Poema is een sul. Hij is de man des huizes en verdedigt zoals het hoort ons terrein tegen vijandige buurkatten. Komt met gescheurde oren en samengeklitte plekken in zijn vacht thuis na een gevaarlijke en lange, koude nacht… en wordt vervolgens geterroriseerd door Polette. Onze kattin is een tamme kat die voornamelijk binnen blijft, lekker in de zetel of op de rieten mand ligt, en Poema vanachter veilig glas aanmoedigt als hij met de buurkatten vecht. Maar o wee als Poema eerst durft eten. Of een potje yoghurt krijgt. Want ZIJ moet eerst eten, en na twee likken van dat potje yoghurt is de rest wel degelijk van haar. Vindt zij dus, hé.
En dan wil ik die scheve situatie wel eens rechttrekken. Er staan twee potjes eten, ze kunnen samen eten, maar Polette duwt Poema opzij en Poema gaat dan maar een meter verder zitten wachten tot mevrouw klaar is. En oké, ik heb maar één potje yoghurt opgegeten dus ze moeten de overblijvende likjes delen, maar ik zou willen dat Poema zich niet zo laat doen door haar. Dus duw ik Polette wel eens weg, zachtjes, niet pijnlijk ofzo. Ik wil dat beest ook geen trauma bezorgen. Tenslotte is het ook niet alleen háár fout, Poema is ook gewoon een sloef. Maar als ik Polette wegduw, loopt ook Poema weg, schichtig als hij is. Stomme kat. Wil ik dan eens helpen…
February 8th, 2010
Of ik opzie tegen de bevalling, vroeg K. me gisteren. Goh, nee, eigenlijk niet echt. Misschien komt dat nog, ik heb nog tijd om me zorgen te maken, maar eigenlijk ben ik er vrij gerust in. Ik ga ervan uit: er zijn me al zoveel honderden miljarden, biljoenen vrouwen voorgegaan in de geschiedenis, het zal mij ook wel lukken zeker? Ge ligt in een ziekenhuis met alle mogelijk medische apparatuur en ervaren mensen om u heen, het moet al erg misgaan om écht miserie te zijn. En voor de rest: ja, het zal pijn doen. Véél pijn. En ja, als ik malsjans heb kan het drie dagen duren, gelijk bij haar. Maar dan is het gedaan. Hoogstens drie dagen ferm afzien voor het schoonste wat er in mijn leven ooit kan gebeuren, dat heb ik er wel voor over. Ik maak me eerlijk gezegd meer zorgen over wat er NA de bevalling komt. Hoe lang het gaat duren eer al die eventueel gescheurde of geknipte delen weer aan elkaar zijn gegroeid. Of alles wel zomaar goed komt. Enzo. Maar ik vertrouw erop dat ook dat wel in orde zal komen, uiteindelijk.
Of ik me niet forceer, door nu nog altijd Nia te dansen? Goh, het begint te wegen, dat wel, maar echt geforceerd heb ik me nog niet. Het is al op het nippertje geweest ja, en ik heb me voorgenomen om eind februari te stoppen, dan ben ik meer dan zes maand ver. Want ook al kan ik die Nia wel aanpassen aan mijn lijf, het blijft toch wel een uur aan één stuk bewegen. En als ik gewoon zou mogen meedansen, ik zou het nog lang volhouden, maar als teacher kunt ge moeilijk zeggen: “allee, doe nu dat”, zonder het voor te doen. Niet bij Nia. Dus moet ik luisteren naar mijn lijf, en dat zegt dat het stillekesaan genoeg is geweest. Ik blijf wel nog even dansen thuis, want ik geniet er teveel van. Maar dan een half uurke. Of sommige bewegingen wel en andere niet. Als ik geen mensen voor mij heb staan die naar mij kijken om te weten hoe het moet, hoef ik ook niet alles mee te doen. En dan is Nia nog altijd puur genieten. Ik voel gewoon dat het mijn lijf ook nog altijd vreet deugd doet…
Hoe het zit met zo speciale goestingskes enzo? Awel, ook dat valt goed mee. De eerste maanden had ik geen zin meer in zoet en chocola enzo, alleen in hartig, maar intussen heb ik weer zin in alles. Ik eet alles, ik lust alles (wat ik tevoren ook lustte). Ik heb ook geen goestingskes en dénk er niet aan om mijn venteke ’s nachts op de baan te sturen. ’s Nachts slapen we, jawel.
Eigenlijk denk ik dat ik van geluk mag spreken. Ik voel me prima, goed in mijn vel, alleen een beetje dikker. Ik kan geen urenlang meer wandelen, maar dat was nu niet bepaald een wekelijkse gewoonte. Ik heb geen rare dromen, geen rare goestingskes, geen humeurschommelingen, geen pijn aan mijn lijf, enzovoort. Ik heb wel weer een beetje last van mijn maag, er kan niet veel meer in en ze is ook gevoelig aan bepaalde dingen, dus ik moet gewoon wat opletten wat ik eet en vooral hoeveel ik eet. Maar dat is dus makkelijk op te lossen. Op deze manier kan ik nog lang zwanger zijn. In principe, hé, ik verlang nu niet bepaald naar een olifantendracht. En twee weken overtijd gaan, waarnaar L. goed op weg is, wil ik ook liever niet. Ik wil een meikindje, geen junikindje… Maar in theorie, ja, kan ik het nog lang volhouden zo…
February 8th, 2010
Ik duim mij een ongeluk en ik ben nieuwsgierig as hell, de laatste dagen. Jip laat maar op zich wachten. Lien en Peter worden zot van het wachten, en tientallen mensen duimen/leven/hopen met hen mee. Ik laat ze maar met rust, ze krijgen wellicht al genoeg mailtjes/telefoontjes/berichtjes van vrienden en kennissen die elke dag opnieuw denken dat het misschien nú zover is…
Ik kan het me inbeelden, hoe ambetant het is om overtijd te gaan. Daarom ook dat ik probeer me niet vast te pinnen op mijn uitgerekende datum. Ik ga er eigenlijk al vanuit dat ik later ga bevallen. Of ik probeer er vanuit te gaan, want ik weet nu al dat ik mijn kas zou opfretten. Ik ben nu al zo nieuwsgierig naar dat beesje in mijn buik, hoe erg zal dat dan wel niet zijn tegen dat het er eigenlijk al dagen uit had moeten liggen…
February 5th, 2010
Het is niet zozeer dat ik niet kan wachten tot je uit mijn buik bent, hoor. Ik vind het best fijn om zo met ons tweetjes rond te lopen, je te voelen schoppen, te weten dat je daar gezellig en warm zit, en dat ik je nooit meer beter zal kunnen beschermen dan nu je nog veilig in me woont. Ik ben eigenlijk ook écht nog niet bezig met de bevalling of wat daarna komt. Blijf nog maar lekker een maand of vier zitten, je zit daar goed.
Maar soms overvalt me zó hard de nieuwsgierigheid om jou te leren kennen, te ontdekken hoe je eruit ziet, hoe je zal heten, wat voor karakter je zal hebben. Ik ben zó benieuwd om je te leren kennen…
January 29th, 2010
We hebben geen traditie van elkaar te doen schrikken, B. en ik. Nooit gehad, met niemand. Als kind heb ik wel tientallen keren mijn broer doen schrikken door heel zachtjes de trap op te sluipen en dan “boe!” te roepen voor zijn open slaapkamerdeur. Werkte keer op keer. En hij kon me nooit terugpakken want hij slaagde er nooit in om stilletjes de trap op te sluipen, ha! Maar voor de rest heb ik nooit mensen opzettelijk doen schrikken uit gewoonte. Soms zo eens, omdat het grappig leek, maar niet vaak.
Ik weet namelijk dat ik zelf nogal makkelijk schrik. Niet vréselijk snel, ik schrik niet van het minste geluidje ofzo. Maar als ik schrik, schrik ik wel bijzonder hard. En vorige week ben ik zó hard geschrokken dat ik er een hele dag niet goed van was.
Ik stond in de douche, gewoon zoals elke ochtend. Lekker onder het hete water. Met mijn ogen dicht, haja anders loopt het water in mijn ogen. Ik opende mijn ogen en daar stond hij: B., zijn gezicht tegen de douchedeur, met zijn ogen opgesperd en zijn bovenlip opgetrokken in een weerzinwekkende monstersmoel. En ik herkende hem wel meteen, daar niet van, maar een deel van mijn hersenen was er echt van overtuigd dat er een vampier voor me stond.
Ik gil niet. NIET. Om te beginnen kan ik dat niet, gillen zoals in de film. Mijn stem kan die toonhoogte gewoonweg niet aan. Maar ook gewoon schreeuwen, met mijn lagere stem, doe ik blijkbaar gewoon NIET op zo’n moment. Damn. Als ik dus ooit word aangevallen in het echt, dan zal nog niemand het gehoord hebben ook. Wat doe ik wel: keihard beginnen janken, met mijn handen voor mijn ogen. Tot B. me er eindelijk kon van overtuigen om de kraan dicht te draaien en eruit te komen, zodat hij mij in zijn armen kon nemen. Snikkend, bevend…
Wat ik zou doen als het B. NIET was geweest, en er echt een vreemde vent/vampier voor mijn douche had gestaan? Geen idee. Niet gegild alleszins, dat is zeker. Of misschien met vertraging. Genoeg vertraging om al een mes tussen mijn ribben te hebben intussen. Of een stel tanden in mijn nek. Ik ben écht niet praktisch aangelegd in mijn doodsangst…
January 29th, 2010
Ik had gedacht dat het sterke willetje van ons kind zich pas zou openbaren van zodra het uit mij was. NOT. Het ziet ernaar uit dat ik nu al moet opdraven als Alfred iets wil en ik niet.
Zo werd ik vannacht wakker, en dacht ik bij mezelf “hmm, ik moet plassen (duh, da’s elke nacht zo) maar ik kan het gerust nog wat ophouden, ik ga eerst nog wat lekker slapen”. Op dat eigenste moment is Het Kind dus met een beangstigende regelmaat in mijn blaas beginnen duwen. Niet echt schoppen, niet hard en pijnlijk. Gewoon duwen, meer niet. Alsof het wilde zeggen “Moeder, dat ding duwt in mijn rug, maak het leeg. NU”. Na vijf minuten geduw had ik door dat het geen zin had om te proberen slapen als je om de paar seconden het gevoel hebt dat je NIET meer kunt wachten.
Mmm, het gaat nog. Argh, nee toch niet. Hmm, zzz, nog efkes. Ow nee toch niet. Enzovoort.
Ik ben dan maar opgestaan. En Alfred ging weer lekker slapen. Zucht. Ik zal er maar al aan wennen…
January 22nd, 2010
- Dat ik niet meer met mijn benen gekruist kan zitten op vijf maanden. Die buik komt veel lager dan ik ooit gedacht had…
- Dat dat kind soms verrassend reageert: keihard in mijn blaas schoppen als ik meebrul met “I alone” van Live, en zich koest houden bij de liedjes ervoor en erachter. Betekent dat dat hij/zij tegen Live is? Of alleen tegen mijn gebrul? Bij mijn Levellers-gebrul doet ie dat nochtans niet. ‘t Kind heeft een goeie smaak.
- Dat ik mijn eigen limieten niet meer ken. Zo ben ik al door mijn benen gezakt tijdens het dansen, omdat ik dacht dat ik dieper door mijn knieën kon gaan, maar zonder die extra vijf kilo had gerekend. Of vanop een stoel bukken om iets van de grond op te rapen, en niet zover komen als ik had gedacht omdat mijn buik in de weg zit.
January 21st, 2010
Sinds gisteren loop ik rond met een zekere melancholie, zit ik met een droeverig gevoel. Zonder reden, zonder oorzaak. Een heel vreemd gevoel, want aangezien ik dus geen reden heb om melancholisch te zijn, zijn er aan dat gevoel dan ook geen gedachten verbonden. Daardoor is het een erg klinische emotie, die nergens aan vasthangt, zonder grond, zonder ankerpunt. Strange.
Het zullen de hormonen wel zijn, wellicht, en dat maakt het wel iets makkelijker om mee om te gaan. Ik weet waar het vandaan komt, en dus probeer ik het gewoon te negeren. Niet dat dat zo makkelijk gaat: een door hormonen opgewekte emotie voelt niet minder écht aan dan een gewone emotie…
En ik mag me eigenlijk gelukkig prijzen: mijn hormonen houden zich eigenlijk best wel kalm. Ik ben niet speciaal onredelijker of korter dan gewoonlijk (echt gemakkelijk ben ik zo al niet…). Ik huil niet voor het minste zoals sommige zwangere vrouwen, alleen bij triestige dingen op tv komt al sneller eens een traantje op maar dat stoort niet echt. Het valt best wel mee. Het had véél erger kunnen zijn. Ik had - eerlijk gezegd - ook VERWACHT dat het veel erger zou zijn!
Dus onderga ik deze zieligheid gelaten. Het gaat wel weer over. Ik probeer er B. niet teveel mee lastig te vallen maar hij merkt het natuurlijk wel. En hij heeft gelukkig veel geduld met mij. Morgen beter…
January 19th, 2010
Vreemd hoe alles op twee weken tijd zo is veranderd. Verschoven. Alsof er voor mijn perceptie een nieuw kleurtje is geschoven zodat alles er nog hetzelfde uitziet, maar anders aanvoelt.
Ik wacht op de roze wolk, schreef ik een kleine twee weken geleden. Dat ik niet zo erg genoot van mijn zwangerschap, en dat ik blij zou zijn als het gedaan is en ik mijn lichaam terug heb…
En dan plots is alles anders. Koester ik mijn buik en het beestje erin met een overgave die ik niet van mij gewend ben. Betrap ik me erop dat ik elk vrij moment met mijn handen op mijn buik zit, liefkozend, beschermend. Merk ik dat als het beestje schopt, ik luidop antwoord als ik alleen ben. Stomme dingen hoor, zo van “lekker hé, spaghetti” of “da’s een tof liedje hé” of “schop jij maar lekker tegen mijn buik, zolang je maar veilig in je warme nestje blijft zitten”. Plots beschouw ik het beesje in mijn buik als een levend wezen, niet langer een onderdeel van mezelf. Ofzo. Het is moeilijk uit te leggen, ik kan niet echt goed verwoorden wat ik voel.
Wat is er dan veranderd? De echo waar ik het vorige keer al over had, denk ik. Hoewel ik daar weinig aan terugdenk. Of misschien was het juist mijn vorige post die ervoor heeft gezorgd dat ik de klik kon maken. Maar wat het ook heeft getriggerd, ik ben er heel blij om!
January 18th, 2010
Daarheen.
January 7th, 2010
Previous Posts