Ooooh ja!

“The first child: I wanted to hold her all the time, she was my first. Her sleeping on me was bliss and I had the leisure to doze at random with her at any point during the day.
The next one: I want to hold her all the time, she is my last. Her sleeping on me is rare because her sister does not recognize my right to be still.”

Zo herkenbaar.
Deze ook:

The first child: Brought the most powerful of all love into my life for the first time.
The next one: Brought the most powerful of all love into my life for the first time, again. (My apologies if the sentiment makes you throw up in your mouth, that is just the way it is.)

Hoezeer ik ook van plan was om mijn tweede kindje precies op te voeden als mijn eerste, en gelijke kansen en gelijke liefde en al, ik heb na amper negen maanden al twee dingen héél goed door…
Ten eerste: het is onmogelijk om uw tweede exact hetzelfde te behandelen als uw eerste, want er IS AL EEN KINDJE!
Ten tweede: elk kindjen is anders. De opvoeding van elk kindjen dus ook.
Jong toch. Ontdekkingen en al.

LIDD schreef eens uitgebreid over haar grote gezin. En het zet me opnieuw aan het denken. En dromen.

Ik ken niet veel grote gezinnen, de meeste mensen die ik ken hebben exact twee kindjes. Ik zie dan ook niet hoe ouders met grote gezinnen dat doen, al die kindjes, ik heb niet veel voorbeelden. Maar gek genoeg is er een deel van mij dat daar wél naar verlangt, naar nog een kindje, of nog twee.

Toen ik pas was bevallen van Sam, kon ik mij langs geen kanten voorstellen dat dat het nu was. Dat Sam mijn laatste was. Dat er nu geen baby’tje meer zou komen. Ik wilde nog een kindje! Maandenlang heb ik rondgelopen met dat idee, dat ik mijn kleertjes ging bijhouden en dat ik Bert wel zou overtuigen en dat we wel nog een kindje zouden krijgen. Intussen is die drang al wat gaan liggen, vooral omdat Bert het helemaal niet ziet zitten. En ook wel omdat we geen plaats hebben in ons huis: we hebben maar één kinderkamer, en met twee op dat kamertje lukt wel, maar voor drie in het daar echt wel te krap.

Pas op, het ZOU lukken hé, als het echt zou moeten passen we daar wel een mouw aan. Als ik per ongeluk, ondanks spiraal, zwanger zou worden, dan is een derde van harte welkom. En een klein deeltje van mij hoopt daar zelfs op, want dan kan ik er niets aan doen en heb ik toch nog dat derde kindje. Ha.

(Hopen op een ongelukje, zou dat veel voorkomen?)

En we hebben nu een volledig droog kindje, ook ‘s nachts.

Al een tijdje werd ze ‘s morgens meestal wakker met een droge pamper, dus werd het wel eens tijd dat we dat officieel zouden maken. Vorige week maandagavond vroeg ik haar of ze het zag zitten, zo slapen zonder pamper. Ja hoor, knikte ze, het leek de evidentie zelve. En inderdaad, de volgende ochtend was haar bedje nog kurkdroog. En de volgende ochtend ook. En die daarop, en die daarop, en die daarop.

En oké, vanmorgen niet. Maar dat was dus pas na een week, dat ze ‘s nachts een ongelukje had gehad, en ik had nu écht niet verwacht dat ze van de eerste keer voor altijd droog zou blijven, een paar ongelukjes zijn doodnormaal. Dus vind ik dat ik het nu wel van de daken mag schreeuwen: Fien is zindelijk, ook ‘s nachts! Go Fientje!

Edit: 27/02/2013: Ik heb haar gisteren weer een pamper aangedaan. Ik vroeg het haar voor ze ging slapen: “Denk je dat je het zal voelen als je vannacht pipi moet doen, of doe je liever een pampertje aan?” Ze koos resoluut voor een pamper. Het is heel wisselvallig de laatste weken. Soms is ze droog, soms niet. Soms wordt ze wakker als ze pipi moet doen, maar meestal niet of net te laat. Volgens mij is ze alleen droog als ze eigenlijk geen pipi moet doen. Ik denk niet dat ze het echt voelt als ze diep slaapt. Dus ja, dan heeft het nog geen zin om haar zonder pamper te laten slapen hé, dat zorgt alleen maar voor meer stress, bij haar én bij mij… Ik vind dit ook helemaal niet dringend, het is geen ramp dat ze ‘s nachts nog niet droog is, en ik wil haar ook absoluut niet het gevoel geven dat ze faalt, of dat ze iets fout doet. Dus als zij zelf aangeeft liever met een pampertje te slapen, dan is dat voor mij ook goed.

Edit: 03/04/2013: Ze had nu een dikke maand elke avond een pamper aangekregen, vaak ferm tegen haar goesting. Misschien daarom dat ze zo haar best deed, maar in die maand is ze maar één keer met een natte pamper opgestaan en dan had ze me ‘s nachts nog uit mijn bed gehuild om me te vertellen dat ze in haar bed had geplast. Op andere nachten riep ze vaak midden in de nacht “MAMA! FIENTJE MOET PIPI DOEN!”, ze voelde het dus wel degelijk. De voorbije twee dagen heeft ze dus weer – op eigen vraag – geen pamper aangekregen. En tot nu toe gaat het goed. Wat ik ook had gemerkt, is dat ze ‘s nachts niet moet plassen als ze geen avondfles heeft gehad, en wél als ze een kwart liter melk binnen had. Dus heb ik beslist haar avondfles gewoon te schrappen. Ik slaap namelijk graag… En sindsdien ben ik geen enkele keer meer moeten opstaan, jeej. Melk krijgt ze nog voldoende binnen, ik geef haar twee melkproducten mee naar school, ze eet ‘s morgens yoghurt en drinkt bij het eten vaak melk.

Fien is zonder huilen, zelfs zonder enig protest, de klas zelf in gewandeld!

Ze heeft haar jasje opgehangen, haar tussendoortjes en drankjes in de juiste bakjes gelegd, heeft me nog een dikke knuffel en een kus gegeven en is dan zonder huilen, zelfs zonder zich aan me vast te klampen, gaan spelen. Man man man wat ben ik trots op haar!

Ik merk wel dat het haar goed doet, naar school gaan. Ze wordt uitgedaagd, gestimuleerd om te groeien en vooruit te gaan. Op twee weken tijd is haar taalgebruik er ontzettend hard op vooruitgegaan. Ze was al maanden een enorme sprong aan het maken op taalgebied, vooral haar woordenschat groeide zienderogen, je hoefde een woord soms maar één keer te zeggen en het zat in haar geheugen. Maar de voorbije twee weken zijn NOG indrukwekkender: werkwoorden vervoegen, voorzetsels en lidwoorden gebruiken… Plots vormt madam hele zinnetjes in plaats van gewoon reeksen woordjes die je dan maar zelf in de juiste volgorde moet zetten. Haar zinnen zijn natuurlijk nog niet helemaal correct, maar ze doet zó hard haar best, en je merkt dat het haar deugd doet als het lukt een mooie zin te vormen. Heerlijk om te zien!

Ze is ook stukken zelfstandiger geworden, op die twee weken tijd. Plots kan ze alleen spelen (als ze zin heeft), kan ze veel meer zelf (als ze zin heeft), doet ze harder haar best om dingen te durven en te proberen (als ze zin heeft). Oké, “als ze zin heeft” is wel het sleutelwoord hier, maar mij hoor je niet klagen, haar “terrible two’s” zijn er nog maar haar gedrag is al vééééél verbeterd de laatste tijd.

En dan wilde ze vrijdag niet met Bert mee uit de opvang, ze was te fijn aan het spelen (jeeej!), en is ze vanmorgen zelf de klas ingestapt (jeej!). Het is zó fijn om te merken dat mijn meisje zich goed in haar vel voelt op school…

… die blijft zijn eigen tevreden zelf.

Zooo’n makkelijk kindje dat dat toch is. Ik dacht dat we met baby Fientje het groot lot hadden gewonnen, dat was al zo’n bijzonder makkelijke baby, maar Sam is zo mogelijk nog makkelijker. Alles is goed voor hem. Zet je hem neer of leg je hem op zijn mat, dan speelt hij een beetje, of kijkt hij wat rond. Hij begint alleen te neuten als hij moe is of honger heeft, en aangezien je er zowat je klok kunt op gelijk zetten, hoef je niet te gissen wat hij wil.

Hij eet supergraag. Groenten, fruit, het is hem allemaal gelijk. 250, 300, vaak zelfs 400 gram. Er zijn er andere, daar ben ik me ten zeerste van bewust.

Als je hem uit zijn bedje haalt, krijg je een stralende lach cadeau en begint hij met zijn beentjes en armpjes te flappen. Van zodra hij op mijn arm zit, stevig intussen, klemt hij mijn haar of mijn oren tussen zijn knuistjes en begint hij op mijn wang of mijn neus te sabbelen. Allee, tot voor kort toch, tegenwoordig probeer ik zijn enthousiasme toch iets te temperen want met die twee tandjes in zijn onderkaak bijt hij iets te hard om aangenaam te zijn.

Zelfs fysiologisch water in zijn neus spuiten vindt hij niet eens zo vreselijk. Baby Fientje liet dat niet zomaar doen, maar Sam trekt alleen zijn oogjes open en begint te proesten en te snuiten van zodra het water in zijn neus stroomt. En het hoeft ook niet zo vaak als bij Fien indertijd, want hij is niet zo continu ziek als Fientje als baby.

Hij is 6,5 maanden oud nu, maar rollen, daar doet hij niet aan mee. Sam heeft geen haast. Zitten doet hij dus natuurlijk ook nog niet, al zit hij wel stevig in zijn stoel en op mijn arm, en kan hij al een hele tijd rechtzitten op mijn schoot. Hij speelt, op zijn gemakje. Maar hij hoeft zich niet te haasten hoor, mijn knolletje, dat hij maar zijn tijd neemt, zolang hij niet echt achter is op zijn leeftijdsgenootjes, maak ik me geen greintje zorgen.

Oh, en sinds vorige week krijgt hij ook geen borstvoeding meer. ‘t Is op. Op een avond zag ik dat mijn borsten nog net zo slap waren als die ochtend, en hem aanleggen had dus niet veel zin. Hij kreeg al weken bijvoeding omdat ik toch niet meer genoeg produceerde. De avond erna zat er wel weer behoorlijk wat in en heeft hij toch nog gedronken, maar dat was dan de laatste keer, ze hebben zich sindsdien niet meer gevuld. De ingevroren zakjes zijn ook op, sinds gisteren. Het is dus gedaan. Voorgoed. En ik heb er op zich geen problemen mee, het was wel genoeg geweest. Het is prachtig geweest, én zeer vermoeiend, en ik ben blij dat het zo goed ging en dat ik het anderhalve maand langer heb kunnen volhouden dan bij Fientje, maar op is op.

Mijn knolletje, mijn ventje, mijn beesteken, wordt langzaam groot. En in tegenstelling tot bij Fientje zit ik niet te wachten tot hij eindelijk eens iets doet. Hij mag gewoon zijn eigen tempo aanhouden. Ik stimuleer, maar ik push nooit, en zo is het goed.

Fientje gaat naar de opvang, sinds vandaag.

Het was niet te doen, haar gaan halen en in bed steken en dan terug uithalen en eten proberen geven en dan terug in bed steken. We hebben het geprobeerd, maar het was meer miserie dan het iets opbracht.

Ik ging haar halen, maar ze moest eerst nog iets eten en vanalles vertellen, en meteen was er makkelijk een uur voorbij. En dan ging ze uiteindelijk wel slapen, maar een uurtje later haalde Bert haar er al weer uit en was het kindje zo murg als ze groot was. Dan zat hier zo’n zakje patatten in de zetel met kleine oogjes, terwijl wij eten maakten. Eten deed ze nauwelijks, maar nadien was ze wel weer klaarwakker. En krijg haar er dan nog maar eens in!

Vorige week donderdag ben ik er dan meteen na school mee naar de stad getrokken, ik moest toch nog vanalles hebben. Ze is dan op de terugweg in slaap gevallen in de fietskar, maar het viel daarna wel mee. En vrijdag zeg, een van de grootste blunders uit mijn moedercarrière. Gezwind vertrok ik om half vier, zodat ik op tijd aan haar school zou staan als de bel ging om twintig voor. Maar ik kwam een rij kindjes tegen op weg naar de opvang, waaronder een hard huilend Fientje. Bleek dat op vrijdag de school al om drie uur uit gaat, en ze dus al een half uur op mij had staan wachten. Het kindjen ocharme. Echt jong, zoooo schuldig heb ik me nog maar zelden gevoeld in de voorbije 2,5 jaar. Nu goed, ze heeft het overleefd hoor, en ze zal er heus geen trauma’s aan overhouden, maar dat wil nog niet zeggen dat het fijn was natuurlijk.

Vanavond moest ze dan toch naar de opvang, en ik had haar vanmorgen nog eens duidelijk verteld wat ze mocht verwachten, en ze zag het best wel zitten. Maar toen Bert haar ging ophalen, bleek dat ze zowat de hele avond op de schoot van een van de opvangverzorgsters had gezeten, huilend. Tja, ze zal wel wennen zeker, het is ook zo veel ineens voor zo’n klein dutske, maar the show must go on, ik moet werken om boterhammekes te kunnen kopen. Jammer, dat wel, maar niets aan te doen.

De eerste schooldag. De voorbereiding gisteren was superleuk. Zóóó enthousiast! Overal haar naam op schrijven en plakken, koekjes kiezen en in een doosje stoppen, een stukje fruit kiezen, nog eens vertellen wat er allemaal gaat gebeuren. Het idee dat papa en mama de hele dag bij haar zouden blijven spelen, hadden we er gelukkig al uit gekregen. Ze ging ALLEEN naar school, zonder papa en zonder mama. Bij juf Jessica. Ja hoor, Fienemie was er helemaal klaar voor. Ook vanmorgen ging alles prima, ze zag het helemaal zitten. Ze wist wat er ging gebeuren, maar ja, tussen weten en beseffen zit nog een hemelsbreed verschil, natuurlijk.

Vanmorgen stonden we ruim op tijd klaar aan de schoolpoort, ze was nog niet eens open. Het hek ging open, we wandelden de speelplaats op. Ooooh! Een klein vingertje wees naar de speeltoren. “Wil je nog eventjes spelen?” Met een grote grijns vloog ze de trap op en de glijbaan af. “Kom, we gaan eerst naar je klasje”. Voor de deur van de klas mocht haar apierugzak weer uitgeladen worden. Alles heeft zijn eigen bak: een koekje voor ‘s morgens, een koekje voor in de namiddag, een drankje voor ‘s morgens, een drankje voor in de namiddag, boterhammetjes voor ‘s middags, het heen-en-weermapje en het rugzakje. Jas aan de kapstok, sjaal in de mouw. Apie mocht in de apierugzak blijven.

“Dag Fien”

“Dag juf”. Zei ik natuurlijk, Fien stond op dat moment al met twee armen naar boven op mijn tenen te springen om opgepakt te worden.

In het vers opgerichte klasje zat intussen al één verse kleuter te huilen op de mat, en hing een andere te vechten en te krijsen in de armen van de verzorgster.

Nog eventjes oppakken en een zoen. “Mama komt je strakjes halen, oké? Dag lieve muis”. Ik zette haar op de grond. De juf greep Fientje vriendelijk maar kordaat bij haar middel. En dan het stuk dat nog lang op mijn netvlies gebrand zal zijn. Ze vocht. Met heel haar lijfje gooide ze zich naar mij, haar voetjes zetten zich schrap op de vloer en ze gooide haar hele gewicht in de strijd om te ontsnappen. Ze huilde niet, ze maakte geen enkel geluid, maar de blik op haar gezichtje was er een van pure horror. Ik ben gevlucht. Ik wierp haar nog een laatste, fake opgewekte “dag lieve muis, tot strakjes” en een bibberige glimlach toe, draaide me om en snelde de deur uit. Want daar was de eerste traan al, en ik wilde niet dat ze me zag huilen. Snikkend ben ik over de speelplaats gesneld, krampachtig mijn tranen binnenhoudend, af en toe ontsnapte er eentje. Phoe.

Het is dus niet dat ik het lastig heb met mijn kindje afgeven. Ik heb geen last van “oooh, ze wordt zo groot, mijn kleine meid”. Ik ben alleen maar trots, en ik vind het superspannend. Zij is er klaar voor, ik ben er klaar voor, en het zal wel even wennen zijn, zo’n nieuwe omgeving, maar dat komt wel. Ik ben geen greintje melancholisch, net zoals ik er ook geen last van had bij haar eerste dag crèche of Sam zijn eerste dag crèche. Maar die horror op haar gezichtje, die zal me verdorie nog lang bijblijven…