Posts filed under 'Lieve B.'
Ik had het niet verwacht. Echt niet. Ik ben nog niet bevallen, namelijk. En hoezeer ik ook emotioneel al moeder ben, technisch gezien ben ik dat nog niet.
Maar toen stond daar dus, toen ik opstond, een blinkende witte kartonnen tas op de lavabo. Ik had niets door, eerst maar eens naar het toilet. Wasda, een cadeautje? Vroeg ik aan B. Misschiens, antwoordde hij cryptisch. Misschiens is een van zijn stopwoordjes, dus ik geloofde het niet echt. Was ook nog niet goed wakker. Toen keek ik in de tas, en zag een uglydoll op zijn zij. Ik herkende hem meteen, ik wilde al lang zo een, ze zijn zo kjoet. Oh, zuchtte ik verrast, en ik keek op naar mijn ventje. Voor je moederkesdag, grijnsde hij.
En toen brak de dam, en stroomde ik helemaal over. Zo lief! Ik had echt eerlijk niet verwacht dat hij daaraan zou denken, dat hij me iets zou kopen. Ik weet dat hij superlief is, maar zó lief, nee, dat wist ik niet. Ik ben er een hele dag van moeten bekomen, van zijn verrassing. Eerlijk gezegd ben ik er nog altijd niet goed van. Mijn eerste moederkesdag zeg… Technisch misschien niet, maar emotioneel… Amai!
May 10th, 2010
We hebben geen traditie van elkaar te doen schrikken, B. en ik. Nooit gehad, met niemand. Als kind heb ik wel tientallen keren mijn broer doen schrikken door heel zachtjes de trap op te sluipen en dan “boe!” te roepen voor zijn open slaapkamerdeur. Werkte keer op keer. En hij kon me nooit terugpakken want hij slaagde er nooit in om stilletjes de trap op te sluipen, ha! Maar voor de rest heb ik nooit mensen opzettelijk doen schrikken uit gewoonte. Soms zo eens, omdat het grappig leek, maar niet vaak.
Ik weet namelijk dat ik zelf nogal makkelijk schrik. Niet vréselijk snel, ik schrik niet van het minste geluidje ofzo. Maar als ik schrik, schrik ik wel bijzonder hard. En vorige week ben ik zó hard geschrokken dat ik er een hele dag niet goed van was.
Ik stond in de douche, gewoon zoals elke ochtend. Lekker onder het hete water. Met mijn ogen dicht, haja anders loopt het water in mijn ogen. Ik opende mijn ogen en daar stond hij: B., zijn gezicht tegen de douchedeur, met zijn ogen opgesperd en zijn bovenlip opgetrokken in een weerzinwekkende monstersmoel. En ik herkende hem wel meteen, daar niet van, maar een deel van mijn hersenen was er echt van overtuigd dat er een vampier voor me stond.
Ik gil niet. NIET. Om te beginnen kan ik dat niet, gillen zoals in de film. Mijn stem kan die toonhoogte gewoonweg niet aan. Maar ook gewoon schreeuwen, met mijn lagere stem, doe ik blijkbaar gewoon NIET op zo’n moment. Damn. Als ik dus ooit word aangevallen in het echt, dan zal nog niemand het gehoord hebben ook. Wat doe ik wel: keihard beginnen janken, met mijn handen voor mijn ogen. Tot B. me er eindelijk kon van overtuigen om de kraan dicht te draaien en eruit te komen, zodat hij mij in zijn armen kon nemen. Snikkend, bevend…
Wat ik zou doen als het B. NIET was geweest, en er echt een vreemde vent/vampier voor mijn douche had gestaan? Geen idee. Niet gegild alleszins, dat is zeker. Of misschien met vertraging. Genoeg vertraging om al een mes tussen mijn ribben te hebben intussen. Of een stel tanden in mijn nek. Ik ben écht niet praktisch aangelegd in mijn doodsangst…
January 29th, 2010
We hadden nog een Bongobon liggen, en daarmee zijn we een weekendje naar Auberge à la Bonne Idée geweest. Op 15 kilometer van Compiègne, 80 kilometer boven Parijs, en daarmee eigenlijk wel verder dan we hadden gedacht, maar nog niet te ver om uitgeput van de rit te zijn. Op een kleine drie uur waren we er. Niet veel verder dan naar de Ardennen, eigenlijk.
We hadden eigenlijk gedacht er een wandelweekend van te maken. Het dorpje zou middenin de bossen liggen, beloofde Bongo. Nu ja, dat was ook zo, maar dan wel middenin het saaiste bos OOIT! Een aangelegd bos, van allemaal dezelfde bomen, met om de paar honderd meter een kruispunt want het hele bos was opgedeeld in kleine driehoekjes. Elk paadje leek op het volgende, links zag er net zo uit als rechts. Een bos dat je binnen het uur al kotsebeu bent. Het hoogtepunt van onze namiddag was een klimmetje van een meter of 50, omdat dat toch wat variatie bracht in de eentonigheid.
Tegen drie uur begon het te regenen, maar toen waren we al goed op de terugweg dus dat gaf niet zo. In het hotel heb ik mezelf verwend met een bad en een boek, een fantastische combinatie om heerlijk te ontspannen, terwijl Bert zich op de in het Frans gedubde Amerikaanse reality shows stortte. We hadden voor die avond een reservatie in het restaurant, dat twintig keer sjieker was dan je in zo’n afgelegen dorp zou verwachten. Maar het zal wel met de nabijheid van Parijs te maken hebben, wellicht. De prijzen waren navenant, maar het menu van 47 euro was uiteindelijk nog redelijk zijn prijs waard. Ik heb wel mijn dierrennachtmerrie opgegeten: foie gras (arme gansjes!) en hertenjong (bambi!). Boehoe. Maar goed, ik moet toegeven, het was niet slecht. Laat dit absoluut eenmalig zijn!
We zagen het niet zitten zondag opnieuw het oersaaie bos in te gaan, dus besloten we naar Lille te rijden, een stad die al langer op ons verlanglijstje stond. En het was de moeite. Er stond een reuzenrad op de markt, en daar had ik nog nooit ingezeten dus ik voelde me daarboven als een kind zo heppie en verwonderd. Lekkere nieuwe parfum gekocht, pannenkoeken gaan eten, door de straatjes geslenterd… Heerlijke middag! En ondanks het stomme bos was het een heel geslaagd en heerlijk weekendje met ons tweetjes. Dat zouden we meer moeten doen!
December 15th, 2008
Zo. We hebben gisteren een huis gekocht. Wat een hectische week zeg!
Eigenlijk wilden we nog wat wachten. Eerst op ons gemak op reis in juli, en dan in augustus eens naar de immotheker, en dan op het gemak beginnen uitkijken naar een huis. Maar ja, dan kom je toevallig toch op immoweb terecht, staan de fotootjes van een huis je toch wel erg aan, ga je dan toch maar eens kijken, en voor je het weet heb je een optie op een huis. Dus is het heel hard crossen de dagen erna: naar de immotheker, nog eens gaan kijken met een vriend die architect is, dagenlang en vooral nachtenlang piekeren, rekenen, stressen, zweten, wikken en wegen, en dan uiteindelijk tot de conclusie komen dat we nog steeds heel erg enthousiast zijn. En exact vier dagen nadat we de optie hebben genomen, hebben we een bod gedaan dat aanvaard werd. Té snel, volgens sommigen. Ha ja, want we hebben nog maar drie huizen gezien in totaal. Ok, we kunnen misschien niet vergelijken, maar als je allebei verliefd bent op een huis, dan moet je toch niet twijfelen en die gouden kans aan je voorbij laten gaan?
Want we waren dolenthousiast, eigenlijk meteen al. Het is een huis van twee jonge mensen, die daar twee jaar keihard in gewerkt hebben om het naar hun zin te maken. Maar nu zijn ze uit elkaar gegaan, en moet het huis dus verkocht worden. Ik heb echt medelijden met die jongen, want het is met heel veel pijn in het hart dat hij het wegdoet, maar ja… En wat er tot nu toe is gerenoveerd, is echt prachtig gedaan, niet gebricoleerd of halfslachtig, maar echt prachtig tot in de puntjes afgewerkt. Het is nog niet helemaal af. Boven zijn de badkamer en de slaapkamers in orde, en beneden is het bureau instapklaar, maar nu moeten de woonkamer en de keuken, en de vele koterijen die er nog naast en achter hangen, nog afgebroken worden en een nieuwe leefruimte aangebouwd. Dus we gaan nog even een paar maanden in de verbouwingen zitten, maar dan is het wel helemaal af. Voorlopig toch. Op termijn kan er misschien nog een extra slaapkamer bij, en moet er ook eens een terras gelegd worden, maar dat zijn zorgen voor later. Het fantastische aan het huis is dat alles wat gedaan is, 100% onze goesting is, en dat we ook in het nieuw te bouwen stuk nog 100% onze goesting kunnen doen (allee, binnen de financiële grenzen, kuch).
Dus de knoop is nu wel doorgehakt, maar we kunnen er zeker niet bij gaan zitten en wachten: nu eerst de compromis tekenen, dan terug naar de immotheker en een lening afsluiten, dan eens met een architect en met de aannemers gaan praten, en dan de komende maanden eens rondkijken voor afwerkingen: de bouwmaterialen (hout of beton), tegels, parket/laminaat, een keuken (tien tegen één dat dat IKEA wordt), een kachel eventueel… Maar ik zie het zoooo hard zitten!
May 17th, 2008
Bert zegt daarnet op chat dat Mieke blijkbaar naar Barcelona is. Ik ga naar haar blog kijken en zie inderdaad een apple dashboard venstertje met de temperaturen van Barcelona.
Goh, ik zou ook wel naar Barcelona willen, zeg ik. In plaats van het weekendje Amsterdam dat we van plan waren…
Bert stuurt me een link van het Novotel in Barcelona.
Pff veel te duur.
Een ander hotel, vier dagen met vlucht in vanaf 330 euro. Oe, dat is al veel beter, antwoord ik.
Ik begin al meteen te dromen van een weekendje Barça, in de lente misschien, als het al wat warmer is, oooh heerlijk over de Ramblas struinen en de vele hoekjes en kantjes van Parc Güell verkennen. En eindelijk eens Casa Batlló gaan zien. En… en… Ik zie het al helemaal zitten!
Dat we beter even wachten om te zien hoeveel onze skireis zal kosten, zegt Bert.
Ik beaam.
Oei, dat we misschien toch over een paar weken naar Barcelona MOETEN, schrikt Bert. Hij had het formulier ingevuld om te zien hoeveel het werkelijk zou kosten, en was een stap te ver gegaan. En dat dat een probleem was, want dat hij geen vakantie meer had… Beetje paniek aan zijn kant. Hilariteit aan de mijne.
…
Hij heeft gebeld. En ze hebben geannuleerd.
Oef zegt hij.
Toch een beetje jammer, denk ik.
Maar goed, we gaan later nog wel een keer…
November 23rd, 2007
Ik dacht dat ik het moeilijk zou hebben als het kindje geboren was, dat mijn moedergevoel hoge toppen zou scheren en ik wel eens een depressieve bui zou kunnen krijgen omdat ik nog zo lang moet wachten tot ik zelf ook een kindje krijg… Maar dat valt heel goed mee, eigenlijk. Ik geniet ervan om Peter en Lien bezig te zien met het boeleke, en Lien borstvoeding zien geven was een bijzonder ontroerende ervaring (ik krijg nog altijd de tranen in mijn ogen als ik eraan denk), maar ik ben niet jaloers.
Goesting, ja, dat wel, heel veel zelfs. Ik wil ook zo’n kindje. Maar ik kan wachten, ik kijk ernaar uit maar het hoeft niet nu onmiddellijk meteen. Mijn psychologische uitstelstrategie, om mezelf zo te brainwashen dat ik niet meer hartstochtelijk verlang naar een kindje omdat ik weet dat het wel komt, alles op zijn tijd, heeft dus duidelijk gewerkt.
Ik wil een kind, van mijn ventje, maar later, als we groot zijn 
September 24th, 2007
In oktober kostte het me nog vrij veel moeite om Bert te overtuigen een kat in huis te nemen, maar daar is hij duidelijk over: zaterdag, ik was niet thuis, heeft hij een klein poesje in huis genomen. Het liep al een paar dagen in onze wijk rond, blijkbaar, en het is echt nog heel klein, ik schat zo’n tien weken. Een klein wit hoopje pluis met zwarte vlekjes.
Nu goed, dat had ik dus niet van Bert verwacht, maar ik ga niet klagen. Na de eerste onstuimige kennismaking, waarbij Poema duidelijk zijn gezag wilde laten blijken en het beestje urenlang terroriseerde door er bovenop te springen, het in een houdgreep te nemen en dan overal te bijten, is hij nu al veel meer gekalmeerd en beschouwt hij haar (we denken toch dat het een meisje is) als een nieuw vriendinnetje waarover hij moet waken. Keilief. En aangezien Poema soms een beetje zielig was omdat hij zich zo verveelde, vind ik het best dat hij nu een speelkameraadje heeft.
Over een naam zijn we het min of meer eens geraakt, denk ik. Eerst was het Eufrazie, maar echt handig uit te spreken is dat toch niet. Waarschijnlijk is het nu Paulette (Polette) geworden. Schattig, he? En een foto vind je hier.
June 4th, 2007
Want Bert en ik zijn vandaag een jaar samen. Een jaar geleden zaten we samen op een rots naar de vallei te kijken, bijna aan het einde van een lange en zware tocht door de bergen van Corsica, en voelden we dat het klikte. De eerste kus volgde pas ’s avonds laat in de tent, maar we wisten toen al allebei dat het goed was.
En dat weten we nog steeds.
Onze eerste “jubilee”… dat er nog minstens 50 mogen volgen!
September 7th, 2006
Bert heeft eindelijk ook een blog!!!!!
June 12th, 2006
Bert en ik wonen nu ongeveer anderhalve maand officieel samen. En ik moet zeggen: ik had nooit durven dromen dat alles zo makkelijk zou gaan. Ik verlangde ernaar, om samen te wonen, maar ergens denk je toch dat er hier en daar wat kleine problemen zullen opduiken, kleine onenigheden over hoe je dingen doet of wanneer…
Wel: nog geen moment! Nog geen klein miniem dingetje waar ik me aan erger, nog geen enkel woord harder uitgesproken dan de rest, niets. Het is zalig, het is hemels, het is echt een feest…
May 16th, 2006
Previous Posts