Twee weken geleden hebben we mijn “afscheid van Gent gevierd”. Met mijn twee Gentse vriendinnen een avondje lekker eten, veel kletsen en cocktails drinken. Supergezellig!De lieverds hadden ook een cadeautje voor me: een Gentse lekkernijenzak, met Gentse Troela, chocoladejenever, ???, Gentse mokken, lievevrouwkes en toverbollen! De chocoladejenever heb ik al aangeboord en is bijzonder lekker, de andere drankjes nog niet. De mokken zijn mijn ding niet, de lievevrouwkes zijn als altijd heerlijk (na dit zakje ga ik mij in de Colruyt zo’n grote zak halen, ik heb de smaak te pakken). De toverbollen had ik nog niet geprobeerd, maar ik was wel benieuwd. Als kind had ik er ooit wel eens een gekregen, maar ik kon me niet meer herinneren hoe die smaakte, alleen nog dat hij voortdurend van kleur veranderde.
En vanmorgen dacht ik “how, laat ik eens zo’n ding in mijn mond steken”. Dit is mijn relaas:
Vanbuiten is hij dus wit met gekleurde stipjes. De stipjes gaan er eerst af, het wit blijft wat langer en is bijzonder hardnekkig, ook aan de vingers als je de bol even uit je mond neemt. Na wit kwam gifgroen. Vies kleurke. Daarna terug wit. Dan oranje, met een duidelijke sinaassmaak, de eerste duidelijke smaak want ervoor was dat nogal onbestemd. Daarna vervolgens geel, groen met een lichte appelsmaak, wit en donkergroen. Na donkergroen werd hij appelblauwzeegroen, met een nogal vies zeepachtig smaakje, dat jammer genoeg vrij lang aanhield. Toen kwam er een megaboer van al dat zuigen, gevolgd door oranje en tenslotte wit. Het eindigt niet, zoals ik me meende te herinneren uit mijn kinderjaren, met een ‘sjiek’, maar lost gewoon geleidelijk op, net als de rest van de bol. En ik was blij dat ik ervan af was, dat hij eindelijk op was, na 50 (!!!) minuten zuigen. Vijftig, ja. En mijn mond heeft een vies smaakje dat ik er niet uit krijg met water of koekjes.
Ik heb er nog drie, toverbollen. Wil er iemand één? Ik hoef ze niet meer, eerlijk gezegd. Een was genoeg voor de rest van mijn leven…
Edit: vier uur later, en mijn smaakpapillen zijn nog steeds helemaal naar de zak. Mijn middageten, drie boterhammen met drie verschillende soorten beleg, smaakten allemaal hetzelfde: naar niets. Net als mijn Capri sunneke. Ik hoop dat mijn papillen snel recupereren…
)