Posts filed under 'Gezond'
Prima, dank u. Ze drinkt bijzonder goed, ons Fientje. Al van het allereerste moment eigenlijk, binnen het half uur nadat ze was geboren, lag ze al als een volleerde dronkaard te zuipen. Ik geef graag borstvoeding, het is heerlijk om je kindje lekker dicht tegen je aan te houden, ze te voelen zuigen, ze tevreden te stellen met je lijf. Bovendien vind ik het lichamelijk bijzonder aangenaam. Het vreet energie, dat wel, en als ik moe ben voel ik de energie letterlijk uit me stromen. Maar als ik me goed voel, dan is die oxytocine die vrijkomt als een drug, ik word er echt een beetje high van.
Het is niet elk moment rozengeur en maneschijn geweest, though.
We hebben spruw gehad, allebei. Zij pijnlijke witte plekjes in haar mondje, waardoor ze soms niet meer kon drinken van de pijn, de zielepiet. En ik bijzonder pijnlijke borsten. Dat doet gigantisch veel zeer, spruw. Alsof er iemand met een ijspriem door je tepel steekt, dat trekt helemaal tot in je rug en onder je oksels. Aanleggen is het pijnlijkste, vaak zat ik met mijn tanden op elkaar geklemd en sprongen de tranen in mijn ogen. Tijdens de voeding wordt het iets draaglijker, maar het blijft pijn doen. En ook na elke voeding klopt je borst nog een tijdje pijnlijk verder. En ik geraakte er maar niet vanaf ook, het heeft bijna vier weken geduurd, en pas met inwendig werkende medicijnen voor mij is het eindelijk genezen. Ik hoop dat dat beest zich dus niet meer laat zien de komende maanden…
Ik heb al twee keer een verstopt melkkanaaltje gehad. Dat doet ook best wel veel pijn, ik ben er de eerste keer ’s nachts van wakker geworden en kon pas weer slapen met een pijnstiller. Ik had gelukkig geen koorts, want zo’n verstopping kan leiden tot een borstontsteking maar zover is het nooit gekomen. Fien de ontstopper heeft haar werk trouwens prima gedaan: de eerste keer was het diezelfde avond al weg, de tweede keer was de plek veel groter en heeft het twee dagen geduurd.
En momenteel doet mijn rechterborst/tepel pijn. Ik weet niet waarvan. Het is geen spruw, dat is duidelijk, en die verstopping daarin is intussen toch echt wel weg. Maar goed, ook dat zal wel overgaan zeker…
Met die opsomming van kwaaltjes lijkt het alsof het allemaal miserie is geweest, maar dat is het écht niet. Zelfs op de pijnlijkste momenten hebben ik nooit getwijfeld of ik er wel mee wilde doorgaan. Ik geef graag borstvoeding, en geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt er nu al mee te stoppen.
Vanaf september gaat ze naar de crèche, en hoewel het pas begin augustus is, weet ik nu al dat ik er over een maand nog lang niet aan toe zal zijn om te stoppen met borstvoeding geven. Dus ga ik afkolven, of tenminste, proberen. Ik heb zondag voor de eerste keer afgekolfd, en dat was niet zo’n succes, maar 20 ml. Maandag 40 ml al. Gisteren was ik na een slechte nacht helemaal doodop, en dan is zo’n extra voeding echt geen optie, dus heb ik niet afgekolfd. Maar vannacht ben ik wakker geworden omdat mijn rechterborst te vol was en pijn deed, en ben ik naar beneden gegaan om af te kolven: 125 ml op 10 minuten, uit één enkele borst. En ik had het gevoel dat er nog eens zoveel in zat. Dus het ziet er goed uit, voor de toekomst, als ik dagelijks iets meer dan één voeding kan afkolven, zal ik tegen het einde van de maand wel al een voorraadje hebben om mee te geven naar de crèche. Ik zie het zitten…
En Fien drinkt trouwens ook prima uit de fles. Ik had wat meer protest verwacht, aangezien ze een tut helemaal niet moet hebben, maar als er melk uitkomt is dat geen probleem blijkbaar. Leuk daaraan is dat Bert Fientje nu ook eens kan voeden. Het is zo’n intiem moment dat ik hem dat heel graag gun!
August 4th, 2010
De eerste keren kwam er een verpleegster van Kind en Gezin aan huis. Makkelijk was dat! Gisteren zijn we voor het eerst naar K&G zelf gegaan, voor haar allereerste vaccinaties. Ik was eens benieuwd. Fien laat zoveel toe, dingen waarbij veel andere kindjes zouden beginnen huilen, dat ik me afvroeg hoe ze op die prikjes zou reageren.
Wel euh… niet zo goed. KRIJSEN deed ze, en ze liep helemaal paars aan. En ik stond bijna met de tranen in mijn ogen omdat ik het zo zielig vond. Ik heb haar dan maar snel op mijn arm genomen om haar te troosten, en het ergste gekrijs hield al na enkele seconden op. Maar dan was ze BOOS, met hoofdletters ja! Haar gezichtje helemaal verfrommeld, met een frons tussen de oogjes en een megapruillip, en dan om de tien seconden WAAAAA! Zo echt van “Rotzakken! Beulen! Wat doen jullie mij aan! Smeerlappen!” Dat was dan weer hilarisch eigenlijk, hoe hard ze van haar twijgje maakte…
August 4th, 2010
Voor ik zwanger was, dacht ik dat ik me hemels zou voelen. Dat zwanger zijn puur genieten was. Dat ik helemaal ging stralen van geluk. Ik zag vriendinnen die er intens van genoten en ging ervan uit dat dat ook bij mij zo zou zijn. Ik verlangde immers zo ontzettend naar een kindje, dat ik aannam dat ik even intens van mijn zwangerschap zou genieten als mijn vriendinnen.
En nu het zover is, ben ik al maanden aan het wachten op die roze wolk. Ik verwacht nog steeds dat ze gaat komen. Misschien als ik me niet zo miserabel meer voel, stelde ik mezelf de eerste maanden gerust. Misschien als ik het voel bewegen, zei ik keer op keer tegen mezelf toen ik me prima voelde, maar het eigenlijk leek alsof ik gewoon níet zwanger was. Misschien als mijn buik en mijn kindje nog wat groter worden, zeg ik nu tegen mezelf. Ik wacht, tot nu toe tevergeefs.
Het is niet dat ik me onprettig voel. Integendeel. Ik ben gelukkig! Mijn lijf werkt goed mee, ons kindje ligt gezellig te spartelen in zijn warme nestje, en ik ben nog altijd zó opgelucht dat het gelukt is, dat ik zwanger ben, dat we nu écht een kindje gaan krijgen. Ik kan me soms verwonderen over het wonder, dat zo’n kindje zomaar uit twee onnozele celletjes kan uitgroeien tot een volwaardig mensje. Ik word soms overvallen door emoties, liefde voor ons ongeboren kindje, geluk dat het gezond lijkt en dat alles er goed uitziet, plezier in zijn capriolen daar vanbinnen.
Maar is dat een roze wolk? Ik denk het niet. Die zwangerschap hoeft voor mij niet zo lang te duren. Nog 4,5 maand zeg, wat is dat lang. Ik denk ook niet dat ik er nadien zal naar terugverlangen. Al die kleine kwaaltjes ga ik echt niet missen. Ik zal blij zijn als ik mijn eigen lijf terug heb… Ik deel het met plezier een paar maanden met ons kindje waar we zo naar hebben verlangd, maar als hij “af” is, moet ie eruit. Het is een onvergetelijke ervaring, zeker wel, en ik ben blij dat ik de kans heb om het mee te maken. Maar echt “genieten” is toch nog wat anders, in mijn woordenboek…
January 7th, 2010
Ik had een nachtmerrie vannacht. Heel kort, want van zodra iemand me in mijn droom in mijn eigen huis vanachter greep in het donker, schoot ik wakker. Half wakker. Ik lag in bed, ik hoorde mezelf ademen, ik hoorde B. ademen, ik wist dat alles oké was, behalve dan dat ik me niet kon verroeren. NIET. Ik probeerde “help” te zeggen, te roepen, te gillen, maar er kwam niets uit. Nog geen kreun. Ik had niets onder controle, ik hoorde alleen maar. Tot ik besefte dat ik wél mijn ademhaling onder controle had, dus ben ik supersnel beginnen te ademen, in de hoop dat dat zou opvallen. B. werd wakker en raakte mijn hoofd aan, en meteen kon ik me weer bewegen.
De nachtmerrie tot daar aan toe, hoewel ik het eerste uur daarna niet veel heb geslapen omdat de angst me telkens weer bekroop als ik mijn ogen dicht deed, en ik telkens een man met een bijl zag staan. Maar dat wakker zijn en niet kunnen bewegen, dat was de meest beangstigende ervaring van mijn leven tot nu toe. Het duurde wellicht maar een minuut of twee voor ik B. wakker kon maken, maar toch…
Update: volgens B. lag ik toch te kreunen. Allee, dat was dan toch gelukt. Wel heel iets anders dan het door merg en been gaande “help” dat ik wilde produceren, maar het was meer geluid dan ik dacht te maken…
January 6th, 2010
Een gelukkig jaar gewenst aan AL mijn lezers 
2010 wordt het jaar van ons eerste kindje. Makkelijk te onthouden eigenlijk, om later te tellen hoe oud hij/zij wordt. Het wordt een jaar vol veranderingen. Ik ga er sowieso vanuit dat ons hele leven op zijn kop zal staan van zodra dat kleine wezentje uit mijn buik kruipt. Hoe precies, dat valt nog af te wachten. Zal ik het moeilijk vinden, of valt het wel mee? Heb ik nog tijd voor mezelf? Kom ik in 2010 nog aan dansen toe, zal ik mijn Nia-lessen terug kunnen opstarten, of is dat een goed voornemen voor 2011? Het valt allemaal af te wachten. Ik maak geen beloftes, geen goede voornemens, het is allemaal te onzeker en te onbekend.
Of toch, misschien eentje: luister naar je lichaam, Lies! Ik kan dat - dankzij Nia - al veel beter dan vroeger hoor, maar als het erom gaat te stoppen met snoepen, bijvoorbeeld, dan lijk ik plots potdoof te worden voor de signalen van mijn lijf. En nu er een kleintje in me woont, dat van mijn gezondheid afhankelijk is om te groeien, ben ik dat niet alleen aan mezelf maar ook aan hem of haar verplicht.
January 4th, 2010
Drieënhalf jaar geleden heb ik mijn laatste sigaret aangeraakt. Toen was ik eigenlijk al gestopt, maar had ik me even een maand lang laten vangen. Maar het is nu dus echt al heel lang geleden dat ik nog een gewone sigaret tussen mijn lippen heb gehad.
Je zou toch denken dat je er dan ook niet meer naar verlangt? Ik had dat alleszins gedacht. Maar niet dus. Ik zie mensen roken op tv, of ze roken in boeken, en ik krijg zin in een sigaret.
Die zin komt zelden als ik mensen in het echt zie roken. Dat stinkt namelijk zo vreselijk en pakt zo ongelooflijk op mijn adem, dat mijn hele lichaam een afkeerreactie geeft.
Maar mijn geest he, die is nog beïnvloedbaar. Mijn onderbewuste, that is. Want ik ben er zelf ook absoluut van overtuigd dat ik voor geen geld ter wereld nog ooit wil roken. Eikes. Maar deep down zit daar toch dat kleine kriebeltje dat telkens de kop opsteekt als ik iemand zie (of lees) die smakelijk aan het roken is…
Tsss.
April 22nd, 2009
Ik snuif, snotter en nies. Behalve dat de hele omtrek van mijn neus veraard is, ik nauwelijks kan zien door mijn opgezwollen en betraande ogen, mijn hoofd pijn doet van al dat geweld en ik doodop ben van het niezen, valt dat nog wel te verdragen. Overdag toch. Het zal wel overgaan.
Dan heb ik één uurtje respijt. De situatie lijkt te beteren, ik voel me minder meuh en ik nies en snotter niet meer zoveel. Heerlijk, rust!
En dan komt de verstopping. Mijn neusgaten lopen vol blubber dat ik er onmogelijk uit kan snuiten. Mijn sinussen zitten vol en drukken tegen mijn ogen, mijn oren en mijn hoofd. Dat hou ik niet zo lang uit, dat is gewoon om gek van te worden. Dus spuit ik eens met Otrivine.
En dan begint het hele spelletje opnieuw. Otrivine werkt snel. Binnen een paar minuten is mijn neus helemaal ontstopt. Maar hij blijft lopen. En dus nies ik, en ik snotter en snuif. Maar dat zal wel overgaan…
April 2nd, 2009
Mijn rechter ooglid flappert al twee dagen regelmatig. En ambetant dat dat is!
January 28th, 2009
Al weken staat er in mijn kast een doosje. Een klein doosje, à la Tupperware maar dan van de IKEA. In dat doosje zitten drie-vier stukjes chocolade, ooit van een grote lat geweest, en een paar chocoladetruffels. Ik mocht daar niet aankomen, de voorbije weken, maar hoewel het af en toe wel eens gekriebeld heeft, deed het nooit echt pijn.
Ik heb er een stukje uitgenomen, vanmiddag. En nu mocht ik het opeten, van mezelf, bij mijn middagtheetje. En weet ge nu wat? Het heeft me eigenlijk niet gesmaakt. Te zoet, te plakkerig. En pas op, het was zelfs van die chocolade met zout in… Ik ben nu weer van de nootjes, rozijntjes en gedroogde stukjes fruit aan het snoepen. Veel lekkerder, vind ik momenteel.
Ben ik genezen? Ben ik afgekickt? Is er een wonder geschied? Wie weet, ik zie nog wel hoe het evolueert. Maar als ik het grootste deel van de tijd van de chocolade en de zoete koekskes kan afblijven, dan ben ik bijzonder content en trots op mezelf!
January 21st, 2009
… in mijn hoofd.
Normaal krijg ik plotseling een boost van energie als de lente begint, als de lentegeur in de lucht zit en de eerste knoppen aan de bomen komen. Daar is het nu nog veel te vroeg voor, de winter heeft het nog lang niet opgegeven. Maar mijn lichaam is uitgerust, en is blijkbaar weer klaar om er volop tegenaan te gaan. Of tenminste, zo lijkt het de laatste dagen toch.
Wellicht heeft het te maken met de mentale boosts die ik langs alle kanten krijg: mijn eerste Nia-les in Koningsteen die supertof was, en een paar serieuze stimulansen op spiritueel vlak om er mij volledig in te werpen. Maar toch, normaal heb ik niet genoeg aan mentale stimulansen om mijn lichaam mee te krijgen.
Ligt het aan mijn overdosis dans van de laatste twee weken? Aan mijn nog steeds zo goed als chocoladevrije ‘dieet’? Geen idee, maar het werkt. Ik ben moe want ik heb slecht geslapen vannacht, maar toch heb ik energie in overvloed. Gisteren heb ik twee uur na elkaar gedanst en mijn lijf was helemaal leeg, maar na het eten ben ik toch nog mijn les van donderdag gaan voorbereiden. Terwijl ik de voorbije twee maanden ’s avonds meestal alleen maar in de zetel lag tv te kijken of te lezen. Uitgeput. Leeg. Moe. Winters. Want zo is het bij mij elke winter en ik heb me daar al bij neergelegd.
En dan nu, waaw, ik kan de hele wereld aan! Ik hoop echt dat het zo blijft, ik voel me fantastisch!
January 20th, 2009
Previous Posts