werk niet op een school of in een bib, en ik heb geen schoolgaande kinderen. Ik weet het alleen omdat ze het zeiden op Vertel eens, een jeugdboekenblog die ik volg. Daar wordt nu aan de bezoeker de vraag gesteld: Wie heeft jou tot lezen aangezet? In plaats van daar tussen de ellenlange commentaren te gaan staan, wil ik het liever even op mijn eigen blog neerpennen.
Niemand, namelijk. Of tenminste, ik kan me niet herinneren dat er iemand was die me specifiek het enthousiasme van lezen heeft doorgegeven. Ik werd aangemoedigd door mijn ouders, dat wel. Mijn papa is leraar en stimuleerde me wel in mijn leesdrang, maar hij is zelf niet zo bezig met jeugdliteratuur en kon me dus niet meteen iets aanbevelen. Voorlezen gebeurde ook niet zo vaak bij ons thuis. Ze schreven me in bij de bib en waren blij dat ik een lezer was, maar veel verder ging dat eigenlijk niet.
Ik kan me ook geen enkele leerkracht herinneren die echt enthousiast was over boeken. Vanaf de lagere school werd er niet meer voorgelezen en er werd weinig over boeken gesproken. In de lesboeken in het middelbaar stonden wel stukjes uit boeken, maar ik denk niet dat ik daar ooit een boek uit heb gelezen, echt stimulerend waren die fragmenten blijkbaar niet. Initiatieven om ons meer te doen lezen, zoals een leesdagboek, werden na de start nooit meer opgerakeld, je moest er maar mee doen wat je wilde.
Wat me bovenal aanzette tot lezen, waren de verhalen zelf. Het avontuur, het verdwijnen in een andere wereld. Van zodra ik aan mijn eerste leesboekjes voor beginnende lezers begon, was ik verknocht. Ik was er goed in, in lezen, van bij het begin las ik sneller en makkelijker dan mijn leeftijdsgenootjes. En dat stimuleerde me nog meer. Ik verslond alle boeken, en stapte altijd veel sneller over naar de volgende leeftijdscategorie dan eigenlijk “de bedoeling” was.
Voor mijn plechtige communie kreeg ik “Kruistocht in spijkerbroek”. Waaw, wat een openbaring was dat! De jaren daarna heb ik nauwelijks iets anders gelezen dan Lemniscaat. Ik liep langs de rekken van de bib en zocht alleen naar “achtekes” op de ruggen. Alles wat er toen beschikbaar was van die uitgeverij, heb ik gelezen. Beckman, Terlouw, Hartman en alle anderen waren mijn dagelijkse gezelschap. Slechts heel zelden liet ik een niet-Lemniscaatschrijver in mijn repertoire toe, zoals Anthony Horowitz.
Ik las me te pletter. En ik las ook liever dan te studeren, natuurlijk. Zo had ik in het derde middelbaar eens geen zin om mijn geschiedenisexamen voor te bereiden, en las ik in de plaats “De droom in de woestijn” en “Het bedreigde land” van Evert Hartman op een namiddag uit. Gelukkig gingen die boeken over het tijdperk dat we moesten instuderen, en gelukkig onthield ik ook gewoon veel uit de les. Ik haalde 83% voor dat examen. Door gewoon te lezen. En hoewel ik dat nooit meer heb gedurfd, kan ik wel zeggen dat lezen me steeds heel veel heeft geholpen, zeker toen ik jonger was. Ik was altijd degene met de grootste algemene kennis van de klas. Ik wist ongelooflijk veel voor mijn leeftijd, gewoon door te lezen. Het haalde mijn punten omhoog en gaf mijn zelfvertrouwen een enorme boost.
En dan ben ik blijven hangen. Ik ben nooit meegeëvolueerd naar volwassenenliteratuur. Ben blij de jeugdboeken blijven plakken. Natuurlijk, ik neem af en toe wel eens een roman voor volwassenen in handen. Ik heb zowat alle Stephen Kings verslonden, bijvoorbeeld, en ik hou van fantasy in het algemeen. Maar Literatuur met een grote L, nee, daar heb ik nooit van willen weten. Het is mijn ding niet. Ik kies nog altijd alleen maar voor het leesplezier, voor het verhaal. Liefst chronologisch, eenvoudig opgebouwd, hoe minder kunstgrepen en stijlfiguren, hoe beter voor mij. Jeugdliteratuur voldoet daar meestal aan, fantasy ook. Ik vind het nog steeds heerlijk om weg te dromen in een boek, me te laten meeslepen door en in het verhaal.
En ik ben vastbesloten om voor mijn kinderen wél die stimulans te zijn. Ze voor te lezen tot ze dat zelf niet meer willen. Met hen mee te lezen, die kinderboekentijd zelf nog eens te beleven. Hen prachtige boeken aan te reiken die hun leeshonger alleen maar verder aanscherpt. Ik kijk er al naar uit!
March 15th, 2010
Je zal me zelden politieke discussies weten voeren, en meestal ben ik ook maar half mee met het wereldnieuws. Maar ik ben vandaag toch zoooo blij dat Obama gewonnen heeft. Ik was zo bang dat het toch nog McCain zou worden. Dank u, Amerika, om voor de juiste te kiezen!
Vier jaar geleden, toen Bush voor de tweede keer werd verkozen, was ik zo teleurgesteld in de wereld dat ik besliste geen nieuws meer te volgen. Of tenminste, het niet meer op te zoeken. Ik hoor het nieuws nog op de radio, kom het wel eens tegen op het internet, lees blogs waarin de schrijvers al eens hun mening geven over nieuwsfeiten, dus ik ben altijd wel half en half mee. Maar ik kon er niet meer tegen, het nieuws op tv. Hoe langer hoe minder. Ik zat elke keer te bleiten als er beelden werden getoond van stervende en lijdende mensen in Afrika, ik maakte me kwaad op Amerika en die klotevent aan het hoofd ervan, ik werd gestresseerd van het idee dat wij zo weinig zelf kunnen doen aan de wereldpolitiek… En ik leef een stuk rustiger nu, kan het gewoon allemaal makkelijker langs me heen laten gaan.
Maar nu ben ik toch benieuwd. Hoe Obama het land gaat besturen. Wat voor hervormingen hij zal doorvoeren. Hoe zijn buitenlandpolitiek zal zijn. Misschien moet ik toch weer eens wat meer het nieuws volgen. De wereld is immers vandaag weer een klein beetje rooskleuriger geworden voor mij…
November 5th, 2008
Even tussen de wijvenpostjes in, een boekbespreking: Morgen toen de oorlog begon, van John Marsden. Zeven boeken lang wordt je meegesleept in het leven van een bende Australische tieners die plotseling geconfronteerd worden met een oorlog in eigen land. Ze zijn toevallig gaan kamperen tijdens de invasie, en worden dan ook over het hoofd gezien terwijl alle anderen worden opgesloten. Ze overleven in de bush, en beginnen stilaan op eigen houtje guerilla-activiteiten uit te voeren.
Hun terroristische activiteiten zelf zijn niet altijd even geloofwaardig, omdat ze het er meestal vrij heelhuids vanaf brengen, en het toeval iets te veel in hun voordeel speelt. Maar voor de rest grijpt het verhaal je bij de lurven en kan je niet anders dan meevechten. De karakters zijn bijzonder écht, met hun kleine kantjes die scherp afsteken tegen hun grootse heldendaden, hun tienermanieren om tegen de wereld aan te kijken, en die honderden subversies van emoties die ze doormaken omdat ze als jonge mensen plots in een wel héél gewelddadige wereld worden geworpen. Hun acties zouden in het echte leven misschien niet lukken, maar je gelooft het op dat moment wel, omdat je zó graag wil dat ze het er heelhuids vanaf brengen.
Conclusie: mooi boek, meeslepend, ruig en diep. Een aanrader.
March 25th, 2008
Naar aanleiding van dit artikel heb ik meteen twee kaarten besteld…
Ofte “Hoe een goed geschreven artikel een mens warm kan maken voor iets”. Amai.
Ok, ik geef toe, ik was al warm maar het filmpje was toch doorslaggevend. Ik heb namelijk het vervelende probleem dat ik ‘Hollanders’ vaak niet goed begrijp. Maar bij deze meneer lijkt me dat geen enkel probleem.
February 28th, 2007
De recensies waren zo ongeveer allemaal negatief. De film werd ontzettend afgebroken. Hij zou “zwaar op de hand” en “sinister” zijn, te letterlijk verfilmd, te veel informatie ineens, enzovoort. We besloten toch te gaan kijken. We hadden allebei ontzettend van het boek genoten en wilden de verfilming niet missen.
Wel… wij vonden hem goed! Wij vonden hem vooral een schitterende aanvulling op het boek, maar ook voor wie het boek niet gelezen heeft, is hij denk ik best te genieten.
Om te beginnen is alles prachtig in beeld gebracht. De film volgt minutieus de beelden van het boek, waardoor je nooit het gevoel krijgt dat het mooier was in je fantasie (en de mijne is nochtans best wel levendig te noemen) en het zelfs een mooie aanvulling is. Ik ben bijvoorbeeld zelf nog nooit in het Louvre geweest, en de scènes in het Louvre zijn veel grootser dan mijn fantasie kon bevatten.
Het verhaal is ook helemaal niet zo letterlijk als de recensenten je doen geloven. Integendeel. Ok, het verhaal blijft hetzelfde natuurlijk (duh! gelukkig!) maar de nadruk ligt vaak op heel andere aspecten van het verhaal. Bepaalde belangrijke dingen uit het boek zijn weggelaten omdat het te omslachtig werd, andere thema’s zijn meer uitgediept, en sommige dingen zijn helemaal veranderd… Maar slechts zelden spreken ze categoriek het boek tegen. Is dat dan “te letterlijk”? Wel, dat vind ik dus helemaal niet…
Ook de acteerprestaties werden afgebroken. Ok, er zit niet zoveel magie tussen Tom Hanks en Audrey Tautou, minder dan in het boek alleszins, maar dat was dan ook blijkbaar de bedoeling van de regisseur. Ik vond het niet slecht, eindelijk een film waar de hoofdpersonen van een thriller eens NIET bij elkaar in bed belanden… Ian McKellen, die Sir Leigh Teabing speelt (en beter bekend is als Gandalf uit LOTR en Magneto uit X-men) speelt schitterend! En de Silas, de albino-monnik, gespeeld door Paul Bettany, is een karakter waar ik echt de rillingen van kreeg.
Sinister, noemden ze de film. Zwaar op de hand. Tja, wat verwachtten ze eigenlijk? Een romantische komedie? Het boek zelf is ook bijzonder sinister, het mocht voor mijn part soms zelfs nog iets sinisterder. En ok, er wordt veel in uitgelegd, maar zonder dat kan je het verhaal gewoon niet uitleggen, vind ik. Het is nu eenmaal een hele brok theorie die eraan vasthangt. Zonder het boek zou niemand de film hebben willen maken, zeiden ze ook… Nu ja, misschien is dat wel zo… So? Heeft iemand gevraagd om een topfilm van de hoogste kwaliteit die volledig op zichzelf kan staan? Nee toch… Ik denk dat ik wil wat de meeste willen als ze naar die film gaan kijken: een mooie verfilming van het boek. En daar zijn ze volledig in geslaagd!
June 21st, 2006
Het zag er aantrekkelijk uit. Een lekker dik boek, met een intrigerende cover, en als baseline: een literaire thriller.
Je leert drie zussen kennen: Judith, Lisbet en Carol. Ze hebben een vreemde jeugd gehad, want ze zijn opgegroeid door hun grootmoeder omdat hun moeder niet stabiel genoeg was om voor hen te zorgen. Maar ook grootmoeder zelf heeft haar demonen… En nu ze volwassenen zijn, hebben ze alledrie te kampen met emotionele problemen. Een van de drie zussen is als kind verkracht, en begint jaren later alle mannen te vermoorden die haar willen kwetsen. Welke van de drie zussen het is, blijft echter ook voor de lezer lange tijd een vraag.
Het verhaal is wel ok. Op zich. Het literaire is er wat teveel aan voor mij. Flarden van zinnen en gedachten, in een min of meer poëtische vorm gegoten, worden je voortdurend door de strot geramd. Of misschien was het beter in het Noors en was de vertaling gewoon niet fantastisch, maar ja, ik spreek geen Noors… Het verhaal is goed, en het boek blijft uiteindelijk wel de hele tijd boeien, ik heb geen moment getwijfeld of ik wel zou voortlezen, ondanks de literaire worsteling. En de ontknoping is echt wel verrassend. Zo staat het ook achteraan op de cover, dus dat mag ik wel zeggen…
Conclusie: Je zal me niet horen zeggen “dat boek MOET je gewoon gelezen hebben”, maar ik zal ook niemand tegenhouden die er zin in heeft. Alleen: als je het wil lezen, koop het dan tweedehands van mij, ik ga het toch niet meer herlezen (en ECHT goeie boeken wel).
Aantal sterrekes: 6/10
June 14th, 2006
Muziek is iets waar ik weinig mee bezig ben. Wanneer ik als kind vriendenboekjes invulde, zette ik net als iedereen bij hobby’s “muziek beluisteren”. Wel, dat is niet waar… Ik heb nooit de neiging gehad een cd in te steken, gemakkelijk te gaan zitten of liggen en gewoon naar de muziek te luisteren. Behalve dan om de teksten van de Levellers uit het hoofd te leren, maar ook dat had dus een doel. Maar gewoon luisteren om te luisteren, nee, dat ken ik niet.
Ik heb lang gedacht dat muziek me helemaal niets kon schelen, maar ik merk toch dat dat niet waar is. Heel regelmatig word ik ontroerd door muziek, door een mooie melodie of een prachtige stem… En sinds ik door heb dat ik niet zoals iedereen graag de typische softrocknummertjes of technodeuntjes graag hoor, maar wel tot tranen toe kan bewogen worden door folkmuziek, luister ik nog maar zelden naar de radio en zet ik gewoon mijn eigen muziek op.
Ik ga nu regelmatig cd’s uit de bib halen, en af en toe staan daar zulke pareltjes op, niet te geloven… Of gewoon van die deuntjes waar ik superverschrikkelijk blij van word. Zoals bijvoorbeeld, ik weet het, het is not done om dat toe te geven, van Dolly Parton. Nummers zonder al te veel diepgang, country op zijn Amerikaans, maar zooooooooooo heppie dat je niet anders kunt dan met een grote grijns op je gezicht rondlopen… Met dank aan Mieke om me daarop te wijzen :o)
Dus ik werk nog wat voort, met mijn ipod in mijn oren en Dolly op de achtergrond… en een gigantische grijns op mijn gezicht!
January 12th, 2006
Dit is wel een boek dat ik eens in handen wil krijgen:
‘Darwin voor dames, over feminisme en evolutietheorie’ van Griet Vandermassen werd uitgegeven bij uitgeverij Nieuwezijds, het telt 240 blz. en kost 22,95 euro. ISBN 90 5712 204 9
Ik heb blijkbaar wel wat feministische trekjes in me, ik vond “De vrouw als eunuch” van Germaine Greer ook al zo’n goed boek (in zijn tijdsgeest bekeken)…
September 1st, 2005