Posts filed under 'Vrouwenklap'
Hmpf. Enerzijds wil ik niet beginnen aan allerlei veralgemeningen, want het is niet omdat mijn man bepaalde dingen van mij niet begrijpt (en omgekeerd, trouwens), dat dat ook meteen opgaat voor alle mannen in de wereld, ten opzichte van alle vrouwen in de wereld.
Maar anderzijds zijn er toch wel een paar situaties waarbij veel mannen ongelooflijk chauvinistisch en seksistisch uit de hoek kunnen komen.
Zo krijg ik bijvoorbeeld absoluut het vliegend schijt als ik me opwind over iets, me kwaad maak, of gevoeliger reageer dan ze van mij hadden verwacht, en dan onmiddellijk de reactie hoor “tis weer die tijd van de maand, zeker?”. Nee, het is niet die tijd van de maand! Soms heeft een vrouw wel eens een mening en kan ze zich wel eens hard over iets opwinden. Al ooit aan een brullende man gevraagd of het die tijd van de maand is?
Of “ja, tis weer een vrouw”. Aan het stuur dan. Wel, ik heb er eens op gelet. Van alle mensen die niet met een auto kunnen rijden en die domme dingen doen of lompweg op het tweede of derde baanvak blijven rijden aan 100 per uur, is meer dan de helft mannelijk. Waarom hoor je dan nooit “ja, tis weer ne man, zelle”? Neenee, in tegendeel zelfs: ik hoor vaak “ja, tis weer een vrouw”, terwijl de automobilist in kwestie uiteindelijk een man met lang haar blijkt te zijn…
Hihi, hoor mij hier tekeergaan. Weet je, ergens deep down zit er toch wel een serieus feministisch trekje in mij verborgen. Want ik kan absoluut niet tegen oneerlijkheid en al te groot seksisme. Maar ik roep daar meestal niet te hard over, ik ga alleen in de aanval als het echt te gortig wordt. Want soms wil ik ook helemaal niet feministisch zijn. Als er zware dingen moeten gedragen worden en er zijn genoeg mannen in de buurt, dan zal ik wel de aanwijzingen geven. Als ik iets gedaan kan krijgen door eens lief te lachen naar een man, dan zal ik daar niet te hard over nadenken. Als die man dat echt niet wil, moet hij maar sterker zijn, nah! En als ik verdriet heb of bang of gekwetst ben, dan wil ik even gewoon een klein meisje zijn dat weg kan duiken in de sterke troostende armen van mijn ventje.
Die geen seksist en chauvinist is. En die mij graag ziet als kjoet meisje én als sterke vrouw. Want ik wil wel eens afwisselen. En dat begrijpt mijn man. Denk ik. Hij kan er alleszins goed mee overweg, en dat is uiteindelijk toch het belangrijkste…
March 28th, 2008
Als ik nu over kinderen schrijf, ga ik melig worden.
Dan zou ik bijvoorbeeld kunnen schrijven over die krop in mijn keel die ik kreeg toen ik gisteren mocht voelen hoe het kindje in M’s hoogzwangere buik de hik had. Of over die keer dat ik Janneke een flesje gaf en zó gigantisch de drang voelde om dat kind aan mijn eigen borst te leggen (waar natuurlijk niet veel uit komt). Of over de keren dat ik stomweg zit te bleiten in de zetel omdat er zo’n schattig kindje op tv is.
Dus schrijf ik maar niets.
Oei. Te laat…
March 28th, 2008
Als kind was ik een sloddervos. Als student nog tien keer erger. Op mijn kot kon je vaak borden met schimmel vinden, kwam er het hele jaar geen stofzuiger of stofdoek in de buurt, deed ik alleen de afwas als ik echt niets meer had om uit te eten en ik alles al een paar keer afgespoeld en hergebruikt had. Op mijn studio was het al niet veel beter. Bij M euh… iets… toch wel… maar niet overdreven veel. Hoewel er zich dan toch al wat dingen begonnen te roeren. En sinds ik hier woon, he… hou ik van proper en opgeruimd!
Let wel “hou ik van proper en opgeruimd”. Lees niet: “is het hier altijd proper en opgeruimd”. Dat zijn twee heel andere dingen. Maar als je houdt van proper en opgeruimd, dan komt het er al eens wat vaker van. Dan kan ik niet tegen een ál te grote mesthoop. En dan geef ik met plezier geld uit aan een schoonmaakhulp, want als ik het zelf moet doen…
Het enige wat ik nog eens zelf onder handen neem, is de keuken. Af en toe krijg ik de kuisgekte en dan moet de keuken er glanzend nieuw uitzien (wat moeilijk is in een huurhuis, maar swat). Maar ik geef toe, hoe langer ik hier woon, en zeker sinds we hier met twee wonen, is de properheid en netheid hier soms ver te zoeken. Heeft niet alles meer zijn plekje, zoals in het begin. Blijft er veel op de tafel in de woonkamer slingeren. En in de keuken. En in de gang. En op de plank in de badkamer. En op de commode in de slaapkamer. En op de grond van de berging. En af en toe krijg ik eens een stuip en kuis ik dat op. Eén of hoogstens twee van die dingen, he, niet allemaal tegelijk.
Het is hier eigenlijk maar één keer in het jaar ECHT schoon: met kerstmis, als mijn ouders en schoonouders komen eten. Dan moet alles er piccobello uitzien… En voor de rest goh, valt het wel mee. Het is leefbaar. En ik heb gelukkig een ventje dat goed helpt, want anders zou het hier veel erger zijn… Maar een mens leeft niet om te kuisen, he, zeg. Wij genieten vooral van ons leven. En zolang we niet zot worden van de rommel, trekken we er ons niet al te veel van aan.
March 27th, 2008
En vrouwen, natuurlijk… in mijn geval.
Niet veel ervaring mee, in het echt. Of toch niet zoals met mannen. Maar één relatie van drie jaar is toch ook niet niks, en is bovendien nog steeds mijn langste relatie tot nu toe (hoewel de kans dat het record over een paar maanden verbroken wordt, bijzonder groot is).
Het heeft zijn voordelen, als vrouw met een vrouw zijn. Samen shoppen bijvoorbeeld. Heerlijk. Ook gewoon boodschappen doen. De grote Delhaize in Wondelgem was ons Walhalla. Ok, dat was niet zo goed voor de kilo’s, die vlógen erbij, maar gezellig was het wel. Gezellig. Dat is misschien nog het belangrijkste woord. Met een vrouw samenzijn is zo gezéllig. Thuiskomen. Beste vriendinnekes en ietske meer. Niet dat het allemaal koek en ei was, anders waren we nog wel bij elkaar. Maar toch, die samenhorigheid, die gelijkgestemdheid, heb ik nog nooit bij een man gehad. Zelfs de allerliefste man ter wereld (de mijne, dus) kan op sommige vlakken niet tippen aan een vrouw (dúh!).
Het heeft ook zijn nadelen, als vrouw met een vrouw zijn. Bitcherigheid maal twee soms. Emotionaliteit ook maal twee. Vermoeiender, soms. Want je voelt elkaar goed aan, maar toch ook niet helemaal. Als er dan iets is waarin je elkaar niet begrijpt, dan gaat dat veel dieper, dan kan je het ook écht niet begrijpen. En getétter. Ok, ik had er natuurlijk wel de grootste tetteraarster ter wereld uitgekozen, maar toch, ik ben eigenlijk toch wel blij dat ik weer zelf de grote babbelaar ben.
Andere vrouwelijke vrouwenliefhebsters zullen het hier misschien niet mee eens zijn, ik baseer me immers op maar één enkele relatie. Laat je dus vooral niet tegenhouden om me in de reacties lik op stuk te geven.
March 26th, 2008
Mannen. Ik heb mijn portie gehad. Genoeg of teveel, afhankelijk van de emotie van het moment. Er zijn wel momenten dat ik me dood schaam over de cijfers, maar over het algemeen eigenlijk niet. Ik heb ervan genoten. Ervaren. Beleefd. Ik heb mezelf leren kennen, en ik weet precies wat ik wil en wat niet. Ik heb mannen gehad met de vreemdste kronkels in hun hoofd, en ook daar heb ik uit geleerd. Ik heb lekkere mannen gehad, en vieze venten. Ik heb mannen in alle maten en gewichten gehad, kleine grote dikke dunne, met een grote, met een kleine, met een smalle, met een kromme…
En nu, nu weet ik perfect wat ik wil: de mijne! Mijn ventje is de liefste, de tofste, de schattigste, de lekkerste, de vriendelijkste en de knapste jongen van de wereld. En goed in bed. En hij ziet mij graag. Wat wil een mens nog meer? Niets, helemaal niets.
En als ik die andere allemaal niet had gehad, had ik misschien niet kunnen waarderen wat ik had. Want zo was ik wel, vroeger. Egoïstisch. En impulsief. En altijd vinden dat het gras groener is aan de andere kant. En achteraf beseffen dat het niet zo is, ha ja, dúh! Dus wentel ik me in het zachte dekentje van de liefde, en geniet van de beste man ter wereld: de mijne!
March 26th, 2008
Hoewel ik het hoegenaamd niet eens ben met Lamazone, die vindt dat we onze girlietalk moeten inruilen voor rebelse betogen en feministische sermoenen, ben ik eigenlijk wel enorm geschrokken van de grote lading ontevredenheid wanneer vrouwen het hebben over hun eigen lichaam.
Ik ken bijna niemand van deze vrouwen in het echt, maar het zou mij toch wel bijzonder verwonderen als al deze vrouwen even lelijk zijn als ze zelf vinden. De meeste hebben hun lijf wel min of meer aanvaard, maar er lijken er bizar weinig te zijn die zichzelf ook mooi vinden. Want al die kleine of minder kleine gebreken worden huizenhoog uitvergroot. En aan iedereen mankeert er wel iets. Te mager, te dik, te lang, te kort, de meesten hebben een dik gat en een te dikke buik. Maar met wie vergelijken ze zich eigenlijk? Met fotomodellen, blijkbaar, zo te lezen… Geen goed idee, lijkt me. Ik weet niet of ik knapper ben dan de gemiddelde vrouw, maar ik denk het niet. Ik ben gewoon, een uit velen, met lekkere ronde billen, niet al te grote borsten en een onopvallend gezicht. Maar ik kijk in de spiegel en ik vind mezelf best knap. En dat iemand anders het daar niet mee eens is, dat kan me eigenlijk geen barst schelen.
En weet je wat dan eigenlijk nog het grappigste is? Als ik naar vrouwen kijk (en dat doe ik vaak, door de ogen van een man, want ik val nu eenmaal ook op vrouwen), en ik kijk naar wie ik het knapste vind, weet je waar ik dan uit kom? Bij vrouwen met lekkere rondingen en een zelfverzekerde uitstraling. Zo van die lekker zachte vrouwen met een stevige kont en mooi gevulde borsten. Dat daar een buikje hangt of dat ze ergens een vetknobbeltje op hun gezicht hebben, doet me niets. Ik zie vooral hun ogen vol sterretjes, hun stralende glimlach, hun golvende lichaam, hun lekkere kont en bovenal: hun uitstraling. Want vrouwen die goed in hun vel zitten, stralen dat uit. En dat zijn niet per se slanke vrouwen, of fotomodeltypes. Integendeel, die stralen meestal nog het minste uit van al. Neenee, het zijn vrouwen die léven, en die weten wat het is om te genieten, en die zich weinig aantrekken van eventuele gebreken. Zulke vrouwen, daar val ik keihard voor. En terwijl ik misschien op rondere vrouwen val, vallen anderen misschien juist op magere/lange/korte/… vrouwen, voor elk wat wils toch?
Dus lieve vrouwen, gooi alsjeblieft al die onzekerheden uit het raam en geniet van het leven! Er is niets mis met kleine dingen verbergen of er proberen mooi uit te zien, maar beschouw je lichaam als een tempel, een heiligdom, en dan zullen de anderen dat ook gaan doen. Nooit zal je iederéén ervan kunnen overtuigen dat jij mooi bent, maar who cares? Zolang je jezelf maar mooi vindt!
March 25th, 2008
Ik heb immens lange benen. En grote voeten. Vroeger was dat een regelrechte ramp. Ik heb mijn hele jeugd rondgelopen met mannenschoenen (en ok, ik ben niet bijzonder elegant gekleed, maar wie zich het type mannenschoenen van vijftien jaar geleden herinnert, kan zich wel indenken dat dat er zelfs voor een onelegant meisje vér over was). Bovendien kon ik nooit broeken kopen uit gewone winkels. Die waren allemaal te kort. En ik hield niet van water in mijn kelder… Dus moest ik Levi’s dragen, in een lengtemaat die ze vaak nog niet eens in alle modellen liggen hadden (taille 30, lengte 36).
Dat is veranderd in de loop van de jaren.
De schoenenmaten zijn volgens mij gewoon groter geworden. Waar ik vroeger altijd een 42 had (en vrouwenmaten gaan dus maar tot 41, nog altijd), kan ik nu met gemak in een 41. Gewoon grotere schoenen dus. Mij best.
Ook broeken zijn de laatste jaren veel makkelijker geworden. Ik moet nog altijd niet proberen in de C&A een broek te kopen, maar ik vind heel regelmatig broeken met heel lange pijpen. Uit normale winkels. Heerlijk vind ik dat. Ik heb zelfs - wonder boven wonder - al twee jeansbroeken waar ik op mijn hielen trap als ik geen hoge hakken aandoe. Op mijn hielen trappen, dat had ik nooit verwacht! Het is dan ook voor mij een beetje mijn trots geworden: kijk, mijn hielen zijn kapotgetrapt. Goed, he? … Geen kat die me kan volgen, maar Ãk ben er blij mee.
Dan vraag ik me alleen nog af hoe het voor die andere mensen moet zijn, voor de korte met kleine voetjes. Ik ken er alvast eentje die inderdaad geen vrouwenschoenen meer vindt maar altijd kinderschoenen moet kopen omdat de maten groter geworden zijn. En probeer een broek met litskes enzo maar eens in te korten. De een zijn dood…
March 25th, 2008
Als ik veel geld had, ik zou een tasjesfetisjist zijn. Ik ben gek op tasjes. Geen madammensjakosjen, he! Neenee, leuke rugzakjes, heuptasjes, draagtassen, trekkingrugzakken, in alle maten en gewichten en kleurtjes. Het is wel al verbeterd, de laatste tijd. Ik heb namelijk zowat alles al. Ik kijk nu nog wel graag naar tassen, maar ik kan ze makkelijker achterlaten in de winkel.
Als ik veel geld had, ik zou schoenenfetisjist zijn. Ik koop graag schoenen. Geen madammenschoenen met hakjes en frullekes. Neenee, kickers en sportschoenen en MBT’s en bergbottinnen. En af en toe iets eleganters, maar niet zo veel. Het is wel al verbeterd, de laatste tijd. Mijn schoenenrek is vol. En ik kom veel minder buiten nu ik thuis werk, dus mag ik van mezelf niet zoveel schoenen meer kopen.
Als ik veel geld had, ik zou boekenfetisjist zijn. Ik hou van boeken. Ik ruik ze graag, ik voel ze graag, ik zie ze graag, en ik lees ze natuurlijk ook graag. En ik HEB ze graag. Ik ga veel naar de bib, maar ik koop ook veel zelf. O wacht, ik bén dus eigenlijk een boekenfetisjist. Geld of niet…
Als ik veel geld had, ik ging alle weken shoppen. Niet heeeel veel in één keer, want ik hou niet van uren in pashokjes doorbrengen, dat ben ik al gauw beu. Maar zo één of twee dingen per week. De ene keer een boek, de andere een leuke jeans, of een paar schoenen, of een rugzakje, of een toffe trui. O wacht, dat doe ik al, zo ongeveer elke week gaan shoppen, en zo ongeveer elke keer wel met iets thuiskomen. Dit weekend waren het jeugdboeken en onderbroeken, bijvoorbeeld.
Het moge dus duidelijk zijn: ik doe veel geld op aan shoppen. Maar als ik nog meer geld had… ik zou nóg meer op doen!
March 25th, 2008
O ja, ik ben ook aangestoken door de WijvenWeek-microbe. Ik vind het een fantastisch initiatief. Ik geef toe, ik blog sowieso al vrij veel over wijvendingen, ik ben nu eenmaal een vrouw en ik hou me dus bezig met dingen die veel andere vrouwen ook bezighouden.
Mijn lijf bijvoorbeeld. Ja, ik voel me soms dik. Ja, ik sta me soms in alle bochten te wringen om te zien of mijn gat er dik uitziet in die rok/broek (met dank aan de pashokjes met twee spiegels schuin op elkaar, waardoor je zónder wringen kan zien hoe je achterkant/zijkant eruit ziet). Ja, ik merk elk puistje/oneffenheidje in mijn gezicht op, en ik scheer plichtsgetrouw mijn oksels, benen en bikinilijn (hoewel deze laatste vooral in de zomer). Maar in hoeverre vind ik dat écht van belang, vraag ik me af…
En ik kom er niet uit, ik vind geen eenduidig antwoord!
Soms zou ik bijna mijn haren uit mijn hoofd trekken omdat ze niet willen liggen zoals ik dat wil, of zou ik zelfs bijna overwegen om toch maar thuis te blijven omdat ik er niet mooi genoeg uitzie. Bijna, is het sleutelwoord twee keer in de vorige zin. Want zo ver dat ik echt thuisblijf of dat ik vreemde dingen begin te doen, komt het nooit. Gelukkig. Ok, diverse lieven hebben al mogen genieten *kuch* van hartverscheurende blijt- en gilscènes als mijn uiterlijk niet mee wil, maar al bij al komt dat betrekkelijk weinig voor. Minder dan gewone emotionele blijtscènes zonder reden, zelfs, hoewel ook die gelukkig niet wekelijks of zelfs maandelijks voorkomen.
En op andere momenten kan het me echt geen zier schelen hoe ik eruit zie. Dan ga ik blij en zorgeloos door het leven met een vettige en overdreven pluizige trui, ongewassen en niet in model gelegde haren en/of een vuile jeans. Zomaar. En weet je wat? Geen kat die het merkt! Of tenminste, dat hoop ik toch… En zelfs dan nog, moet ik heel stiekem toegeven, is het een soort van “statement” op dat moment. Maar echt heel stiekem hoor, want dat betekent dat ik zou moeten toegeven dat mijn uiterlijk me toch meer aangaat dan ik zou willen.
Mja, ok, ik heb het al door, ik zal het moeten toegeven, niet alleen aan heel surfend Vlaanderen die toevallig hier terechtkomt, maar nog eens aan mezelf ook: ik vind mijn uiterlijk belangrijk. Té belangrijk. Ik vind mezelf best knap. Niet héééél knap, zeker niet fotomodellenknap, maar toch wel lekker, al bij al. En ik voel me telkens opnieuw gevleid als mensen me vijf tot acht jaar jonger schatten dan ik ben, wat overigens best vaak voorkomt (niet alleen doordat ik er inderdaad nog vrij jong uitzie, maar ook nog zo zot ben als een jonge twintiger).
Maar ik hou mijn hart vast. Voor het verouderen. Ik ben niet bang om te verouderen op zich, maar ik ben bang dat ik te hard aan mijn uiterlijk ga hechten en dat ik er moeite zal mee hebben. Maar goed, we zien wel. De strakke volledig cellullitisvrije billen heb ik al een paar jaar geleden vaarwel gezegd, maar de eerste kraaienpootjes verschijnen nog steeds niet. Dus als het niet al te snel gaat, zal ik telkens wel tijd genoeg krijgen om eraan te wennen. En ik gebruik nog steeds geen (of bijna nooit) make-up, dus daar kan ik indien nodig altijd nog mee beginnen…
March 24th, 2008