De ruwbouw staat er. Van zodra we de eerste factuur van de aannemer hadden ontvangen, hebben we die binnen de paar dagen naar de bank gestuurd. Na twee, drie weken hadden we die betaling nog steeds niet ontvangen. Naar Ethias gebeld, die hadden de brief niet gekregen.

De aanvraag tot uitbetaling van een schijf opnieuw gestuurd, deze keer per mail. Dat was vorige week woensdag.

Vanmorgen krijg ik een mail van onze architect. Hoe het zit met die betaling, want dat de aannemer “stappen zal ondernemen”. EEJ!

Ik schiet dus direct uit mijn sloffen he bij zoiets. Ten eerste, wij konden er niet aan doen dat die brief niet was aangekomen. Steek het op de post, maar niet op ons. Ten tweede, die hernieuwde aanvraag was woensdag pas verstuurd, het is net maandagochtend, dat is logisch dat dat nog niet op hun rekening staat, een klein beetje geduld alsjeblieft. Ten derde, we hadden een goede relatie met die aannemer, dat ging er allemaal gemoedelijk aan toe, en plots krijgen we bijna een zwart stempel “wanbetaler” op ons voorhoofd gedrukt. Of tenminste, zo voelde dat toch aan…

Naar de aannemer gebeld. Dat dat niet persoonlijk was, zei hij, maar dat er zo slecht betaald werd in zijn sector dat hij wel stappen moest zetten van zodra een betaling achter was. Dat dat standaard was. En dat hij zijn materialenleveranciers en zijn werkmensen niet kon betalen omdat wij hem niet betaalden. Maar dat hij wel begreep dat dat heel hard aankomt als we dat via de architect moeten horen, en dat hij in het vervolg rechtstreeks met ons zal communiceren.

Ik heb naar Ethias gebeld, en ze hadden het donderdag al betaald, blijkbaar. Maar dat kan wel eens drie dagen duren voor het op een rekening van een andere bank staat.

Enniewee, de lucht is dus opgeklaard. Maar de donder trilt wel nog een beetje na in mijn lijf.

Beu is dat, als je als wanbetaler wordt bestempeld terwijl je dat zelf helemaal niet in de hand hebt. En ik wil niemand met de vinger wijzen, want de aannemer heeft zijn werk goed gedaan en moet dus betaald worden, Ethias kon er zelf ook niets aan doen want ze hadden die brief niet gekregen, en wij konden er zelf ook niets aan doen want wij zitten tussen twee vuren.

Maar hierbij een pleidooi voor langere betalingstermijnen in de bouwsector. Niet alleen voor de eindklant, ook tussen aannemers en leveranciers van materialen enzo. Veertien dagen is belachelijk kort. Er moet maar één klein radertje vastlopen of het systeem explodeert.

Grmbl.

Ik droom er al jaren van ooit eens mijn eigen keuken te kunnen ontwerpen. Zoals IK het wil. Mijn goesting. En voila, nu is het zover. 

Het wordt wellicht een keuken van IKEA, en ik doe het ook op de manier van IKEA. Ik weet precies hoe ze hun klanten vertellen dat ze een keuken moeten ontwerpen. In de loop van de voorbije jaren heb ik tientallen teksten over het onderwerp vertaald, dus die kennis komt nu mooi van pas.

Ik heb eerst een lange lijst gemaakt van dingen die in mijn keuken moeten worden opgeborgen. En dan ben ik nu de “kasten aan het vullen”. Kiezen wat voor kasten het best geschikt zijn om de spullen in op te bergen die we hebben. Zoals een uittrekbare apothekerskast voor de voedingswaren. Laden voor kookgerei, bestek en andere kleine spullen. Diepe laden in de buurt van het fornuis voor de potten en pannen. Waar de toestellen, de spoelbak en het fornuis komen, dat ligt ook al min of meer vast. 

Dit vind ik zo plezant he! Ik geniet!

De offerte van de aannemer is eindelijk aangekomen. Zeven weken hebben we erop gewacht! Twee waarin de architect de plannen moest hertekenen, vijf voor de aannemer om zijn offerte op te maken. Groembl. Maar goed, eindelijk is ze er dus. Ze is nog steeds een stuk hoger dan we hadden verwacht, maar wel al wat lager dan de eerste, doordat we wat dingen geschrapt hebben die toch niet hoogstnodig waren. En bovendien hebben we eigenlijk toch al een beslissing genomen: we werken met deze aannemer. We kennen toch geen goede aannemers in de buurt, en onze architect, waarin wij het volste vertrouwen hebben (ook al is hij soms verschrikkelijk traag), vertrouwt de aannemer, dus zullen we maar op zijn oordeel vertrouwen.

En dat betekent dat wij normaal gezien begin november beginnen te verbouwen. En dat we de laatste week van november alles laten afbreken. Het gaat dus plotseling heel erg snel gaan! Niet dit weekend maar het weekend erna verplaatsen we de keuken naar de garage, en dan mogen ze alles afbreken. De grote dennen worden uitgedaan, de stronken die nog in de grond zitten worden uitgegraven, en alle koterijen en oude gedeelten worden afgebroken.

Oh, ik heb er zoooo veel zin in. Ik zie het helemaal zitten, die verbouwingen, hoewel ik ook wel realistisch blijf: ik heb nog maar zelden gehoord van een bouwproject waar geen miserie mee was. Dus reken ik op voorhand maar al een flinke portie miserie mee. En ga ik er maar al van uit dat het niet volledig in orde zal zijn, dat het langer zal duren dan gepland was en dat het meer zal kosten dan we dachten. Kwestie van de verwachtingen laag leggen, dan kan het alleen maar meevallen…

Ik was het gewend om voor het minste de fiets te nemen om even snel naar om het even welke winkel te gaan. In het centrum van Gent wonen heeft zo zijn voordelen. Alles lekker dichtbij, als je wat wilt hoef je er maar om te gaan. Ik was wat bang wat dat ging worden. Helemaal alleen op “den buiten”, zonder auto, ver van alles weg…

Maar ik moet toegeven, dat valt eigenlijk allemaal véél beter mee dan ik gevreesd had: een slager naast ons deur, twee bakkers op 500 meter, een apotheker en een klein onnozel kruideniertje op 700 meter. Een Colruyt op 800 meter. Een bioboer met een winkeltje dat 2 keer per week open is op 1 kilometer. Een Spar op 2 km. En een hele stad op amper 3 kilometer. Allemaal perfect te doen met de fiets dus.

Ik heb al één keer gevloekt. Ik was in Mechelen en wilde kantoormateriaal kopen. Ze stuurden me naar de Hema begot. Geen Club in Mechelen. Tsss! Blijkbaar is er wel een kantoormateriaalspecialist buiten de stad, maar daar heb ik dus de auto voor nodig. God ja, geen ramp. Ik moet het dan maar sparen voor het weekend he… Verder hebben ze hier zowat alle gewone winkels die je in elke stad vindt, dus echt vreselijk is het niet. En beter voor mijn portemonnee en al, shoppingbeest dat ik ben.

Ik ben ook al ingeschreven bij de bib, en heb al een hele lading boeken mee. De bib van Mechelen kan wel een keer of vier-vijf in die van Gent, maar je hoort me voorlopig niet klagen. Het zal nog wel een leventje duren voor ik de hele bib uitgelezen heb. En je mag tien boeken en tien cd’s meenemen begot. Dubbel zoveel als in Gent. Whiieee!

Ok, ok, ik geef het toe. Ik heb Gent eigenlijk nog niet veel gemist. Er is niets in Mechelen dat kan tippen aan het zicht vanop de Sint-Michielshelling, maar die Sint-Romboutstoren is ook best indrukwekkend en ook Mechelen heeft een mooi oud stadscentrum. De sfeer in Gent is heerlijk, maar ik kan niet klagen over de sfeer in Mechelen tot nu toe. Het is echt een gezellig stadje. Wel één ding waar ik me al dood aan geërgerd heb: er rijden gewoonweg auto’s OVER de Grote markt en door heel het oude stadsgedeelte. Zonde zeg! Door de winkelstraat ook, trouwens. Je kunt hier niet zo op het gemak kuieren als in Gent… Ik hoop dat ze daar nog iets aan veranderen in de toekomst. Maar voor de rest: ça va, ça va. Ik ga hier kunnen aarden

De allerlekkerste zoetste bramen die ik ooit heb geproefd… hangen gewoon in onzen nieuwen hof.

Echt, ik had nooit gedacht dat bramen zo zoet konden zijn. Ik was er maar vanuit gegaan dat die altijd licht zurig waren en dat er bij bramenkonfituur heel veel suiker zat. Maar dat hoeft dus blijkbaar niet. Ze zijn écht zoet.

Ik vind het bijna jammer dat we die bramenwoestenij achteraan onze tuin helemaal uit gaan doen… Bijna, zeg ik wel… Want behalve dat er nog veel tuin achter schuilt, en dat we vóór de verbouwingen wat plaats moeten maken voor de containers enzo… hangt diezelfde bramenwoestenij ook bomvol met dikke vette vorte kruisspinnen. Van die met zo’n dik buikje, die precies bijna openknallen van zichzelf. En gezien mijn irrationele angst voor die beesten, kan ik ook aan bijna geen bramen aan. Ik ga Bert eens moeten sturen voor een opruimactie denk ik. Hij hoeft ze niet dood te doen, alleen maar in de tuin van de buren te zetten. Zodat ik al die heerlijke bramen kan plukken!

We zijn er. We zijn verhuisd. De garage vol dozen, alleen nog maar uitgepakt wat hoogstnodig was.
Voor elk klein spulleke dat je nodig hebt, moet je tientallen dozen doorzoeken. En ja, ik had er opgeschreven wat erin zat. Maar meer dan 60 dozen moet je OP elkaar stapelen, en daartussen zoeken is geen sinecure.
Ik heb ook weer internet, wiehoe! En veel werk, da’s al minder wiehoe maar wel goed want een huis kost veel centjes en hoe meer werk, hoe meer centjes…

En voor wie meer wil vernemen van onze marteling van de voorbije verhuis, zie bij Bert.

Later meer. Nu eerst werken. En dozen leegmaken. En slapen…

Wij hebben een huis! Juicht ende jubelt ende giechelt ende straalt!

Het was een beetje een vreemde bedoening, gisteren. Sowieso is dat akte schrijven enzo altijd een beetje een saaie bezigheid, maar ik had het toch nog iets heppieër verwacht. De verkopers van ons huis echter zijn uit elkaar aan het gaan. Vandaar ook dat ze het huis verkopen. En ze spreken naar het schijnt alleen nog tegen elkaar via advocaten. En dus zaten ze naast elkaar zonder iets te zeggen, zonder elkaar aan te kijken. Echt vreemd. Ik voelde me bijna eerder in een echtscheidingszaak dan in een woningverkoop. Maar het is dus gelukt, wij zijn vanaf nu eigenaars van ons eigen hoopje bakstenen. Allee, nee, over dertig jaar eigenlijk pas. Maar ‘t is ‘t gedacht dat telt…

We zijn daarna ook meteen nog eens gaan kijken naar ons nieuw huisje, en we zien het gelukkig nog altijd heel hard zitten allebei. Het zou wel stom zijn anders. Daarna hadden we nog een afspraak met de architect, om te zien hoe we wat geld kunnen besparen met de verbouwingen, want we zaten ervoor zo’n 20.000 euro boven het budget. En dat hebben wij dus niet, 20.000 euro extra. We hebben er toch zo’n 10 à 12.000 euro afgekregen gisteren, dus ook de verbouwingen zien er weer wat rooskleuriger uit.

Dit weekend onze hele inboedel opruimen en in dozen steken wat nog niet in dozen steekt, en maandag is dan de Grote Sprong Mechelenwaarts. Ik ben eens benieuwd. Ik heb zo’n gevoel van anticipatie, maar ik weet niet goed wat ik kan verwachten. Ik heb het idee in mijn hoofd dat heel mijn leven zal veranderen, maar dat ís natuurlijk niet zo. Ik zal nog altijd gewoon van thuis uit werken, dus acht uur per dag blijven identiek hetzelfde. De katten gaan mee, en ik zal nog altijd samenwonen met het liefste ventje van het hele universum. Mijn kernleven verandert dus eigenlijk niet. Het enige wat radicaal veranderd, is alle randanimatie: vrienden die verder af wonen, vrienden die dichterbij wonen, een radicaal ander huis, een radicaal andere stadsomgeving… Maar ik kan moeilijk inschatten hoe vreemd dat zal aanvoelen. Zal ik snel wennen? Zal ik me daar eenzaam en verlaten voelen? Zal ik Gent heel hard missen of gewoon maar een beetje? Ik ben benieuwd…

Hoe heb ik ooit durven denken dat alles bij ons wel vlot zou verlopen, terwijl zulke dingen steevast mislopen bij anderen?

Nee, we kunnen nog niet verhuizen zoals we al maandenlang hadden gepland.
Want we hebben de akte ook nog niet kunnen schrijven zoals gepland.
De bank heeft namelijk zo’n week voor de ondertekenig van de akte nog laten weten dat eigenlijk ook nog het huis geschat moest worden, er een begroting moest opgesteld worden van de verbouwingen, we nog een heleboel documenten van onze eigen bank moesten bezorgen, ik nog naar de dokter moest voor uitgebreide onderzoeken (terwijl Bert dat niet hoeft te doen, god knows why), dat we nog kopieën van onze identiteitskaarten enzo moesten versturen enzovoort enzoverder. Een wéék ervoor. Dat kan dus allemaal niet he, op een week. Zeker niet als je op dat moment nog in Canada zit en probeert te genieten van de meest fantastische natuur ter wereld…

Dus werd de akte uitgesteld. Een maand, ha ja, want al onze notarissen moeten eerst nog allemaal eens op reis, en natuurlijk niet tegelijkertijd maar aansluitend op elkaar. Maar we maakten ons nog geen zorgen, want we hadden met de verkoper van ons huis afgesproken dat we er toch op de afgesproken datum in mochten, zelfs al zou de verkoop uitgesteld worden. Met de verkoper, niet met zijn ex. En daar zat dus de adder onder het gras. Want madam was furieus dat het uitgesteld werd, want daardoor moet ze nog een maand langer die lening afbetalen, en ze vond dat dat ónze schuld was, en dus zei ze NJET. Puur om ons te pesten dus, want het is niet alsof ze daar iets aan heeft, dat huis is intussen toch al leeg. We probeerden haar nog te overhalen, want alles was geregeld – de verhuisfirma, onze huisbazen, hulp van de ouders, Telenet – en stelden voor om huur te betalen, maar die bitch vroeg 350 euro voor 2 weken. Hàllo?!? Omgerekend zou dat neerkomen op een huurprijs van 1400 euro in de maand, want de verkoper hoefde geen huur te hebben (tis nen toffe, sympathieken mens, datte. Niet voor die huur ofzo, tis gewoon nen toffe gast toekoer).

De verhuis werd dus uitgesteld, en we verhuizen dus pas op 1 september. Ik háát het als ik mijn belofte moet breken, zoals ik dus moest doen tegenover onze huisbazen. Maar swat, de stress is achter de rug, ik heb me met de situatie verzoend, en probeer er de positieve kanten van te bekijken. Dat ik nu op het gemak kan inpakken bijvoorbeeld, tegen een tempo van 1 à 2 dozekes per dag…

En ik ga moeten leren wat minder hard ervan uit te gaan dat alles wel zal lopen zoals ik het gepland heb. Want als ik het zelf in handen heb, dan gebeurt alles wel op tijd enzo, maar met dat huis en die verbouwingen enzo heb ik dat helemáál niet zelf in de hand. Dus om mezelf heel veel stress te besparen, ga ik proberen er heel “zen” over te zijn. Het komt wanneer het komt. We zien wel.