Posts filed under 'Sportievelies'
Ik hoopte, net als elk jaar, op een witte kerst. Het is uiteindelijk een drabbige kerst geworden, maar mij hoor je niet klagen, want ik heb een week witte wonderlijkheid vóór kerst gekregen.
Ik hou van sneeuw. Het is zo mooi wit en fluffy. Het kraakt zo lekker als je erdoor loopt. Het is zo schattig om de poezen er met hoog opgetrokken pootjes door te zien wandelen. Het is heerlijk om te vlokken te zien vallen en tot een prachtig tapijt te zien samenvloeien. En het doet me denken aan skiën. Mmmm, skiën.
Ik ben gek op skiën. Skiën is als dansen, het is vrijheid! Die wind, die snelheid, dat tikkeltje angst maar tegelijk de wetenschap dat je het wel onder controle hebt… Heerlijk! Dit jaar gaan we niet skiën. We hebben geen geld, zo na al die verbouwingen. En ik heb vooral ook een buik met een baby in, en geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt die in gevaar te brengen. Zelfs niet voor die snelheid, die wind in mijn gezicht, die witte sneeuwvlakten om af te suizen. Maar ik droom wel, en ik zucht ook wel een keertje. Ik heb gekozen. Goed gekozen, met heel mijn hart, nog geen moment spijt van gehad. Maar een deel van mij verlangt er toch ook naar om zo snel mogelijk terug op de latten te staan…
December 28th, 2009
Gisteren heb ik mijn eerste les Nia in Koningsteen gegeven.
Een beetje creepy en stressy was het wel allemaal, want niet alleen was het een splinternieuwe groep met allemaal nieuwe mensen, het was ook voor mij een nieuwe Nia-routine. Speciaal voor deze reeks heb ik een nieuwe routine geleerd: Dream Walker. Dat is eigenlijk dé beginnersroutine van Nia, de gemakkelijkste, de fysiek lichtste, en omdat het een heel nieuwe groep was, vond ik dat wel een goed idee.
Het is een heel fijne ruimte, de tuinzaal. Gezellig, met parket, een eigen chalet voor ons alleen, een beetje afgezonderd van de rest. We waren met acht, mezelf erbij geteld. En veel meer moet dat zeker niet zijn. Twee-drie mensen kunnen er nog wel bij, maar meer zeker niet.
In het begin was het allemaal wel wat wennen voor iedereen, dat was duidelijk. Nu ja, het is ook iets dat niemand kent, en ze wisten duidelijk niet wat ze konden verwachten. In het begin zag ik op de gezichten dan ook vooral een afwachtende uitdrukking, maar naarmate alles goed op gang kwam (de eerste liedjes zijn opwarming en nogal eentonig), zag ik de mensen opleven. Ze genoten duidelijk, net als ik, van de gekke details, van de leuke extraatjes. En ik ben er natuurlijk zo eentje dat het allemaal nog wat gekker maakt dan het in oorsprong is…
Achteraf waren de reacties dan ook allemaal positief, en dat deed me natuurlijk heel veel deugd. Ik heb heel veel “ik kom zeker terug” en “tot volgende week” gehoord, dus ik hoop de meesten volgende week terug te zien.
Het lijkt me echt een leuke groep, allemaal sympathieke mensen die zich in mindere of meerdere mate kunnen uitleven, elk op zijn eigen tempo en zijn eigen manier. Maar dat is dan ook het fijne aan Nia, dat iedereen de kans krijgt de dans aan zijn eigen lichaam en karakter aan te passen.
Ik zie het zitten, deze reeks. We zijn alvast goed gestart!
January 16th, 2009
We gingen niet skiën, dit jaar. Ha nee. Geen geld, met die verbouwingen enzo.
Maar het was al een tijdje aan het kriebelen, de skimicrobe, en we waren al aan het uitkijken om toch een weekendje La Bresse te doen ofzo, kwestie van het niet te verleren.
En toen was er bbq bij de vrienden waarmee we vorig jaar mee gaan skiën zijn. De tofste skivakantie ooit was dat, de sfeer was subliem. En ze zaagden ons de oren van het hoofd, of we toch alsjeblieft meegingen. En dat het appartement al betaald was en er nog twee plekken over waren, dus dat we gratis mee mochten. En we lieten ons vermurwen. Dat was niet zo moeilijk natuurlijk, want heel ons hart schreeuwde ja, alleen onze portemonnee kreunde een beetje in protest. En dus gaan we skiën binnenkort, joepie!
December 29th, 2008
Mijn liefde voor Nia blijft trouwens onverminderd verder duren, ik geniet er nog steeds even hard van en ik ben nog steeds vastberaden om hiermee door te blijven gaan.
En we hebben een toffe groep, de Belgische Nia-madammen. We komen regelmatig bijeen en houden het vuur bij elkaar brandende. En sinds kort hebben we ook onze eigen website. Splinternieuw is hij, hij blinkt zelfs nog een beetje. Maak kennis met ons en onze passie op www.niabelgium.be.
Welkom!
August 28th, 2008
Had ik al gezegd dat ik helemaal gek ben op Nia? Ja, al meer dan eens zelfs. Stekezot en smoorverliefd ben ik. Voor zover je zulke gevoelens tenminste kan hebben ten opzichte van een hobby… Ik geniet er zo hard van om te dansen, te zwieren, me uit te leven, en Nia roept dat zelf ook op, nodigt je daartoe zeer bewust uit. Het belangrijkste principe van Nia is Joy of Movement, dansen in vreugde. Daarbij KIES je bewust voor genot, door te doen wat goed voelt voor je lichaam, het te ontdekken en te laten bewegen zoals het nooit eerder heeft bewogen.
Ik vond mezelf altijd zo lomp en onelegant, maar als ik Nia dans voel ik me vaak als een elf of een fee, het toppunt van elegantie. En tegelijk kan ik me ook uitleven door te schoppen en te slaan, wat ik in vechtsporten altijd heerlijk heb gevonden. Ik dans, vlieg, huppel, spring, stamp met mijn voeten, schud mijn hele lijf door elkaar, kronkel en draai. En altijd met een gigantische grijns van genot op mijn knalrode gezicht.
Het past bij me. Door en door. En ik wil nooit meer stoppen met dansen!
March 6th, 2008
… omdat ik die heerlijke witte bergen weer moet achterlaten.
Het was heerlijk, zalig en fantastisch. En gezellig ook nog zeg.
We waren voor het eerst mee met een vriend van Bert en zijn hele gezin (lief, ouders, zus en aanhangsels). Met negen in totaal. Halverwege zijn er drie afgevallen, maar met de zes die overbleven was het echt supergezellig. Gezelliger dan ik het ooit op een skivakantie gehad heb zelfs! Want vroeger, zowel met Bert als met Mie, gingen wij altijd op hotel, en dan moet je maar afwachten wat en wie je tegenkomt. En zó’n toffe bende is het alleszins nog nooit geweest. Heerlijk. Ik keek elke dag uit naar het skiën, maar evenzeer naar de heerlijke avonden met uitgebreid aperitieven, eenvoudig maar lekker eten, lachen en tetteren en zeveren. Volgend jaar weer!
En het skiën zelf was ook weer zalig. Maar ik heb mezelf toch wat beter leren kennen, en ik moet toegeven dat ik een salonskiër ben. Voor mij geen zwarte pistes met bulten waarop je je moet kromwerken om heelhuids beneden te komen. En ook geen slecht weer, of al te veel kou. Geef mij maar een heerlijk vlakke piste waarop ik goed kan doorsjezen, een stralend zonnetje en een niet te veel miserie. Van het moment dat ik mij moe moet maken vind ik het al direct minder fun. Skiën is naar benéden, en moet per definitie dus gemakkelijk gaan voor mij. Met regelmatig eens stoppen voor ne choco. Of gewoon langs de piste om een foto te maken. Met gemakkelijke liftjes waar ik niet elke keer mijn ski’s moet uitdoen en een eind moet stappen. Liefst zitjes. Overdekt. Lekker makkelijk uitrusten. Och ja, dat ik wel graag sport maar niet té hard wil afzien, dat weet iedereen die mij kent toch al lang.
February 11th, 2008
Het is voorbij.
En ik zit propvol.
Een week boordevol dans, muziek en informatie. Nieuwe denkwijzen, nieuwe bewegingen, een nieuw lichaam. En het was… fantastisch!
Ik heb echt het gevoel dat dit een nieuwe fase in mijn leven inluidt. Een fase waarin ik mijn eigen lichaam beter zal leren kennen, waarin ik enorm zal groeien en de info die ik heb meegekregen steeds beter in me zal opnemen, en waarin ik zal leren deze heerlijke bewegingsvorm ook aan anderen over te dragen.
Ik kan er niet echt veel over vertellen, ik kan er de woorden niet voor vinden. Het is té veel om echt te vertellen wat de training inhield, en het is voor een groot deel ook gewoon te persoonlijk om er online over uit te wijden. Maar één ding kan ik wel vertellen: ik voel me fantastisch. Ik heb een nieuw respect voor mijn lichaam gekregen en ik ben aan het veranderen, zowel lichamelijk als innerlijk.
Ik ben vanmorgen de dag begonnen met dansen, een uurtje voor ik ging douchen. Heerlijk is dat, om met slaapoogjes en stramme spieren zachtjes te beginnen bewegen, alles langzaam los te dansen, de slaap van je af te schudden en stilaan de energie door je lijf laten stromen. Na een dikke drie kwartier dansen stond ik volledig in het zweet en was ik klaarwakker, boordevol energie om de dag te lijf te gaan… Dit deed zo’n deugd dat ik van plan ben daar een gewoonte van te maken: elke dag beginnen met freedance. Geen uur elke dag, vermoedelijk. Want vandaag was dat makkelijk, ik werk toch niet dus ik had zeeën van tijd, maar als ik opnieuw begin te werken zal ik óf genoegen moeten nemen met maar een kwartiertje dans, óf een uurtje vroeger moeten opstaan. En misschien doe ik dat wel. Opstaan als Bert vertrekt, bijvoorbeeld. Ik heb dat nu een week lang gedaan en eigenlijk valt dat goed mee als je erop bent ingesteld. Ga het toch eens proberen.
February 1st, 2008
Zondagavond. Ik heb net de derde dag van de Nia White Belt Training achter de rug. Al twee dagen opgestaan om half zeven ’s ochtends, en de hele dag gedanst, vaak uuuuuren aan een stuk. En al twee dagen achter elkaar bijzonder weinig geslapen. Kortom: ik ben stokstijfsteendood, stikkapot en ook nog eens heel erg moe 
En toch… Hoewel mijn voeten aanvoelen alsof ze met een hamer bewerkt zijn, mijn rug compleet geradbraakt is, mijn hele lijf stijf is en ik ook psychisch uitgeput ben, zit er een energie in mijn lijf die blijft doorzinderen tot uren na de les. Een heel gek gevoel, maar wel fantastisch. Het voelt heerlijk. The joy of movement, ik begrijp het ten volle!
January 27th, 2008
Het is officieel! Ik doe mee aan de NIA White Belt Training.
De wat? Iedereen behalve Bert trekt nu zijn ogen open en frommelt zijn neus…
NIA is dat yoga-dans-vechtsport-gedoe dat ik nu al een maand of twee met veel enthousiasme beoefen (zie ook). Nu is sinds kort mijn dinsdagochtendles weggevallen, en die mis ik bijzonder hard. Maar er wordt eind deze maand een NIA-opleiding gegeven hier in ons eigenste Gent, en wie die opleiding doet kan daarna een licentie aanvragen tot NIA-lesgever. En ik heb me laten overhalen door Els, de NIA-lesgeefster van Shambho.
Of beter, ik heb mezelf dit gegund. Ik heb er dagenlang over gepiekerd, nachtenlang van wakker gelegen, tot ik uiteindelijk, na een diep onderzoek van mezelf, moest toegeven dat ik het met mijn hart wel wilde, maar dat enkel mijn hersenen tegenstribbelden (je gaat dat niet kunnen, het is zoveel geld, het is een hele week niet werken, en waarschijnlijk ben je het binnen de kortste keren toch wel beu, je kent jezelf nu toch al…).
En zeg nu zelf, als ik naar het gezaag van mijn hersenen moest luisteren, dan zou ik nooit nog iets doen. Dus ik volg opnieuw mijn hart en ga ervoor!!!! (hoelang zitten die hersenen trouwens al zo hard te zagen? ik herinner me heel goed een tijd dat ze niets in de pap te brokken hadden, dat ik énkel deed wat mijn hart me zei, wat natuurlijk ook niet altijd interessant is… ook daar moet ik zorgen dat ik een gulden middenweg aanhoud).
Dus vanaf vrijdagavond 25 tot donderdagavond 31 januari zit ik elke dag, ook in het weekend, in die cursus. Ik ben benieuwd! En ik verheug me erop! En ik zie het compleet zitten!
En als kers op de taart: als ik na de cursus zin heb om les te geven, en ALS ik erin slaag om zo’n sequentie uit het hoofd te leren en die ook op andere mensen kan overbrengen (mijn hand-beencoördinatie is al zo slecht, als ik er dan nog eens moet bij praten, ahum…), dan kan ik eventueel een deel van de dinsdagochtenden les geven in Shambo. Tof hé?!
January 9th, 2008
Ik heb mij een week of twee-drie geleden ingeschreven bij Shambo. Een wellness-yoga-en-andere-toestanden-centrum. Ik was eerst bang dat het wat te zweverig ging zijn. Maar niets daarvan. De lessen die ik tot nu toe heb meegedaan, zijn fantastisch.
NIA bijvoorbeeld, hoe langer ik het doe, hoe gekker ik ervan word. Een kruising tussen aerobics, dans, vechtsporten en yoga. Zoiets. Ik kan me er helemaal in uitleven. Zálig!
Ik heb een probleem met hobby’s. Ik begin aan iets, en ik doe dat graag, en dan na een paar maanden ben ik het beu. Er zijn in mijn leven nog maar een paar dingen geweest die ik echt lang uithield, jaaaaaaren. Ok, sommige andere dingen had ik misschien wel langer volgehouden als de omstandigheden optimaal waren geweest, maar toch… Het zit wel in mijn karakter. Alleen Chiro, Scouts, impro en nu hekserij bleven mij jarenlang boeien. Frustrerend is dat soms, dat ik zo rap dingen beu ben. Je begint vol enthousiasme aan iets, werkt je in in een groep, legt contacten, voelt je goed… maar dan begint er iets te knagen… je doet de hobby zelf niet graag meer. Zoals a capella nu het voorbije jaar. Een heel gezellige groep, toffe mensen, al wat je wilt… maar ik ben de a capella zelf beu. Tja, er is geen reden om er dan mee voort te doen hé. Maar toch, ik vind het jammer dat ik die groep heb moeten achterlaten.
En dus nu Shambo. Ik doe het doodgraag. Voorlopig. En écht, ik hoop dat ik het volhoud. Dat ik eindelijk eens een sport heb gevonden die me helemaal ligt (na Taekwondo op mijn dertiende, dat ik moest opgeven wegens te ver weg) en die ik volhoud… Ik hoop het!
December 5th, 2007
Previous Posts