Posts filed under 'Mens-erger-je-niet'
De getuigen van Jehova stonden onlangs voor onze deur. Ik heb niets tegen die mensen, ik maak ze gewoon zo snel mogelijk vriendelijk duidelijk dat ik niet geïnteresseerd ben. De klassieke vraag is dan altijd “Mag ik u toch een foldertje geven?”. Ik antwoordde dat ik dat liever niet had, ik zou er toch niet naar kijken en dat is gewoon papierverspilling dan. Daarop volgde een hele uitleg van meneer, die verklaarde dat zij de antwoorden kenden op het milieuprobleem, en dat de mensen wel vanalles doen om hun impact te verminderen maar dat dat toch niet hielp, en dat God dat wel zou oplossen. Ik vroeg hem of dat betekende dat we volgens hem toch niets meer voor het milieu moesten doen. Inderdaad, God zou dat wel oplossen, zei hij. En de getuigen konden mij ook helpen om te weten wat God’s plannen waren met onze wereld, zodat ik er zelf voordeel zou uit halen, zei hij.
Wel, ik was geshockeerd. Laat alles maar aan god, die zal het wel oplossen! Wij moeten helemaal geen verantwoordelijkheid nemen voor de vervuiling in ons eigen leven, integendeel, als we de Schrift lezen zullen we zelfs weten hoe we er persoonlijk voordeel uit kunnen halen. Ikke ikke en de rest kan stikken. Behalve dan de andere getuigen natuurlijk, want die weten ook hoe ze gods oplossing voor eigen gebruik moeten aanwenden.
Eerlijk gezegd heb ik liever iemand die toegeeft dat het milieu hem geen ballen kan schelen, dan iemand die het toch zo erg vindt wat er met het milieu gebeurt maar ervan uitgaat dat hij zelf niets moet doen omdat god het wel voor hem zal oplossen. Bullshit!
October 17th, 2008
Ik heb de knoop doorgehakt.
Ik ga therapie volgen om van mijn spinnenfobie vanaf te geraken.
Ik ben het kotsebeu, die belachelijk irrationele angst van mij. En in Gent had ik daar nog niet zoveel last van, maar hier kom ik dus zowat dagelijks een spin tegen he… Buiten, wel, maar dan nog… Ik wil daar vanaf. En volgens een vriendin die al eens zo’n therapie heeft gevolgd, verdwijnt je angst als sneeuw voor de zon, en moet je daarna alleen af en toe eens een spin aaien (!!!) om te zorgen dat de angst niet terugkomt…
Het kan nog wel een tijdje duren echter. Eerst terugbellen morgen. Dan een intakegesprek. En dan kom ik op een wachtlijst terecht. Tja, het wordt toch winter, dan gaan die beesten toch dood van de kou. Ik overleef het wel.
October 1st, 2008
Hmpf. Enerzijds wil ik niet beginnen aan allerlei veralgemeningen, want het is niet omdat mijn man bepaalde dingen van mij niet begrijpt (en omgekeerd, trouwens), dat dat ook meteen opgaat voor alle mannen in de wereld, ten opzichte van alle vrouwen in de wereld.
Maar anderzijds zijn er toch wel een paar situaties waarbij veel mannen ongelooflijk chauvinistisch en seksistisch uit de hoek kunnen komen.
Zo krijg ik bijvoorbeeld absoluut het vliegend schijt als ik me opwind over iets, me kwaad maak, of gevoeliger reageer dan ze van mij hadden verwacht, en dan onmiddellijk de reactie hoor “tis weer die tijd van de maand, zeker?”. Nee, het is niet die tijd van de maand! Soms heeft een vrouw wel eens een mening en kan ze zich wel eens hard over iets opwinden. Al ooit aan een brullende man gevraagd of het die tijd van de maand is?
Of “ja, tis weer een vrouw”. Aan het stuur dan. Wel, ik heb er eens op gelet. Van alle mensen die niet met een auto kunnen rijden en die domme dingen doen of lompweg op het tweede of derde baanvak blijven rijden aan 100 per uur, is meer dan de helft mannelijk. Waarom hoor je dan nooit “ja, tis weer ne man, zelle”? Neenee, in tegendeel zelfs: ik hoor vaak “ja, tis weer een vrouw”, terwijl de automobilist in kwestie uiteindelijk een man met lang haar blijkt te zijn…
Hihi, hoor mij hier tekeergaan. Weet je, ergens deep down zit er toch wel een serieus feministisch trekje in mij verborgen. Want ik kan absoluut niet tegen oneerlijkheid en al te groot seksisme. Maar ik roep daar meestal niet te hard over, ik ga alleen in de aanval als het echt te gortig wordt. Want soms wil ik ook helemaal niet feministisch zijn. Als er zware dingen moeten gedragen worden en er zijn genoeg mannen in de buurt, dan zal ik wel de aanwijzingen geven. Als ik iets gedaan kan krijgen door eens lief te lachen naar een man, dan zal ik daar niet te hard over nadenken. Als die man dat echt niet wil, moet hij maar sterker zijn, nah! En als ik verdriet heb of bang of gekwetst ben, dan wil ik even gewoon een klein meisje zijn dat weg kan duiken in de sterke troostende armen van mijn ventje.
Die geen seksist en chauvinist is. En die mij graag ziet als kjoet meisje én als sterke vrouw. Want ik wil wel eens afwisselen. En dat begrijpt mijn man. Denk ik. Hij kan er alleszins goed mee overweg, en dat is uiteindelijk toch het belangrijkste…
March 28th, 2008
Met verwondering heb ik de blogpolemiek over juffen, meesters en andere ‘monsters’ gevolgd op zowat alle blogs die ik ken. Iedereen heeft er wel wat over te zeggen, voor en tegen zijn beide sterk vertegenwoordigd. Grappig hoe dat een onderwerp is waar iedereen een uitgesproken mening lijkt over te hebben. En misschien nog grappiger dat ik me geroepen voel om er ook iets over te zeggen. Want het heeft me aan het denken gezet, over mijn eigen juffen die ik in de loop van de jaren heb versleten…
Ik heb goeie juffen gehad, en slechte. Sommige juffen haalden het beste in me naar boven, sommige het slechtste. Ik heb juffen gehaat, en van juffen gehouden, juffen intens gerespecteerd, en juffen achter hun rug alleen met scheldwoorden benoemd. Sommige haalden het bloed van onder je nagels, sommige waren ronduit zielig en geen greintje respect waard. Vonden wij tenminste. Want wij, de scholieren, wisten het allemaal beter natuurlijk. Diegene die wij verachtten, moesten ze ontslaan. Die waarvoor we respect hadden, daar deden we ons best voor. Geen haar op ons hoofd dat eraan dacht dat WIJ misschien wel moeilijke mensen waren om mee om te gaan. Dat het voor een oudere leerkracht niet makkelijk kon zijn om ons respect, dat bij vorige generaties studenten zo vanzelfsprekend was, te moeten verdÃénen. Sommigen gingen er echt onderdoor, braken voor een hele klas in duizenden stukjes. Maar medelijden hoef je van jonge monsters niet te verwachten, natuurlijk. Je moest het maar kunnen, je had er tenslotte voor gestudeerd.
Ach ja, ik was ook blij toen ik afstudeerde, blij dat ik van de ‘tirannie’ van sommige leerkrachten vanaf was. Want inderdaad, zij beslissen hoe ze lesgeven, en als leerling moet je je daar bij neerleggen. En als opgroeiende puber is dat niet makkelijk, dan vind je dat je zelf wel kunt beslissen wat best voor je is. Maar dan jaren later, nu ik stilaan volwassen ben geworden, en ik denk aan die tijd terug, kan ik de hele situatie met andere ogen bekijken. De meeste waren zo slecht nog niet, en je moet wel een idealist zijn om het te blijven doen, zo dag na dag voor een bende steeds mondiger kinderen en pubers staan. De fijnste herinneringen heb ik natuurlijk aan de leerkrachten die wél precies de juiste mix van vrijheid en striktheid konden hanteren, die ons konden bezielen voor welk vak dan ook, die ons behandelden als mondige jonge mensen met een eigen karakter… Maar ik kan onmogelijk nog haat voelen voor de leraressen waarmee het minder goed klikte.
Kinderen zijn kinderen. Ook pubers zijn nog kinderen. En kinderen moet je soms beschermen tegen zichzelf. Ik heb zelf nog geen kinderen, maar ik weet nu al dat ik het nooit over mijn hart zal krijgen om een leerkracht zo te vernederen en publiekelijk in twijfel te trekken als deze twee hebben gedaan. Niet mijn eigen leerkrachten van vroeger, niet de leerkrachten van mijn toekomstige kinderen. Het zijn niet écht monsters, het zijn ménsen, met eigen gedachten en gevoelens, hoezeer hun karakters ook verschillen van de onze.
En als tegengewicht tegen zoveel negativiteit: een hulde aan mijn leerkrachten van vroeger die ik toen al respecteerde en aan wie ik fijne herinneringen heb: mevr. Bauwens, mevr. Hilde Hoogewijs, mevr. Christine Hoogewijs, mevr. Hilde Muylaert, mevr. Redant, mevr. De Vos. Dit is geen exhaustieve lijst. Het is zó lang geleden dat ik van de meeste gewoon de naam vergeten ben. En die van de laatste jaren herinner ik me beter dan die van de eerste, natuurlijk. Alleszins, aan alle leraressen die mij (en Jerica, twee rebellen pur sang, voor die tijd dan toch) ooit in hun klas gehad hebben en het hebben overleefd: bedankt!
March 19th, 2008
Ik ben megapissed. Het is zaterdagochtend, nog geen zeven uur. Ze zijn al een half uur aan het werken aan onze straat, met van die kleine bulldozertjes die gigantisch veel lawaai maken rijden ze constant over en weer vlak voor onze deur. De klootzakken!
Ik heb naar de politie gebeld, maar het heeft geen zin: dat mag namelijk zomaar, mensen uit hun bed rammelen om half zeven ’s morgens in het weekend. En weet je wat het ergste is? Dat die mannen waarschijnlijk op hun gemak werken tot een uur of twee-drie, en dat ze dan stoppen. “Ha, ja, madammeken, tis ook weekend voor ons hé”. Een ander zijn weekend verkloten mag dus wel, maar hun eigen, no way!
Over een paar dagen is het openingsreceptie, van de parking en van de straten eromheen. Dan zijn we ervan af. Hoop ik…
Maar het ziet er slecht uit voor onze toekomst. Ze zijn in die oude belastinggebouwen aan het werken, ze gaan daar serviceflats van maken. Daar zitten ze ook elke dag te boren en werken ze ook op zaterdag door (maar gelukkig niet zo vroeg, tot nu toe). Bovendien gaan ze dat oude gebouw van de CM afbreken, aan de andere kant van onze straat. Daar komt ook een heel blok met winkels en kantoren en flats. Binnen enkele maanden beginnen ze eraan. Met andere woorden, we zitten tussen twee bouwwerven in. Rust is ons voorlopig niet gegund. Ik woon hier graag, dicht bij het centrum, leuk huisje… maar momenteel wilde ik dat we al een huisje hadden gekocht, ergens in een rustige straat zonder werkzaamheden…
Grmbl.
edit: ze zijn inderdaad om een uur of één al gestopt ’s middags.
January 19th, 2008
Ik vraag me af of al die heisa over hoofddoeken eigenlijk wel zo gegrond is.
Tegenstanders van de hoofddoek argumenteren dat moslima’s verplicht worden om die te dragen, en dat dat tegen de vrije meningsuiting is. En tegelijk geven vele vrouwen aan zelf voor die hoofddoek te kiezen.
Goed, misschien worden vrouwen in die gemeenschappen onder druk gezet om een hoofddoek te dragen, en worden ze uitgestoten als ze dat weigeren. En ja, eigenlijk is dat niet hoe het zou moeten zijn. Maar is dit niet eigenlijk ook een kwestie van de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet, en hij die zonder zonde is, werpe de eerste steen en al?
Het is niet alsof vrouwen in onze Westerse maatschappij zoo vreselijk vrij zijn… Het is misschien niet zo duidelijk altijd, maar wij worden ook verondersteld ons aan te passen aan de normen van onze maatschappij. Als je veel te dik bent, word je met afkeer bekeken. Als je als jongere ouderwets en amodieus gekleed gaat, dan laten veel mensen je links liggen. Als je piercings en dreads hebt, gaan mensen er automatisch van uit dat je wel onvolwassen zal zijn. Als je geen lief hebt op je dertigste, ben je zielig. En als je als Westerse bewust kiest voor de islam, dan ben je helemáál gek.
Hoe vrij zijn wij in onze keuzes? In onze eigenheid? Het zou allemaal niet zo mogen zijn, maar uiteindelijk bestaan er ook bij ons heel veel vooroordelen en worden mensen afgewezen om hun keuzes en principes. Voor we dus alle vrouwen met hoofddoeken gaan bestempelen als vrouwen zonder ruggengraat die onder de sloef liggen, kunnen we beter even de hand in eigen boezem steken. Ja, er zijn mensen die zich verplicht voelen zich anders voor te doen dan ze zijn, omdat ze anders niet aanvaard worden door de gemeenschap. Zowel bij islamieten als bij mensen met een katholieke achtergrond…
Laten we gewoon niet alle mensen over dezelfde kam scheren, en niet hele gemeenschappen verdoemen om iets triviaals als een hoofddoek. Er zijn wel ergere dingen dan dat…
December 1st, 2006
Dit artikel haalde de feministe in mij naar boven.
Ik vind het grof. Het is als vrouw zooo moeilijk om je goed te voelen in je vel als je niet de perfecte maten hebt. Ik heb het geluk om zonder al te veel moeite in de middenmoot van mijn normale bmi te blijven hangen, en zelfs ik moet vaak vechten tegen de aandrang mijn buik in te trekken… Verdorie, kijk eens naar de gemiddelde vrouw: 99% heeft een buikje, 99% heeft cellulitis, 99% heeft geen fantastisch strakke billen en een onberispelijke huid en stevige voluptueuze borsten. Maar de hele maatschappij is erop gericht dat vrouwen die een maat hebben groter dan 38, dik zijn. En aangezien wij vrouwen zelf ook deel uitmaken van die maatschappij, worden we er ook door beïnvloed en voelen we ons allemaal wel eens te dik (of te klein, of te groot, of vinden we dat we te kleine of te grote borsten hebben, enzovoort). Jammer, jammer! En de enigen die er substantieel iets kunnen aan doen, zijn net die mode-ontwerpers en reclamemensen, en die maken het steeds erger. Grrr!
October 12th, 2006
sp.a is gigantisch gestegen en VLD is gelijk gebleven, dus de paarse coalitie mag voortdoen! Joepie!
En al even belangrijk, of zelfs belangrijker: Vlaams Belang is 1,5% achteruitgegaan! Whiiieeeeeeee!
Op iets persoonlijker vlak: Lien is rechtstreeks verkozen, met 1679 voorkeursstemmen! Proficiat!
October 9th, 2006
Stanley’s route. Vorig seizoen had ik het niet gevolgd, maar deze keer had ik wel zin om eens te kijken hoe ze het ervan af brachten. Dat het bekende Vlamingen zijn, dat zegt me niet zoveel. Ik ken de meeste van zien, voor de rest ga ik gewoon af op wat ik nu op tv zie, of ze me aanstaan of niet.
En gisteren ben ik serieus geschrokken… Het gedrag van Paul Codde, een mens die ik toch behoorlijk wat intelligentie en levenswijsheid toedichtte, tartte alle verbeelding. Dat een mens een bepaald beeld heeft van Afrika en er moeite mee heeft dat dat beeld niet klopt, tot daar aan toe. Dat een mens niet altijd even perfect begrijpt wat stammama’s hen in een voor de gemiddelde Vlaming onbegrijpelijke Afrikaans taal toeroepen, soit! Maar voor alle anderen, zowel voor de andere deelnemers als voor de televisiekijker vanuit zijn luie zetel, was het heeeeel erg duidelijk dat die Codde heel wat onzichtbare maar toch overduidelijke lijnen overschreed. “Mama” was razend, dat zag je zo aan haar gezicht.
Ik snap het niet, echt niet. Hoe kan je zó onwetend zijn, en hoe kan je zó weinig mensenkennis hebben dat je niet merkt dat je die mensen beledigt? En zelfs als je het niet ziet, dan nog zou je denken dat hij een klein beetje respect kon opbrengen voor hun cultuur, hun eigenheid, en dat hij zich sowieso niet zo hard had moeten aanstellen…
Toch was hij oprecht in wat hij deed, leek het mij. Hij was zich van geen kwaad bewust en deed gewoon waar hij zin in had en wat paste in het (foutieve of minstens verouderde) beeld dat hij van Afrika had… Tja… Pijnlijke taferelen.
Ik ben wel blij dat hij eruit gestemd is. Iemand die zo’n cultuurbarbaar is, mag gewoon niet losgelaten worden op stammen die minder tolerant zijn dan deze…
October 3rd, 2006
Heb je gehoord van dat zwaar ongeval van dit weekend in Vilvoorde? Van een jonge kerel die veel te rap reed en overkop ging en zo een moeder met dochter aanreed, waardoor de jonge vrouw dood is en het kindje in levensgevaar?
Dat is sowieso al erg, ik vind het vreselijk, zulke dingen.
Maar nu vind ik het nog erger. Want dat meisje dat nu dood is, was de schoondochter van onze secretaresse. En dat lieve mens heeft in de vijf jaren dat ik hier nu werk al meer miserie gezien dan alle andere mensen die ik ken samen… Sommige mensen lijken niet geboren voor het geluk… Tis een wonder dat dat mens nog zoveel levenslust blijft houden en altijd maar opnieuw opstaat en verder gaat… Sjapo!
September 4th, 2006
Previous Posts