Ik heb nog altijd een putteken als navel. Tot nu toe. Hij is wel al een stuk minder diep dan tevoren. Ik heb normaal een navelpiercing, en dat ene gaatje zit dan boven mijn navel en het andere erin. Wel, nu zitten beide gaatjes boven elkaar BUITEN mijn navel. Grappig. Sjans dat daar geen piercing meer in zit, dat zou nogal een belachelijk zicht zijn!
Add comment March 9th, 2010
Toen ik nog thuis woonde, hadden mijn ouders buren waarmee ze niet goed overeen kwamen. Niet dat het vijanden waren, maar die mensen zeiden nog niet eens goeiendag, dus vriendelijk kon je ze niet echt noemen. Het was zo’n ouder koppel dat altijd op alles liep te vitten. Enniewee, die mensen dus, die verhuisden om de paar weken hun hele huis. Of zo leek het toch. Het gepiep en gekreun van meubels aan de andere kant van de muur deed ons vermoeden dat ze nog eens heel hun woonkamer aan het reorganiseren waren. Dat mensen hun meubels eens anders zetten, dat is normaal, maar om de paar weken? Aangezien we daar niet op vriendschappelijke voet mee stonden, konden we het dus ook niet echt vragen. Jammer, want ik heb het me jarenlang afgevraagd, wat die daar toch altijd maar deden, waar dat geboenk, gestamp, gepiep en gekreun toch aan te wijten was…
Ik heb de laatste weken al vaak aan die mensen teruggedacht. Want ik heb opnieuw zo’n buur. Niet de mensen die naast ons wonen, maar het wezentje dat IN me leeft. Verhuizen dat dat doet… Ik zit/lig me vaak af te vragen wat dat kind toch allemaal te verhuizen heeft, daar binnenin mij. Het ziet ernaar uit dat het gaat geboren worden met een hele baby-uitzet, aan het gewoel te oordelen…
Add comment March 4th, 2010
Een kortfilmpje over een meisje, Mika, en haar hond, Marimo. 11 minuten. Als je eens uitgebreid wilt janken…
Tenminste, ík heb zitten janken gelijk zot. Is het de zwangerschap? Meh. Die zal misschien nog wat extra emotie hebben toegevoegd, maar het zou me bijzonder verwonderen dat ik dit anders zou kunnen uitkijken zonder tranen…
Add comment March 2nd, 2010
Met baby gaat alles ook prima, trouwens. De gyne bevestigt dat hij inderdaad ontzettend veel beweegt, zelfs al voelde ik hem op dat moment eigenlijk niet en beschouw ik dat dus zelfs nog niet eens als bewegen. Hij groeit goed, alles is in orde, hij weegt ongeveer 1.300 à 1.400 gram, al zijn organen zitten op de juiste plaats en werken zoals het hoort… Allee, kon niet beter dus eigenlijk.
Mijn gewicht stijgt wel iets te snel om écht goed te zijn. Maar ja. Ik heb het gevoel dat ik dat niet altijd zelf in de hand heb. Ik heb het moeilijk om me aan te passen aan de nieuwe “behoeften” van mijn lichaam. Enerzijds eet ik minder dan normaal, omdat mijn maag naar boven wordt gedrukt en er dus minder in kan. Ik snoep evenveel of zelfs minder dan als ik niet zwanger ben, en speciale goestingskes heb ik ook al niet. En toch kom ik te snel aan. Ik heb echt het gevoel dat om het even wat ik eet, er gewoon aan blijft plakken, en dat heb ik gelukkig niet of toch veel minder in onzwangere toestand. Ik weet ook niet of ik er echt iets zou moeten aan doen. Nóg minder snoepen? Chocolade laten zoals zij? Nog gezonder eten? Hmm, ik heb er niet zoveel zin in. Voor die ene keer in mijn leven dat ik me geen zorgen zou hoeven te maken over mijn gewicht…
2 comments March 2nd, 2010
Ik ben nog lang niet zo ver dat je iets kan zien passeren onder mijn huid en dat je weet wat het is. Alfred verhuist wel af en toe, maar hoe hij precies ligt, dat is niet altijd even duidelijk.
We komen net van de gyne, vanmorgen. Zijn hoofdje ligt vanboven, tegen mijn maag, zijn beentjes helemaal onderaan. En nu ik dat zeker weet, kan ik het plots wel duidelijk uitmaken. Ik voel twee voetjes, die me in mijn liezen schoppen, momenteel. Hij ligt te spartelen, te schoppen.
Wat een verschil maakt dat, als je weet hoe het juist in elkaar zit. Schopjes zijn sowieso al fijn, maar nu… is het pas écht wonderlijk. Heerlijk!
Add comment March 2nd, 2010
Een drie-vier jaar geleden waren we in Italië met mijn ouders. We huurden een huisje op een heuvel, waarbij we telkens de auto beneden moesten parkeren en te voet enkele honderden meters stijl omhoog moesten wandelen. Niet zo handig als je net boodschappen hebt gedaan, dus.
Op een dag hadden we onder andere een watermeloen gekocht, zo’n gigantische ovale, je weet wel. Zo’n tien kilo watermeloen. Ik droeg hem naar boven en bedacht me: “ha kijk, dat is nu tien kilo zie. Als ik over een paar jaar zwanger zal zijn, moet ik dus een paar maanden met dit gewicht en meer zeulen.”
Ik heb de laatste weken een paar keer teruggedacht aan die watermeloen van toen, omdat ik de tien kilo stilaan nader (en er af en toe ook op zit, ik schommel geweldig in gewicht van dag tot dag). En ik moet zeggen: het was inderdaad een goeie vergelijking. Tien kilo meezeulen, dat voel je wel degelijk. Gelukkig moet ik ze deze keer niet in mijn armen dragen, dat zou redelijk pijnlijk zijn, zo erg is het nu ook weer niet. Maar tien kilo is niet niks. Door je knieën gaan om iets op te rapen bijvoorbeeld, en dan terug rechtkomen. Amai mijn spierkes. Lange stevige wandelingen maken zit er ook niet echt meer in, mijn watermeloen weegt wat te veel door daarvoor. De watermeloen ligt op mijn blaas waardoor ik voortdurend het gevoel heb dat ik naar het toilet moet. En de watermeloen duwt mijn maag omhoog, zodat er maar de helft meer in kan.
Op zich valt het wel nog wel mee hoor, zo’n watermeloen meezeulen. Tien kilo is beter dan twintig. Maar het valt niet te ontkennen: met zo’n watermeloen moet je wel degelijk rekening houden.
3 comments March 1st, 2010
Sien is dus van ons lijstje geschrapt. Voorgoed. Tja, we hadden er rekening mee gehouden hoor, dat ze een naam zouden kiezen die op onze lijst zou staan. We wisten dat we ons nergens mochten op vastpinnen tot hun kindje was geboren.
Heel even heb ik nog overwogen om me er geen bal van aan te trekken, om gewoon onze eigen zin te doen. Maar dat kunnen we toch niet maken, vind ik. Peter en Lien zijn niet zomaar verre kennissen of goeie kameraden. Het zijn GOEDE VRIENDEN. Van de binnenste cirkel. Dezelfde naam kiezen zou gewoon té verwarrend zijn, daarvoor zien, horen en lezen we elkaar te vaak. Ik vind het nu al verwarrend dat een van hun andere vrienden ook Lies heet, terwijl ik die zelden zie… Janne, Sien en Jolien zijn dus verboden namen voor ons. Pech, zij waren eerst…
En dus zoeken we verder. Naar overeenkomsten tussen B. zijn lijstje en het mijne vooral, en dat is niet zo evident. De namen van mijn top tien hoort hij niet graag en omgekeerd. Er komt maar één naam overeen en dat is al jarenlang een absolute toptiennaam in Vlaanderen. Grmpf.
En dus zoeken we verder. Voelen we verder, moet ik eerder zeggen. Ik denk niet dat er nog veel écht nieuwe namen te voorschijn gaan komen, het is nu meer een kwestie van aanvoelen wat voor ons beiden acceptabel is en goed aanvoelt. Er gaan grote compromissen gesloten moeten worden, dat is al zeker. Een van ons beiden zal serieus moeten inbinden. Of allebei. We zien wel. We hebben gelukkig nog een paar maanden…
4 comments February 15th, 2010
Ga eerst DAAR allemaal eens gaan kijken, naar het schoonste boeleke dat dit jaar al is geboren. Ah ja, want het mijne zal natuurlijk - in mijn ogen - nog veel schoner zijn…
Add comment February 10th, 2010
Heb ik het gevoel dat mijn buik elk moment kan openscheuren. Dat mijn vel zo strak rond mijn baarmoeder en mijn andere organen staat gespannen dat het me niet zou verwonderen als de huid rond mijn navel het plots zou begeven en alles er in één klets zou uitdonderen. Dan zou ik hier schoon staan, met mijn baarmoeder in mijn handen en mijn darmen in een hoopje op mijn voeten…
1 comment February 9th, 2010
Poema is een sul. Hij is de man des huizes en verdedigt zoals het hoort ons terrein tegen vijandige buurkatten. Komt met gescheurde oren en samengeklitte plekken in zijn vacht thuis na een gevaarlijke en lange, koude nacht… en wordt vervolgens geterroriseerd door Polette. Onze kattin is een tamme kat die voornamelijk binnen blijft, lekker in de zetel of op de rieten mand ligt, en Poema vanachter veilig glas aanmoedigt als hij met de buurkatten vecht. Maar o wee als Poema eerst durft eten. Of een potje yoghurt krijgt. Want ZIJ moet eerst eten, en na twee likken van dat potje yoghurt is de rest wel degelijk van haar. Vindt zij dus, hé.
En dan wil ik die scheve situatie wel eens rechttrekken. Er staan twee potjes eten, ze kunnen samen eten, maar Polette duwt Poema opzij en Poema gaat dan maar een meter verder zitten wachten tot mevrouw klaar is. En oké, ik heb maar één potje yoghurt opgegeten dus ze moeten de overblijvende likjes delen, maar ik zou willen dat Poema zich niet zo laat doen door haar. Dus duw ik Polette wel eens weg, zachtjes, niet pijnlijk ofzo. Ik wil dat beest ook geen trauma bezorgen. Tenslotte is het ook niet alleen háár fout, Poema is ook gewoon een sloef. Maar als ik Polette wegduw, loopt ook Poema weg, schichtig als hij is. Stomme kat. Wil ik dan eens helpen…
Add comment February 8th, 2010