Ik ben geen multitaskend wijf. Een superwijf, dat natuurlijk wel, haja, maar niet omwille van mijn multitaskingcapaciteiten. Ik zal zelfs meer zeggen: niet alleen KAN ik niet echt goed multitasken, ik WIL ook niet multitasken. Ik doe graag één ding tegelijk, met mijn onverdeelde aandacht. Ik zit niet te surfen tijdens het tv-kijken, want dan mis ik garanti de helft van wat er op tv gebeurt. Als de tv opstaat tijdens het koken, hoor ik de tv niet. Ik kan zelfs niet werken met muziek, tenzij het een werkske is waar ik niet continu mijn volle gedachten moet bijhouden, zoals factureren ofzo.
Maar zaterdag (zondag is inhaaldag) was ook een dag om over iets te stoefen, en al is het dan niet om mijn multitaskingcapaciteiten, ik heb wel genoeg om over te stoefen. Dus als je het niet erg vindt (en anders ook, ha!) zou ik graag eens van de gelegenheid gebruikmaken om vreselijk hard te stoefen over mijn kleine. Ik doe dat niet vaak, of toch niet zo uitgesproken. Want op zich is er natuurlijk niets om over te stoefen. Elke ouder die het onderstaande leest, zal wellicht het gevoel hebben “so what, dat doet/deed mijn kleine ook op die leeftijd” of “pff, die van ons deed dat al máánden vroeger”. En dat is uw goed recht. Maar elke ouder zal ook beamen dat het maar normaal is dat je gewoon trots bent op je eigen kindje. Dat het ook wel gewoon een wonder is wat zo’n kind op korte tijd allemaal leert. Alle kinderen, ja, ook die van u. En u. En mij, obviously.
- Fien zit in een taalspurt momenteel. Als een sponske zuigt ze alle woorden op en probeert ze ze na te zeggen. Hoe ze eruit komen, is niet perfect, maar natuurlijk wel ongeloooooflijk schattig. Op een paar weken tijd gebruikt ze plots twee, drie, misschien zelfs vier keer meer woorden actief dan daarvoor. Ze kent zo veel nieuwe woorden dat we zelf niet eens mee zijn. Haja, want articulatie is niet haar sterkste kant. Maar als je haar zo’n nieuw woordje geeft en ze zegt dat dan dertig keer na elkaar, proevend van de klanken, wijzend naar het ding, dan juicht mijn taalminnend hart. Als ze het ene na het andere voorwerp aanwijst zodat ik kan zeggen hoe het heet, en ze elk woord (min of meer) nazegt, dan zwelt mijn moederhart van trots. ZO LEUK zeg, een kindje dat leert praten en stilaan de voordelen van écht communiceren ontdekt…
- Fien kan ongelooflijk goed opruimen. We zijn daar nu al een paar maanden echt consequent in thuis: “natuurlijk mag je met iets anders spelen, maar eerst moet je opruimen waarmee je bezig was”. We ruimen dan samen op en dan krijgt ze het andere speelgoed. Ik had eerlijk gezegd verwacht dat dat een proces van jaaaaren zou zijn, dat samen opruimen. Ik had het onlangs zelfs nog gelezen of op tv gehoord ofzo: dat je niet mag verwachten dat je kind dat onmiddellijk kan en doet, zelf opruimen, dat leren opruimen jaren duurt. Maar kijk, na een paar maanden begint ze af en toe al spontaan zelf op te ruimen. Of als ze iets nieuws vraagt, en wij antwoorden “eerst opruimen hé Fientje”, dan doet ze dat gewoon. Soms brengt ze ons de zak, zodat wij die kunnen openhouden, en vaak helpen we nog wel (dan gaat het sneller), maar ze ruimt flink zelf op. En toen ze onlangs in de crèche aan Bert vertelden dat Fien het enige kindje is dat spontaan meehelpt bij het opruimen, was ik ZO ONGELOOFLIJK TROTS!
- Ik zie haar grote sprongen van peuter naar kleuter maken. Ze probeert zelf haar kleertjes aan en uit te doen, ze eet steeds properder, ze drinkt steeds beter zonder morsen, ze praat beter, ze begrijpt meer, ze kan steeds meer emoties begrijpen bij anderen en zelf uitdrukken, ze heeft steeds meer geduld voor échte (korte) verhaaltjes, ze houdt van zingen en dansen (van wie zou ze dat hebben?) en verkleden (tiens, toch haar Aalsterse roots?), ze begint steeds meer rollenspellen te spelen,… Elke dag is er weer iets nieuws, iets waarover ik me kan verwonderen, iets waar ik trots kan op zijn. Oké, elke dag is er ook wel een moment dat ze in de hoek belandt en ze kan soms ongelooflijk zagen, maar dat hoort er ook bij natuurlijk.
Kortom, ik zie dat kleine meisje ongelooflijk graag en ik ben verschrikkelijk trots op hoe onze kleine baby stilaan uitgroeit tot een echt mensje, met eigen voorkeuren en gedachten en opinies. Ik kijk er ongelooflijk hard naar uit haar te blijven bestuderen, bekijken, zien groeien, zien ontwikkelen. Wat een voorrecht is het, om de mama te mogen zijn van zo’n tof kindje.
Zo. Einde stoefpost. Sorry, ik had je gewaarschuwd, dat het erg zou zijn. Maar zo één keer op een jaar mag dat wel hé…
