De bevalling
Het hele verhaal heb ik wel opgeschreven, voor mezelf, maar is niet echt voor publicatie vatbaar. Te plastisch enzo. Te persoonlijk. Er zijn echter wel een paar dingen die ik graag met jullie wil delen:
- Je krijgt de hele dag geen eten. Uw vent wel. Zó oneerlijk zeg. Hónger dat ik had. Allee, ik had inderdaad niet veel honger meer eens de weeën goed op gang waren gekomen, maar als je van half vijf ’s morgens op zijt en de weeën pas na de middag echt pijn beginnen te doen, dan heb je al véél uren de tijd gehad om honger te hebben…
- Ik heb een hekel aan vroedvrouwen met korte vingers! Om te kijken hoeveel opening je hebt, moeten ze je baarmoederhals echt kunnen vasthaken achter hun vingers. En als die baarmoederhals nog behoorlijk diep zit, dan moeten ze verschrikkelijk koteren om daaraan te kunnen… Hoe korter de vingers, hoe meer pijn, kaïet! Lang leve de langvingerige vroedvrouwen!
- Bevallen is een goede manier om je te bevrijden van alle schaamte. Het beetje schroom dat je nog over hebt na al die gynecologische bezoekjes van de laatste weken, verdwijnt binnen de kortste keren als sneeuw voor de zon. Het is zo’n gore bedoening dat het allemaal normaal wordt. Chapeau voor vroedvrouwen en gyne’s die daar dag in dag uit mee te maken krijgen en er nog in slagen je het gevoel te geven dat dat doodnormaal is…
- Bevallen doet pijn, meer dan je je kunt inbeelden. Daar was ik op voorhand ook al uit, dat had ik wel verwacht. Ik wilde het zo lang mogelijk volhouden zonder epidurale, maar ik sloot die niet bij voorbaat uit. Want ik besefte al op voorhand: zoveel pijn had ik nog nooit in mijn leven gehad, en ik kon dus ook niet weten hoe ik met die pijn zou omgaan. Wel, dat was duidelijk de juiste instelling, voor mij. Ik heb afgezien, urenlang, maar op een bepaald moment kon ik gewoon niet meer. Ik was op. Ik kon niet meer recupereren tussen de weeën door, had geen energie meer over, kon absoluut niet helder meer denken, mijn ogen draaiden weg, ik had de kracht niet meer om mijn lijf recht te houden (op mijn knieën op een stoel was tot dan de beste manier om de weeën op te vangen). Epidurale dus. Jeej!
- Achteraf bleek ook dat het een goeie beslissing was, want tijdens het persen bleef Fien haar hartslag te laag, ook tussen de weeën, en hebben ze er in allerijl de gyne bijgehaald. Ik moest ze er zo snel mogelijk uit persen, anders zou het een spoedkeizersnede worden, zei die. Ik kan je verzekeren, het woordje spoedkeizersnede is een bijzonder goede incentive om te persen alsof je leven ervan af hangt. Allee, het hing er ook van af, het leven van Fientje dan. Pérsen dat ik gedaan heb… En als ik niet even had kunnen recupereren tussen de weeën en het persen door, had ik wellicht niet genoeg kracht meer gehad om haar er zo snel uit te persen.
- Persen doet deugd. Allee, deugd, in de context hé. Ik vond persen een fijne manier om de weeën op te vangen. Eindelijk kan je iets doén… Persen zonder persdrang lukt trouwens prima. Ik had wel persdrang gehad een uur of twee eerder, maar toen mocht ik nog niet, ik had nog niet genoeg opening en ze zat nog veel te hoog en bovendien een beetje scheef. Persdrang zonder dat ge moogt persen is daarentegen gewoon vreet ambetant. Ik had nog nooit zó hard het idee gehad dat ik moest k*kken…
- De pijn van de weeën en van het persen, daar valt mee te leven. Allee, ge verwacht dat, ge zijt daarop voorbereid, bedoel ik. Maar als ze je na de bevalling zeggen “oei, er is precies een stukske placenta blijven zitten, we gaan het manueel moeten verwijderen”, en de gyne in een groen operatieschortje vervolgens haar halve arm in je duwt en je baarmoederwand begint af te schrapen met haar vingers, tot vlak onder je ribben want tot daar gaat je baarmoeder op dat moment, dan is dat pijn die je NIET had verwacht en die bijzonder moeilijk te dragen is. Ik heb nauwelijks lawaai gemaakt tijdens de bevalling zelf, maar tijdens die operatie zullen ze mij buiten de kamer wel gehoord hebben. Miljaar dat doet zeer! Oh, en dan zeggen ze ‘probeer je te ontspannen’… Alloow, ontspannen als je je binnenste aan het leegkrabben zijn? Niet makkelijk hoor, ik had liever nog een uur of twee doorgeperst in de plaats…
Ziet, het is al behoorlijk plastisch geworden hé? Ge moet niet vragen wat het hele verhaal zou geweest zijn…
Conclusie: bevallen valt wel mee, ik vind het zelfs best een mooie herinnering. Het was een zware dag, maar het was te doen en de beloning heft alle pijn op. Die operatie achteraf hoeft er de volgende keer écht niet bij, though… Bevallen zal nooit een hobby worden, dat niet, maar ik zie het wel zitten om het nog een keer te doen. Nog één keertje, meer hoeft ook niet per sé…
3 comments July 21st, 2010
