Posts filed under 'Zwangerschap'
Ik ben niet van het Mechelse, oorspronkelijk. Ik woon hier nog geen twee jaar en bepaalde dingen die voor de mensen hier een begrip zijn, zijn dat voor mij helemaal niet. Zo hoorde ik van iedereen dat het Imelda ziekenhuis echt wel goed was, maar ja, als je niemand kent die daar bevallen is, dan blijft dat zo via via…
Toen ik me dus twee weken geleden psychologisch voorbereidde op een ingeleide bevalling, was ik vooral blij dat dat betekende dat ik zou bevallen bij mijn eigen gyne, dr. Lannoey, die ik in de voorbije negen maanden heb leren kennen en die ik volledig vertrouw. En achteraf bekeken ben ik blij dat zij er was, zeker met die complicaties na de bevalling (er was een stukje placenta blijven zitten, dat ze eruit heeft moeten peuteren. Urk!)
Maar uiteindelijk bleek die gyne toch niet het belangrijkste. Want als je zo van vijf uur ’s morgens tot half acht ’s avonds ligt/zit/staat te bevallen, dan is het van ondergeschikt belang welke gyne twee-drie keer komt kijken en het laatste half uur helpt trekken. Wél belangrijk zijn de vroedvrouwen die aan je zijde staan. En amai, was ik even met mijn gat in de boter gevallen. Ze waren allemaal superlief en professioneel, maar vooral Jill zou ik wel kunnen kussen. Hoe zij mij een hele middag en avond ondersteunde, kordaat en lief tegelijk, precies wat ik nodig had, en met een grote dosis humor: ik had me niet beter kunnen wensen. Als ik nog eens beval, hoop ik dat zij in de buurt is…
In het algemeen heb ik alleen maar goede herinneringen aan het verplegend personeel. Lief, vriendelijk, altijd klaar om te helpen… Ik kan niet vergelijken natuurlijk, ik ben nog nooit in een ander ziekenhuis bevallen. Maar voor zover ik dat kan zeggen, is Imelda haar naam van goede kraamkliniek meer dan waard!
June 14th, 2010
Nu moet ie er niet meer uitkomen, vind ik. Dat ie nu maar blijft zitten tot morgen!
Ik heb me verzoend met een inleiding. Het nadeel is dat ik de hele arbeid lang in een saaie en onbekende ziekenhuiskamer zal zitten. Het voordeel is dat ik wellicht bij mijn eigen vertrouwde gyne kan bevallen. Beide heffen elkaar min of meer op, in mijn hoofd. Nu toch, tot eergisteren écht niet…
Ik ben blij dat het einde in zicht is. Tien dagen overtijd gaan is écht wel lang genoeg. Ik ben graag zwanger geweest, ben blij dat ik het heb meegemaakt, maar nu wil ik mijn lijf terug alstublieft. En daarmee bedoel ik niet “mijn lijf zoals het eruit zag voor mijn zwangerschap”, want daar zal ik nog wel een hele tijd moeten op wachten. Ik bedoel gewoon “mijn lijf voor mij alleen”, zonder kind in. Zestien kilo extra meezeulen voél je, ja. Die dikke opgezwollen poten ben ik kotsebeu. Mijn maag vraagt wanneer ze haar normale plaats terugkrijgt. Mijn blaas is het beu dat er elke keer een kind op valt als ik rechtsta. En pas op, dan heb ik eigenlijk nog een heel gemakkelijke zwangerschap gehad hé, zonder al te veel kwaaltjes. Negen maanden is gewoon écht wel genoeg, die extra dagen hoeven niet zo nodig…
Maar vandaag ga ik toch nog even genieten. Ik ga op mijn gemak mijn valies helemaal klaarzetten. Nog een waske draaien. Een cake bakken, nog eens dezelfde als vorige week want die was bijzonder lekker en ik heb nog rabarber over. Nog wat opruimen en alles klaarzetten om vanavond te vertrekken. Gewoon rustig, op het gemak genieten van de rust.
En morgen word ik mama… Eindelijk!
June 2nd, 2010
Vandaag ben ik officieel een week over tijd.
Vreemd wat dat met je hoofd doet, dat overtijd gaan. Vorige week zondag-maandag was ik zó intens klaar om te bevallen, en kon ik me ons beesje al bijna inbeelden. En nu is dat vreemd genoeg weer allemaal ver-van-mijn-bed en onrealistisch geworden. Echt raar, ik heb soms echt het idee “oké, voila, nu ben ik op mijn dikste, vanaf nu gaat mijn buik gewoon weer kleiner worden en over negen maanden is ie weg”. Dat kindje is weer een vage schim geworden, de bevalling een onvatbaar idee.
Allee, soms hé. Soms ook niet. Zoals vannacht, als ik uren aan een stuk harde buiken heb die soms behoorlijk pijnlijk zijn, en sommige ook echt “in golven” zoals ze van echte weeën zeggen. Als ik het gevoel heb dat mijn buik geklemd zit tussen twee muren die steeds dichter naar elkaar toe bewegen. En als kindje tegelijk keihard tegen de baarmoederhals duwt of wordt geduwd, zodat het écht wel pijnlijk is. Dan durf ik wel eens hoop koesteren ja, dat het deze keer misschien toch begonnen is. Maar ik ben vannacht dan blijkbaar toch in slaap gesukkeld, en toen ik een paar uur later wakker werd en besefte dat de weeën niet hadden doorgezet, was die hoop nog sneller weg dan hij was opgekomen. Merde.
Stillekesaan probeer ik me ook te verzoenen met het idee van een inleiding. Ik blijf hopen dat het nog vanzelf komt, maar ik wil ook niet té zeer teleurgesteld zijn als het dan toch niet gebeurt, tenslotte is het allerbelangrijkste dat beebie er gezond en wel uitkomt…
De cake die ik heb gebakken was superlekker, trouwens. B. vond het een van de lekkerste die ik ooit had gebakken. Maar het was de bedoeling dat ik die dan dit weekend kon meenemen naar het ziekenhuis, voor het bezoek, en intussen is ze bijna op dus dat zal niet meer lukken. Als ik woensdag nog altijd niet bevallen ben, maak ik er nog een, dan ben ik tenminste zeker dat ik ze kan uitdelen…
Allee hop, ik ga nog eens aan de monitor gaan liggen…
May 31st, 2010
Drie dagen overtijd intussen. Het begint stillekesaan tegen te steken. Gelukkig ben ik er van in het begin van mijn zwangerschap vanuit gegaan dat ik overtijd zou gaan, kwestie van mij emotioneel voor te bereiden en al. En dat helpt wel, ik zit echt nog niet mijn kas op te fretten, maar leuk is het niet. Haja, ge denkt toch niet dat er nog iets in mijn agenda staat, dat kunt ge immers niet maken. Mijn toedoelijstje is zo goed als afgewerkt, en voor wat er nog op staat heb ik eigenlijk helemaal geen zin. Múffins dat ik al gemaakt heb. En háken dat ik doe tegenwoordig. Maar ge kunt ook niet blijven haken en muffins bakken hé. Dus morgen staat er een iets moeilijker cake op het programma. Ik heb er wel zin in, het ziet er een lekkere uit, al heb ik nóg meer zin om te bevallen.
Ik zou dat helemaal niet erg vinden, overtijd gaan, als ik tenminste zou weten WANNEER ik dan ga bevallen, maar dat weet ge dus niet hé. Het kan voor elk moment zijn, of het kan helemaal niet komen en dan word ik ingeleid volgende week woensdagavond… Joy!
En dan hebben we het nog niet eens over beebie zelf gehad. Miljaar maat ik ben nieuwsgierig naar wat er uit mij gaat komen! En elke dag dat dat kind blijft zitten, is een dag minder bij beebie voor ik terug moet werken… Dat het een levendig kind is, dat heb ik wel al door. Meppen en stoempen dat die kan! “Rond de 36ste week begint de baby wat rustiger te worden omdat hij minder plaats heeft”, leest ge dan in de boekskes. My ass! Harder stoempen want ik heb minder plaats, zegt die van ons. Pas op, op zich heb ik liever te hard en te veel dan te weinig zulle, ik weet tenminste dat alles oké is daar vanbinnen. Maar dan moet ik er natuurlijk ook wel bijnemen dat ik af en toe compleet verrot wordt geschopt.
Eén voordeel wel: we hoopten toch allebei wel een beetje dat beebie niet op een van onze verjaardagen zou worden geboren (B. op 19 mei, ik de 25ste). Want dan weet je als ouder alvast zeker dat je de eerste 20 jaar geen eigen verjaardag meer hebt. Dus goed, dat kan nu niet meer. Juij. Maar dat is twee dagen geleden, kind, ge moogt er nu écht wel uitkomen!
May 27th, 2010
Ik had het niet verwacht. Echt niet. Ik ben nog niet bevallen, namelijk. En hoezeer ik ook emotioneel al moeder ben, technisch gezien ben ik dat nog niet.
Maar toen stond daar dus, toen ik opstond, een blinkende witte kartonnen tas op de lavabo. Ik had niets door, eerst maar eens naar het toilet. Wasda, een cadeautje? Vroeg ik aan B. Misschiens, antwoordde hij cryptisch. Misschiens is een van zijn stopwoordjes, dus ik geloofde het niet echt. Was ook nog niet goed wakker. Toen keek ik in de tas, en zag een uglydoll op zijn zij. Ik herkende hem meteen, ik wilde al lang zo een, ze zijn zo kjoet. Oh, zuchtte ik verrast, en ik keek op naar mijn ventje. Voor je moederkesdag, grijnsde hij.
En toen brak de dam, en stroomde ik helemaal over. Zo lief! Ik had echt eerlijk niet verwacht dat hij daaraan zou denken, dat hij me iets zou kopen. Ik weet dat hij superlief is, maar zó lief, nee, dat wist ik niet. Ik ben er een hele dag van moeten bekomen, van zijn verrassing. Eerlijk gezegd ben ik er nog altijd niet goed van. Mijn eerste moederkesdag zeg… Technisch misschien niet, maar emotioneel… Amai!
May 10th, 2010
Ik heb geen groot balkon aan mijn lijf, normaal gezien. Ik heb er wel een, maar het is te vergelijken met zo vier vierkante meter waar je nét je vuilbakken kunt opzetten en twee stoelen en een minitafeltje in de zomer.
Maar sinds ik zwanger ben is dat dus wel anders. Dat was het eerste waar je het kon aan zien, trouwens. Binnen de maand was ik een hele cup gegroeid. Sindsdien groeien ze langzaam verder, maar het valt al bij al nog wel mee. Een gigantisch balkon waar je met acht man kunt op BBQ’en zal ik wel nooit hebben, gelukkig.
Maar door de combinatie buik en grotere borsten ken ik nu voor het eerst in mijn leven het gevoel als je borsten op je buik liggen. Als ik voorover buig. Raar! En weetwel dat testje om te zien of je hangborsten hebt, met dat potlood en dan je armen omhoog steken? Wel, voor het eerst in mijn leven blijft zo’n potlood effectief zitten als ik mijn armen beneden laat. Nog niet als ik ze omhoog steek, maar dat komt misschien met de borstvoeding wel.
Dus kijk, mama, ik heb échte tet’n…
March 17th, 2010
Vannacht was euhm… interesting.
Gisteren was Alfred al de hele dag duidelijk aan het draaien, van hoofdje vanboven naar hoofdje naar beneden. “Ge gaat dat waarschijnlijk niet voelen”, had de gyne vorige week nog gezegd. My ass, niet voelen. Alfred lag overduidelijk horizontaal, met zijn voetjes naar rechts. Tegen dat ik gisteren ging slapen, was mijn hele rechterzij blauw geschopt. Niet dat je langs de buitenkant iets zag, dat niet. Maar ken je dat gevoel, dat je een dikke blauwe plek hebt en iemand vindt het leuk om daar telkens opnieuw in te poken? Wel, zo voelde mijn zij dus aan.
En vannacht stond ik op om naar het toilet te gaan, en raakte ik nauwelijks terug in onze slaapkamer. Pijn! Mijn beide zijden voelden aan alsof ze beurs gemept waren met zware hamers. Krom en strompelend heb ik uiteindelijk toch die paar meters kunnen afleggen. Maar toen ik stilletjes en voorzichtig wilde gaan liggen om B. niet wakker te maken, schoten er pijnscheuten uit mijn zijden en kreunde ik onwillekeurig toch. Ik heb lang wakker gelegen. Geen enkele houding was goed. En bewegen deed nog meer pijn.
Dus begon ik me zorgen te maken, aja, wat doet een mens anders op zo’n moment. Hoe ik deze ochtend niet uit mijn bed zou geraken als de pijn zo aanhield, en dat ik dan naar de gyne zou bellen om te vragen wat ik moest doen, en dat zij me zou zeggen dat ik bij haar moest komen, en dat ik dan naar B. zou bellen op zijn werk, dat hij naar huis moest komen om me naar daar te voeren. En ik begon me te bedenken dat, hoewel er tot nu toe niets op wees dat ik vroeger zou bevallen, dat alles prima in orde is, dat ge dat eigenlijk toch nooit weet, dat er altijd iets kan gebeuren en dat ik maar beter eens werk kan maken van die suikerbonen en het kaartje enzo.
Uiteindelijk ben ik toch in slaap gesukkeld. En elke keer dat ik wakker werd omdat ik me wilde keren, voelde ik dat het minder pijn deed, dat ik makkelijker kon bewegen. En sinds ik ben opgestaan, is alles weer oké. Intussen is ook Alfred wakker en ligt hij te schoppen… in mijn ribben. Denk ik. Alleszins voel ik een hoop gewroet en gemep rechts vlak onder mijn ribben, en in mijn linkerlies. Hij is dus duidelijk gedraaid, en heeft wellicht daardoor weer wat meer plaats. Oef! Crisis afgewend…
March 10th, 2010
Ik heb nog altijd een putteken als navel. Tot nu toe. Hij is wel al een stuk minder diep dan tevoren. Ik heb normaal een navelpiercing, en dat ene gaatje zit dan boven mijn navel en het andere erin. Wel, nu zitten beide gaatjes boven elkaar BUITEN mijn navel. Grappig. Sjans dat daar geen piercing meer in zit, dat zou nogal een belachelijk zicht zijn!
March 9th, 2010
Toen ik nog thuis woonde, hadden mijn ouders buren waarmee ze niet goed overeen kwamen. Niet dat het vijanden waren, maar die mensen zeiden nog niet eens goeiendag, dus vriendelijk kon je ze niet echt noemen. Het was zo’n ouder koppel dat altijd op alles liep te vitten. Enniewee, die mensen dus, die verhuisden om de paar weken hun hele huis. Of zo leek het toch. Het gepiep en gekreun van meubels aan de andere kant van de muur deed ons vermoeden dat ze nog eens heel hun woonkamer aan het reorganiseren waren. Dat mensen hun meubels eens anders zetten, dat is normaal, maar om de paar weken? Aangezien we daar niet op vriendschappelijke voet mee stonden, konden we het dus ook niet echt vragen. Jammer, want ik heb het me jarenlang afgevraagd, wat die daar toch altijd maar deden, waar dat geboenk, gestamp, gepiep en gekreun toch aan te wijten was…
Ik heb de laatste weken al vaak aan die mensen teruggedacht. Want ik heb opnieuw zo’n buur. Niet de mensen die naast ons wonen, maar het wezentje dat IN me leeft. Verhuizen dat dat doet… Ik zit/lig me vaak af te vragen wat dat kind toch allemaal te verhuizen heeft, daar binnenin mij. Het ziet ernaar uit dat het gaat geboren worden met een hele baby-uitzet, aan het gewoel te oordelen…
March 4th, 2010
Met baby gaat alles ook prima, trouwens. De gyne bevestigt dat hij inderdaad ontzettend veel beweegt, zelfs al voelde ik hem op dat moment eigenlijk niet en beschouw ik dat dus zelfs nog niet eens als bewegen. Hij groeit goed, alles is in orde, hij weegt ongeveer 1.300 à 1.400 gram, al zijn organen zitten op de juiste plaats en werken zoals het hoort… Allee, kon niet beter dus eigenlijk.
Mijn gewicht stijgt wel iets te snel om écht goed te zijn. Maar ja. Ik heb het gevoel dat ik dat niet altijd zelf in de hand heb. Ik heb het moeilijk om me aan te passen aan de nieuwe “behoeften” van mijn lichaam. Enerzijds eet ik minder dan normaal, omdat mijn maag naar boven wordt gedrukt en er dus minder in kan. Ik snoep evenveel of zelfs minder dan als ik niet zwanger ben, en speciale goestingskes heb ik ook al niet. En toch kom ik te snel aan. Ik heb echt het gevoel dat om het even wat ik eet, er gewoon aan blijft plakken, en dat heb ik gelukkig niet of toch veel minder in onzwangere toestand. Ik weet ook niet of ik er echt iets zou moeten aan doen. Nóg minder snoepen? Chocolade laten zoals zij? Nog gezonder eten? Hmm, ik heb er niet zoveel zin in. Voor die ene keer in mijn leven dat ik me geen zorgen zou hoeven te maken over mijn gewicht…
March 2nd, 2010
Previous Posts