Posts filed under 'Lekker'
…kom ik uit mijne zetel, aapte ik zaterdag Arsène Weba na. En het klopte dan nog ook: ik zat op dat moment in de zetel, en we hadden net beslist dat we naar de Weba (in Gent, niet in Deinze) zouden gaan kijken naar een nieuwe zetel.
En we hebben er een gevonden.
Daardoor staat onze Gigantische Mega Zetel (na veel duwen en sleuren en trekken, want hij geraakte maar heel nipt boven) nu te pronken in onze living:
Het is een mastodont, ja. Het neemt zo ongeveer de helft van de muur van onze living in. Hij kon zelfs niet in het stuk muur tussen het raam en de ’schouw’, waardoor hij een dertigtal centimeter van de muur staat en we daar nog plankskes ofzo zullen moeten hangen.
Maar het belangrijkste is: hij is zoooooo gemakkelijk! Zooo zacht! Zoooo heerlijk om languit in te gaan liggen! En eindelijk zitten Bert en ik weer gewoon in dezelfde zetel naast elkaar, en niet de ene in de zetel en de andere in de fauteuil een meter verder. Veel gezelliger zo. Genieten!
January 23rd, 2008
… het sneeuwt!
January 3rd, 2008
Ik heb gisteren de grootste blunder uit mijn kookcarrière gemaakt: een volledig bakje kleine superhete pepertjes gesneden en ontpit met de blote hand…
Resultaat: een uurtje later, nadat ik allang gegeten had enzo, stak ik per ongeluk mijn duim in mijn mond, en ik sloeg spontaan alle kleuren van de regenboog uit, want mijn hele mond stond in brand. Bert zei dat ik moest blussen met alcohol, maar ik kan daar niet goed tegen dus dat werd alleen maar erger. Enkele lepels roomijs en wat brood later kreeg ik mijn normale kleur terug…
Dan begon het echter pas goed: mijn handen begonnen te branden, vooral mijn vingertoppen en onder mijn nagels. Pijn! Niets hielp, en de pijn werd steeds erger. Na vele malen wassen, laten weken in koud water en een dikke laag vette handcrème kon ik de pijn tot zover stillen dat ik kon slapen.
Vannacht om vier uur werd ik wakker van een hevig brandend gevoel tussen mijn benen. Mijn hand was in mijn slaap per ongeluk op een plekje beland waar je beter geen hete peper kan smeren. Kaï kaï! Snel naar de badkamer, onder de douche, en spoelen maar. Ik had het blijkbaar maar even aangeraakt, dus gelukkig ebde de pijn daar vlug weg. Daarna begonnen mijn handen echter weer zo hard te branden dat ik nauwelijks nog geslapen heb daarna.
Vanmorgen iets vroeger opgestaan om een oplossing te zoeken op het net, maar niet echt een goeie gevonden. Vet, zeiden ze, geen water… Mijn handen ingesmeerd met een stukje goei boter dus… Goed, het hielp een klein beetje, maar toch niet echt veel.
Gisteren had ik mijn lenzen wel uitgekregen door ervoor te zorgen dat ik enkel mijn lens zelf aanraakte en niet mijn oog… maar ze vanmorgen terug insteken was toch niet zo’n goed idee blijkbaar… pikken! Gauw lens terug uit, en dan maar met mijn bril gaan werken.
Dan de trein op naar Brussel, en de hele tijd mijn handen boven de radiator gehangen waar koude lucht uit kwam. Ha, verkoeling…
Nu is het al heel wat beter. Mijn rechterhand lijkt redelijk ok, mijn linkerhand (waarmee ik vlijtig de zaadjes uit de pepertjes ritste zodat mijn hand een half uur lang vol sap hing) is nog altijd heel warm, maar gelukkig niet pijnlijk meer.
Ik leef op hoop dus. Tegen vanavond zal het wel in orde zijn… Maar alleszins, ik heb mijn lesje geleerd. Nooit meer! Ik wil keukenhandschoenen!
August 25th, 2006
Gisteren heb ik ontzettend lekker gegeten. Amai. Dankzij mijn schoonouders kom ik regelmatig eens in degelijke restaurantjes met heel lekker eten, maar dat van gisteren was toch werkelijk fenomenaal!
La Provence in Temse. Het restaurant is ingericht in een prachtig gerestaureerde hoeve, en heeft achteraan een nóg mooier terras. Aangezien het gisteren zo mooi weer was, zaten we lekker buiten, en je waant je écht in de Provence, ik voelde me meteen op mijn gemak. De bediening is heel erg vriendelijk en professioneel, maar niet stijf en deftig, wat voor mij een groot pluspunt is.
En dan dat eten… als amuse-gueule was er een maatje met een tapenade van iets (weet ik veel) en een glaasje gazpacho met een rietje van pijpajuin. Daarnaast werd er ook een bordje met olijven, ansjovisjes en radijsjes op tafel gezet. We kozen niet voor een menu, want niet iedereen kon zich vinden in hetzelfde menu (we waren met zeven, en de hele tafel moest hetzelfde menu bestellen, dat vond ik wel wat jammer) maar hoewel de kaart niet uitgebreid is, kon ik al meteen niet kiezen, want alles wat erop stond, klonk vreselijk lekker.
Uiteindelijk koos ik als voorgerecht voor babykreeft met asperges en gember. Superlekker. We hadden een “bavet” aangekregen, maar ondanks mijn geringe ervaring met kreeften heb ik ze toch spatvrij verorberd (ja, ook bij het koteren in de scharen ben ik proper gebleven). De kreeft zelf was overheerlijk, de asperges zacht en smakelijk en het “soepje” paste er perfect bij. Om je vingers bij af te likken, wat ik dan ook meermaals gedaan heb. We kregen vingerkommetjes en elke paar minuten kwam er iemand langs om te zien of iemand een vers broodje wilde. Die broodjes waren trouwens ook fenomenaal: je kon kiezen tussen lavendel, kaas-ui, olijven, maanzaad en nog iets. En lekker vers! Jammie…
Als hoofdgerecht koos ik lam. Natuurlijk. Mijn lievelingsbeest. En ik moet toegeven, ik heb nog maar zelden zo lekker lam gegeten, amai! De sneetjes vlees waren superzacht en smolten in de mond, en daarbij waren er boontjes, zongedroogde tomaten, verse tijm, kleine paddenstoeltjes, verse aardappeltjes in de schil en een overheerlijk sausje. De kruiden kweken ze blijkbaar zelf in hun tuin, en de versheid spatte gewoon van het bord. Overheerlijk!
Hoewel ik dan al geen pap meer kon zeggen, gaf ik toch toe aan de verleiding van het dessert. Een ijsje kon er wel in, vond ik. Ik paste voor de assortimentjes (eentje met sorbets en eentje met andere desserts) en koos gewoon een vanille-ijsje met chocolade. Het was gewoon een vanille-ijsje met chocolade, maar toch slaagden ze erin dat ook weer heerlijk lekker en mooi verzorgd te maken: kwaliteitsijs, met een takje munt en een vanillestokje in een mooi diep bord, en een bordje met een kannetje warme chocolade en een een toef verse slagroom erbij. Grrrmmjjjaammm… Ik eet nooit meer vanille-ijs met chocolade zonder erbij op muntblaadjes te kauwen, echt lekker is dat eigenlijk…
Het was hemels… ik zou het echt niet erg vinden om daar nog eens te gaan eten 
En wat natuurlijk ook wel een grote troef was: ik hoefde het zelf niet te betalen, we werden getrakteerd… Want tja, voor kwaliteit betaal je iets meer natuurlijk. Niet dat het onnoemelijk veel is, ik denk dat mijn eten ongeveer 55-60 euro zal gekost hebben, en de menu’s zijn goedkoper, dus er zijn wel degelijk nog veel duurdere restaurants. Maar ja, voor mij persoonlijk is dat toch niet iets wat ik alle weken uit mijn mouw schud… of zelfs niet alle maanden… Dus euh… met dank aan de ouders van Bert voor deze onvergetelijke culinaire ervaring!
June 19th, 2006
Ik heb gisteren voor de eerste keer in mijn leven zelf soep gemaakt. Niet dat dat vree moeilijk is, nen hoop groenten in een kom smijten, water bijdoen en wachten, maar als ge zo slim zijt om er meteen een moeilijke soep uit te kiezen, dan duurt dat dus wel efkes.
Twee uur en tien minuten om precies te zijn, amai mijn frak! Een uur om de groenten te kuisen en iets meer dan een uur om het geheel klaar te krijgen… en dan is ze eigenlijk nog niet zo fantastisch als ik eigenlijk gehoopt had, maar ja, op het prentje van de kookboek zie je niet of een soep lekker is of niet natuurlijk…
Ik heb er voorlopig efkes mijn bekomst van, van soep maken. Maar toch een positief punt: ik heb in totaal zeker zes porties, van een serieuze maaltijdsoep, dus ik moet voorlopig niet meer koken, jippie :o)
January 16th, 2006
Ik ben niet zo bijzonder dol op frietjes.
Daarmee bedoel ik dat ik ze wel eens graag eet, maar zeker niet meer dan één keer om de twee-drie-vier maanden…
Maar als ik dan om frietjes ga, zoals gisteren bijvoorbeeld, dan ben ik me daar vaak al daaaaagenlang op aan het verheugen, en dan kan ik daar onvoorstelbaar van genieten! Dan koop ik een kleintje zonder zout met stoofvleessaus en een hele hoop brol bij waar hier en daar misschien een stukje vlees in zit, allemaal lekker vettig in het frietvet gebakken, en dan laat ik mij dat ongelooflijk smaken. Tussen twee frietaanvallen in vind ik al die dingen “vetten bucht”, die ik niet wil zien of ruiken, vreselijk gewoon… maar zo af en toe… mmmmmmmmmmmm
Dus voila, we zijn er weer vanaf voor een paar maanden… ‘t Heeft gesmaakt :o)
January 12th, 2006