Posts filed under 'Dagboek'
We hebben geen traditie van elkaar te doen schrikken, B. en ik. Nooit gehad, met niemand. Als kind heb ik wel tientallen keren mijn broer doen schrikken door heel zachtjes de trap op te sluipen en dan “boe!” te roepen voor zijn open slaapkamerdeur. Werkte keer op keer. En hij kon me nooit terugpakken want hij slaagde er nooit in om stilletjes de trap op te sluipen, ha! Maar voor de rest heb ik nooit mensen opzettelijk doen schrikken uit gewoonte. Soms zo eens, omdat het grappig leek, maar niet vaak.
Ik weet namelijk dat ik zelf nogal makkelijk schrik. Niet vréselijk snel, ik schrik niet van het minste geluidje ofzo. Maar als ik schrik, schrik ik wel bijzonder hard. En vorige week ben ik zó hard geschrokken dat ik er een hele dag niet goed van was.
Ik stond in de douche, gewoon zoals elke ochtend. Lekker onder het hete water. Met mijn ogen dicht, haja anders loopt het water in mijn ogen. Ik opende mijn ogen en daar stond hij: B., zijn gezicht tegen de douchedeur, met zijn ogen opgesperd en zijn bovenlip opgetrokken in een weerzinwekkende monstersmoel. En ik herkende hem wel meteen, daar niet van, maar een deel van mijn hersenen was er echt van overtuigd dat er een vampier voor me stond.
Ik gil niet. NIET. Om te beginnen kan ik dat niet, gillen zoals in de film. Mijn stem kan die toonhoogte gewoonweg niet aan. Maar ook gewoon schreeuwen, met mijn lagere stem, doe ik blijkbaar gewoon NIET op zo’n moment. Damn. Als ik dus ooit word aangevallen in het echt, dan zal nog niemand het gehoord hebben ook. Wat doe ik wel: keihard beginnen janken, met mijn handen voor mijn ogen. Tot B. me er eindelijk kon van overtuigen om de kraan dicht te draaien en eruit te komen, zodat hij mij in zijn armen kon nemen. Snikkend, bevend…
Wat ik zou doen als het B. NIET was geweest, en er echt een vreemde vent/vampier voor mijn douche had gestaan? Geen idee. Niet gegild alleszins, dat is zeker. Of misschien met vertraging. Genoeg vertraging om al een mes tussen mijn ribben te hebben intussen. Of een stel tanden in mijn nek. Ik ben écht niet praktisch aangelegd in mijn doodsangst…
January 29th, 2010
Ik had een nachtmerrie vannacht. Heel kort, want van zodra iemand me in mijn droom in mijn eigen huis vanachter greep in het donker, schoot ik wakker. Half wakker. Ik lag in bed, ik hoorde mezelf ademen, ik hoorde B. ademen, ik wist dat alles oké was, behalve dan dat ik me niet kon verroeren. NIET. Ik probeerde “help” te zeggen, te roepen, te gillen, maar er kwam niets uit. Nog geen kreun. Ik had niets onder controle, ik hoorde alleen maar. Tot ik besefte dat ik wél mijn ademhaling onder controle had, dus ben ik supersnel beginnen te ademen, in de hoop dat dat zou opvallen. B. werd wakker en raakte mijn hoofd aan, en meteen kon ik me weer bewegen.
De nachtmerrie tot daar aan toe, hoewel ik het eerste uur daarna niet veel heb geslapen omdat de angst me telkens weer bekroop als ik mijn ogen dicht deed, en ik telkens een man met een bijl zag staan. Maar dat wakker zijn en niet kunnen bewegen, dat was de meest beangstigende ervaring van mijn leven tot nu toe. Het duurde wellicht maar een minuut of twee voor ik B. wakker kon maken, maar toch…
Update: volgens B. lag ik toch te kreunen. Allee, dat was dan toch gelukt. Wel heel iets anders dan het door merg en been gaande “help” dat ik wilde produceren, maar het was meer geluid dan ik dacht te maken…
January 6th, 2010
2008 was een fijn jaar. Een bijzonder fijn jaar zelfs.
Ik heb twaalf maanden genoten van een heerlijke relatie, supervrienden en een fantastische job.
Ik heb voor het eerst gebabysit op een echte baby, een andere lieve vriendin heeft ook een kindje gekregen en mijn ex en zijn vriendin zijn ook ouders geworden (een minpuntje voor mezelf: ik heb Helena nog niet eens in ‘t echt gezien. Foei! Dat is meteen mijn eerste voornemen voor 2009…)
We hebben een huis gekocht en zijn naar de andere kant van het land verhuisd. De verbouwingen zijn al begonnen. Tenminste, alles is wel al afgebroken, maar van opbouwen is nog niet veel in huis gekomen.
We hebben drie weken door de Canadese Rockies getrokken (och, ik heb er niet eens over geblogd, grof zeg) en het jaar is begonnen met de gezelligste skireis ever. Oh, en we zijn nog vier dagen met Bert zijn ouders in Duitsland geweest in mei, en hebben in december nog een heerlijk weekendje met ons twee in Frankrijk doorgebracht.
Ik ben Nia teacher geworden en heb het hele jaar door genoten van het dansen.
Ik heb weinig gehuild, veel gelachen, veel plezier gemaakt en ben het hele jaar door intens gelukkig geweest. 2008 was dus duidelijk een bijzonder geslaagd jaar. Ik hoop dat 2009 er ook zo eentje wordt.
December 31st, 2008
We gingen niet skiën, dit jaar. Ha nee. Geen geld, met die verbouwingen enzo.
Maar het was al een tijdje aan het kriebelen, de skimicrobe, en we waren al aan het uitkijken om toch een weekendje La Bresse te doen ofzo, kwestie van het niet te verleren.
En toen was er bbq bij de vrienden waarmee we vorig jaar mee gaan skiën zijn. De tofste skivakantie ooit was dat, de sfeer was subliem. En ze zaagden ons de oren van het hoofd, of we toch alsjeblieft meegingen. En dat het appartement al betaald was en er nog twee plekken over waren, dus dat we gratis mee mochten. En we lieten ons vermurwen. Dat was niet zo moeilijk natuurlijk, want heel ons hart schreeuwde ja, alleen onze portemonnee kreunde een beetje in protest. En dus gaan we skiën binnenkort, joepie!
December 29th, 2008
Ziezo, kerstavond en kerstdag zitten er al weer op.
Kerstavond was heel erg geslaagd. De voorbije jaren hebben we de ‘traditie’ ingevoerd dat mijn ouders en schoonouders op kerstavond bij ons komen eten. Dit jaar was er heel even een twijfeltje omdat we met zo’n rare keuken in de garage zitten en omdat je steeds naar buiten moet om naar de keuken te gaan, maar uiteindelijk valt dat heel goed mee en hebben we toch besloten ermee door te gaan. Ik vind dat heerlijk, zo eens uitgebreid koken voor zes. Het grote voordeel daarvan is, dat je eens wat receptjes kunt uitproberen die je anders nooit kan gebruiken. Zoals lamsbout enzo, je moet maar eens proberen dat met twee op te krijgen… En hapjes, voorgerechtjes en dessertjes, daar doe ik normaal ook niet echt aan mee. Ik kook graag lekker, maar er zijn een heleboel dingen die ik normaal niet kook.
Dit was het menu:
- 3 amuse-gueules: empanadas (ham-kwarkflapjes, licht en lekker), gemarineerde aubergines (met feta, mjom mjom) en champignos gevuld met gehakt (ook lekker) (allemaal gerechtjes van IKEA)
- als voorgerecht een klein slaatje van geitenkaas, rozijnenbrood en luikse siroop op een bedje van sla en nootjes (een gerecht gepikt van Le Pain Quotidien)
- als hoofdgerecht een gemarineerde lamsbout met wortelen, raapjes en pompoen. Wat marokkaansachtig, het vlees gemarineerd in een combinatie van yoghurt, koriander, munt en komijn. Heel lekker. (van Jamie Oliver)
- een sorbet van passievruchten en campari (Jamie Oliver. Niet slecht van smaak, maar ik had het niet lang genoeg op voorhand gemaakt en het was niet genoeg opgesteven. Passieblubber…)
Behalve het dessert was alles goed gelukt en superlekker. Bovendien heb ik supertoffe ouders en schoonouders, en was het zoals gewoonlijk erg gezellig. Heerlijk!
Op kerstdag zelf hebben we lang uitgeslapen, en zijn we gaan wandelen in het Mechels Broek. Hier vlakbij, goed dat ik het weet, want het is een mooi wandelgebied. ’s Avonds hapjes en een eenvoudige maar lekkere maaltijd van pensen en gehaktballetjes met pruimen of kriekjes. Bij mijn schoonouders. Lekker en gezellig, as usual.
En dan nu een lang weekend, nog een paar dagen werken en weer twee zo’n dagen. Behalve dan dat we zelf niets meer moeten doen, tenzij onze voeten onder tafel schuiven. Ik ken heel wat mensen die opkijken tegen zo’n familiedineetjes, maar ik eigenlijk niet. Ik heb heel sympathieke ouders en schoonouders, en etentjes zijn dus eigenlijk altijd leuk en gezellig. Het enige nadeel is dat het zo veel is op zo korte tijd. Vier etentjes op één dikke week, pfff. Maar goed, we zitten halverwege. En vanaf 2 januari ga ik op suikerdieet…
December 26th, 2008
Het lijkt erop dat deze pre-kerstperiode er een is van bloed, zweet en tranen. Kreunen over woorden, zinnen, constructies. Twee weken gewrocht op Franse politicologische en sociologische teksten over Brussel. Interessant, daar niet van, maar Moeilijk! met een grote M, jawel. En dan nu een Spaans tekstje over de historiek van Andres Sardá. Niet echt moeilijk, op zich, maar het is wel jaaaaren geleden dat ik nog iets uit het Spaans heb vertaald. En ook al komt het vlotter dan ik had verwacht, het is toch weer even wennen. Al was het maar omdat ik er een echt Papieren Woordenboek voor heb moeten bijsleuren. Dat was op zich ook al jaren geleden…
Het is niet zo goed voor de business, dat soort teksten. Veel werk, weinig verdienen. Maar interessant is het wel. En zo’n lesje in nederigheid kan geen kwaad, dat doet een mens af en toe wel eens deugd…
December 19th, 2008
We hadden nog een Bongobon liggen, en daarmee zijn we een weekendje naar Auberge à la Bonne Idée geweest. Op 15 kilometer van Compiègne, 80 kilometer boven Parijs, en daarmee eigenlijk wel verder dan we hadden gedacht, maar nog niet te ver om uitgeput van de rit te zijn. Op een kleine drie uur waren we er. Niet veel verder dan naar de Ardennen, eigenlijk.
We hadden eigenlijk gedacht er een wandelweekend van te maken. Het dorpje zou middenin de bossen liggen, beloofde Bongo. Nu ja, dat was ook zo, maar dan wel middenin het saaiste bos OOIT! Een aangelegd bos, van allemaal dezelfde bomen, met om de paar honderd meter een kruispunt want het hele bos was opgedeeld in kleine driehoekjes. Elk paadje leek op het volgende, links zag er net zo uit als rechts. Een bos dat je binnen het uur al kotsebeu bent. Het hoogtepunt van onze namiddag was een klimmetje van een meter of 50, omdat dat toch wat variatie bracht in de eentonigheid.
Tegen drie uur begon het te regenen, maar toen waren we al goed op de terugweg dus dat gaf niet zo. In het hotel heb ik mezelf verwend met een bad en een boek, een fantastische combinatie om heerlijk te ontspannen, terwijl Bert zich op de in het Frans gedubde Amerikaanse reality shows stortte. We hadden voor die avond een reservatie in het restaurant, dat twintig keer sjieker was dan je in zo’n afgelegen dorp zou verwachten. Maar het zal wel met de nabijheid van Parijs te maken hebben, wellicht. De prijzen waren navenant, maar het menu van 47 euro was uiteindelijk nog redelijk zijn prijs waard. Ik heb wel mijn dierrennachtmerrie opgegeten: foie gras (arme gansjes!) en hertenjong (bambi!). Boehoe. Maar goed, ik moet toegeven, het was niet slecht. Laat dit absoluut eenmalig zijn!
We zagen het niet zitten zondag opnieuw het oersaaie bos in te gaan, dus besloten we naar Lille te rijden, een stad die al langer op ons verlanglijstje stond. En het was de moeite. Er stond een reuzenrad op de markt, en daar had ik nog nooit ingezeten dus ik voelde me daarboven als een kind zo heppie en verwonderd. Lekkere nieuwe parfum gekocht, pannenkoeken gaan eten, door de straatjes geslenterd… Heerlijke middag! En ondanks het stomme bos was het een heel geslaagd en heerlijk weekendje met ons tweetjes. Dat zouden we meer moeten doen!
December 15th, 2008
Sommige mensen, ook al waren ze niet meer dan een kleine aantekening in de kantlijn van je leven, blijven steken in je hoofd.
Fijne herinneringen, ja, maar ook iets meer dan dat.
Een fonkeltje, een glittertje, dat aan je hart blijft kleven.
En als ze dan in je gedachten springen, krijg je ze er niet meer uit. Als je dat al zou willen.
Er zijn er zo een paar, mensen die geen bijzonder grote rol in mijn leven hebben gespeeld, maar toch zijn blijven hangen. Kleine puzzelstukken, die niet belangrijk zijn om de hele tekening te kunnen zien, maar die de puzzel wel compleet maken. Brokjes hart, die ik blijkbaar ergens heb achtergelaten in iemands bed, in iemands warme armen, op iemands vrolijke gezicht. Ik koester de herinneringen, kan hun stem nog horen, zie hun gezicht nog voor me. Vele anderen zijn niet meer dan een naam, een vage herinnering, een stukje gedeelde tijd. Van hen blijft er niets meer over in mijn hart, ze beroeren me niet meer. Maar die paar kleine edelsteentjes, die koester ik. Om nog eens aan terug te denken, af en toe, met een glimlach op mijn lippen.
November 24th, 2008
… en toch eigenlijk niet vol aanvoelen. Zoals dit weekend.
Vrijdag om half vier is mijn allerliefste zusje getrouwd. Zusje as in “zo’n goeie vriendin dat we eigenlijk zusjes zijn”. Ik was getuige. Niet dat dat op zich veel voorstelt in zo’n korte ceremonie, gewoon efkes uw poteke zetten, maar ik deed het toch met heel veel plezier. Hoewel ze er totaal geen tralala rond gemaakt hebben, en het op sommige momenten bijna was alsof trouwen zo’n typisch ding is wat mensen wel eens op vrijdagmiddag doen, vond ik het toch best wel emotioneel intens. Het bootjevaren is niet doorgegaan wegens str*ntweer, maar een extra drankje gaat er altijd wel in. ’s Avonds zijn wel lekker gaan eten in La Cena, en het was bovenal heerlijk gezellig. Ik heb er enorm van genoten, ik vond het heerlijk dat ik erbij mocht zijn!
Zaterdagmiddag zijn we met de Nia-bende op bezoek gegaan bij de kersverse tweeling van Els en Karolien. Een jongetje en een meisje, Astor en Esmée. Het jongetje is een beetje een bleitsmoeltje, het meisje is de zoetheid zelve. Zou dat altijd zo zijn 
Alleszins was het niet goed voor mijn arme moederhart: vrijdag had ik al een hele middag en avond bij de kleine Jolien en Hanne vertoefd, zaterdag dan nóg eens twee spruitjes. Als ik zondag nog eens zo’n lading baby had gekregen, ik was helemáál gesmolten…
Maar gelukkig niet, dus. Het was vaderdag, en die vierden we bij mijn eigen papa, met ons hele gezinnetje. Veel kinderwensen dus wel, maar geen echte tastbare baby’s 
En het was ook supergezellig. Lekker eten (as usual), leuk gezelschap, veel tetteren… En zo passeerde ook zondag in een zucht.
Heerlijk weekend, op naar het volgende!
June 9th, 2008
Oooh man man man, ik amuseer me te pletter.
Het vele administratieve geregel van de eerste twee weken van de aankoop van ons huis is nu zowat achter de rug. Wat nu komt is zo ongeveer alleen maar fijn: dromen over de inrichting, babbelen met de architect en de aannemer, uitkijken naar een goede (lees: niet te dure) verhuisfirma… We verhuizen al half augustus, een stuk sneller dan we oorspronkelijk gedacht hadden. Maar ik kijk er zooooo hard naar uit! Zelfs tegen het verhuizen zelf zie ik niet op. En ik verheug me zoooo hard op dat bad, daar ga ik mij dat weekend al eens languit in te weken leggen alleszins.
Intussen komt ook ons andere grote avontuur dichterbij: Canada. En ook daarmee ben ik dagelijks bezig: ik ben een boek aan het lezen over Canada, een reisverslag van iemand die een heel jaar door het land gezworven heeft. Enne… hoe meer ik lees, hoe minder het land me aantrekt. Tenminste, om er te wonen. Ik kijk nog steeds ontzettend hard uit naar de reis, ik verlang ernaar door de Rocky Mountains te wandelen en er de natuurpracht te bewonderen. Maar er wonen, nee, laat mij maar hier in ons kleine landje wonen, ik zit hier goed. Als ik bedenk wat voor een gigantische omschakeling ik voor de boeg heb, naar een streek waar ik niet mijn weg ken, waar ik geen enkele winkel ken, waar ik me wellicht een tijdje verloren zal voelen, dan kan ik alleen maar met afgrijzen denken aan een zo ingrijpende verandering als verhuizen naar Canada. Maar er op reis gaan, o ja, met veel plezier!
Onze eerste en meteen enige grote reis, wellicht. Of toch voor de komende dertig jaar. Maar dat geeft niets, Europa is ook zó mooi en we hebben er nog maar zó’n klein stukje van gezien, dus wat kan mij de rest van de wereld schelen. Ik hoef geen verre oorden op te zoeken om me te amuseren. Geef ons een tentje en een berg, en wij zijn tevreden! We wilden alleen één keer wel een grote reis maken, voor we aan huizen en kinderen enzo begonnen, en dat wordt dus Canada. Maar voor de rest kunnen we ons wel amuseren dichterbij.
Maar naast die grote verwachtingen, en hoop, en verlangen, is er ook een heel klein beestje dat aan mijn hart knaagt. Want ik zal Gent moeten verlaten, mijn geliefde stad. Ik ben hier niet geboren, nee, maar ik woon hier nu al 12 jaar (eerst als student, en dan blijven plakken), en het is echt mijn stad geworden. Mijn thuis. Ik hou ervan om ons huisje uit te wandelen en binnen de paar minuten in het centrum te staan. Ik hou van het zicht vanop de Sint-Michielshelling, of vanop het brugje tussen de gras- en de korenmarkt naar alle kanten. Ik hou van de winkelstraten, van het telkens iets nieuws ontdekken als ik door de stad wandel, kleine details die ik nooit eerder had gezien. Ik hou van de mensen in Gent, die een stuk verdraagzamer zijn dan in de rest van Vlaanderen (hier gaat het Vlaams Belang áchteruit!). Ik hou van de sfeer in mijn stad, van de gezellige drukte. Hoewel ik eigenlijk niet zo actief ben in deze stad, niet zoals sommige van mijn vrienden, hou ik intens van deze stad. Ja, er gaan nog traantjes vloeien voor ik hier weg ben… En je zou kunnen zeggen: och, zo ver is het toch niet, een uurtje met de auto of met de trein, maar dat is niet hetzelfde. Ik zal ze missen, mijn mooie trotse stad…
Maar dat knagende beestje is gelukkig maar klein, en steekt slechts af en toe de kop op. Voor het grootste deel van de tijd is er verlangen, en dromen. Een toekomst die stilaan vaste vorm aanneemt. Het grote avontuur van het leven. Dus stap ik in, klaar voor een immense rollercoaster ride! Ik heb er zin in!
May 28th, 2008
Previous Posts