Prima, dank u. Ze drinkt bijzonder goed, ons Fientje. Al van het allereerste moment eigenlijk, binnen het half uur nadat ze was geboren, lag ze al als een volleerde dronkaard te zuipen. Ik geef graag borstvoeding, het is heerlijk om je kindje lekker dicht tegen je aan te houden, ze te voelen zuigen, ze tevreden te stellen met je lijf. Bovendien vind ik het lichamelijk bijzonder aangenaam. Het vreet energie, dat wel, en als ik moe ben voel ik de energie letterlijk uit me stromen. Maar als ik me goed voel, dan is die oxytocine die vrijkomt als een drug, ik word er echt een beetje high van.
Het is niet elk moment rozengeur en maneschijn geweest, though.
We hebben spruw gehad, allebei. Zij pijnlijke witte plekjes in haar mondje, waardoor ze soms niet meer kon drinken van de pijn, de zielepiet. En ik bijzonder pijnlijke borsten. Dat doet gigantisch veel zeer, spruw. Alsof er iemand met een ijspriem door je tepel steekt, dat trekt helemaal tot in je rug en onder je oksels. Aanleggen is het pijnlijkste, vaak zat ik met mijn tanden op elkaar geklemd en sprongen de tranen in mijn ogen. Tijdens de voeding wordt het iets draaglijker, maar het blijft pijn doen. En ook na elke voeding klopt je borst nog een tijdje pijnlijk verder. En ik geraakte er maar niet vanaf ook, het heeft bijna vier weken geduurd, en pas met inwendig werkende medicijnen voor mij is het eindelijk genezen. Ik hoop dat dat beest zich dus niet meer laat zien de komende maanden…
Ik heb al twee keer een verstopt melkkanaaltje gehad. Dat doet ook best wel veel pijn, ik ben er de eerste keer ’s nachts van wakker geworden en kon pas weer slapen met een pijnstiller. Ik had gelukkig geen koorts, want zo’n verstopping kan leiden tot een borstontsteking maar zover is het nooit gekomen. Fien de ontstopper heeft haar werk trouwens prima gedaan: de eerste keer was het diezelfde avond al weg, de tweede keer was de plek veel groter en heeft het twee dagen geduurd.
En momenteel doet mijn rechterborst/tepel pijn. Ik weet niet waarvan. Het is geen spruw, dat is duidelijk, en die verstopping daarin is intussen toch echt wel weg. Maar goed, ook dat zal wel overgaan zeker…
Met die opsomming van kwaaltjes lijkt het alsof het allemaal miserie is geweest, maar dat is het écht niet. Zelfs op de pijnlijkste momenten hebben ik nooit getwijfeld of ik er wel mee wilde doorgaan. Ik geef graag borstvoeding, en geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt er nu al mee te stoppen.
Vanaf september gaat ze naar de crèche, en hoewel het pas begin augustus is, weet ik nu al dat ik er over een maand nog lang niet aan toe zal zijn om te stoppen met borstvoeding geven. Dus ga ik afkolven, of tenminste, proberen. Ik heb zondag voor de eerste keer afgekolfd, en dat was niet zo’n succes, maar 20 ml. Maandag 40 ml al. Gisteren was ik na een slechte nacht helemaal doodop, en dan is zo’n extra voeding echt geen optie, dus heb ik niet afgekolfd. Maar vannacht ben ik wakker geworden omdat mijn rechterborst te vol was en pijn deed, en ben ik naar beneden gegaan om af te kolven: 125 ml op 10 minuten, uit één enkele borst. En ik had het gevoel dat er nog eens zoveel in zat. Dus het ziet er goed uit, voor de toekomst, als ik dagelijks iets meer dan één voeding kan afkolven, zal ik tegen het einde van de maand wel al een voorraadje hebben om mee te geven naar de crèche. Ik zie het zitten…
En Fien drinkt trouwens ook prima uit de fles. Ik had wat meer protest verwacht, aangezien ze een tut helemaal niet moet hebben, maar als er melk uitkomt is dat geen probleem blijkbaar. Leuk daaraan is dat Bert Fientje nu ook eens kan voeden. Het is zo’n intiem moment dat ik hem dat heel graag gun!
August 4th, 2010
De eerste keren kwam er een verpleegster van Kind en Gezin aan huis. Makkelijk was dat! Gisteren zijn we voor het eerst naar K&G zelf gegaan, voor haar allereerste vaccinaties. Ik was eens benieuwd. Fien laat zoveel toe, dingen waarbij veel andere kindjes zouden beginnen huilen, dat ik me afvroeg hoe ze op die prikjes zou reageren.
Wel euh… niet zo goed. KRIJSEN deed ze, en ze liep helemaal paars aan. En ik stond bijna met de tranen in mijn ogen omdat ik het zo zielig vond. Ik heb haar dan maar snel op mijn arm genomen om haar te troosten, en het ergste gekrijs hield al na enkele seconden op. Maar dan was ze BOOS, met hoofdletters ja! Haar gezichtje helemaal verfrommeld, met een frons tussen de oogjes en een megapruillip, en dan om de tien seconden WAAAAA! Zo echt van “Rotzakken! Beulen! Wat doen jullie mij aan! Smeerlappen!” Dat was dan weer hilarisch eigenlijk, hoe hard ze van haar twijgje maakte…
August 4th, 2010
July 24th, 2010 | Categorie:
Kindje De laatste dagen heeft Fientje duidelijk last van krampen. Een paar keer per dag krijst ze haar longen uit haar lijf en kan je ze alleen maar troosten door rond te wandelen, te bewegen. En bovendien is haar ontlasting van mosterdgeel met brokskes (mmm) plots kakigroen (toepasselijke naam) geworden. Echt een vettig kleurtje.
Dus vanmorgen toch maar eens naar de kinderarts gebeld. Blijkbaar is dat normaal, verandert de darmwerking van een baby na een zestal weken en is het normaal dat ze dan wat meer last van krampen krijgen en dat hun kaka tijdelijk groen wordt.
Awel, daar had ik nu eens nog nóóit van gehoord zie, van groene kak…
July 24th, 2010
Het hele verhaal heb ik wel opgeschreven, voor mezelf, maar is niet echt voor publicatie vatbaar. Te plastisch enzo. Te persoonlijk. Er zijn echter wel een paar dingen die ik graag met jullie wil delen:
- Je krijgt de hele dag geen eten. Uw vent wel. Zó oneerlijk zeg. Hónger dat ik had. Allee, ik had inderdaad niet veel honger meer eens de weeën goed op gang waren gekomen, maar als je van half vijf ’s morgens op zijt en de weeën pas na de middag echt pijn beginnen te doen, dan heb je al véél uren de tijd gehad om honger te hebben…
- Ik heb een hekel aan vroedvrouwen met korte vingers! Om te kijken hoeveel opening je hebt, moeten ze je baarmoederhals echt kunnen vasthaken achter hun vingers. En als die baarmoederhals nog behoorlijk diep zit, dan moeten ze verschrikkelijk koteren om daaraan te kunnen… Hoe korter de vingers, hoe meer pijn, kaïet! Lang leve de langvingerige vroedvrouwen!
- Bevallen is een goede manier om je te bevrijden van alle schaamte. Het beetje schroom dat je nog over hebt na al die gynecologische bezoekjes van de laatste weken, verdwijnt binnen de kortste keren als sneeuw voor de zon. Het is zo’n gore bedoening dat het allemaal normaal wordt. Chapeau voor vroedvrouwen en gyne’s die daar dag in dag uit mee te maken krijgen en er nog in slagen je het gevoel te geven dat dat doodnormaal is…
- Bevallen doet pijn, meer dan je je kunt inbeelden. Daar was ik op voorhand ook al uit, dat had ik wel verwacht. Ik wilde het zo lang mogelijk volhouden zonder epidurale, maar ik sloot die niet bij voorbaat uit. Want ik besefte al op voorhand: zoveel pijn had ik nog nooit in mijn leven gehad, en ik kon dus ook niet weten hoe ik met die pijn zou omgaan. Wel, dat was duidelijk de juiste instelling, voor mij. Ik heb afgezien, urenlang, maar op een bepaald moment kon ik gewoon niet meer. Ik was op. Ik kon niet meer recupereren tussen de weeën door, had geen energie meer over, kon absoluut niet helder meer denken, mijn ogen draaiden weg, ik had de kracht niet meer om mijn lijf recht te houden (op mijn knieën op een stoel was tot dan de beste manier om de weeën op te vangen). Epidurale dus. Jeej!
- Achteraf bleek ook dat het een goeie beslissing was, want tijdens het persen bleef Fien haar hartslag te laag, ook tussen de weeën, en hebben ze er in allerijl de gyne bijgehaald. Ik moest ze er zo snel mogelijk uit persen, anders zou het een spoedkeizersnede worden, zei die. Ik kan je verzekeren, het woordje spoedkeizersnede is een bijzonder goede incentive om te persen alsof je leven ervan af hangt. Allee, het hing er ook van af, het leven van Fientje dan. Pérsen dat ik gedaan heb… En als ik niet even had kunnen recupereren tussen de weeën en het persen door, had ik wellicht niet genoeg kracht meer gehad om haar er zo snel uit te persen.
- Persen doet deugd. Allee, deugd, in de context hé. Ik vond persen een fijne manier om de weeën op te vangen. Eindelijk kan je iets doén… Persen zonder persdrang lukt trouwens prima. Ik had wel persdrang gehad een uur of twee eerder, maar toen mocht ik nog niet, ik had nog niet genoeg opening en ze zat nog veel te hoog en bovendien een beetje scheef. Persdrang zonder dat ge moogt persen is daarentegen gewoon vreet ambetant. Ik had nog nooit zó hard het idee gehad dat ik moest k*kken…
- De pijn van de weeën en van het persen, daar valt mee te leven. Allee, ge verwacht dat, ge zijt daarop voorbereid, bedoel ik. Maar als ze je na de bevalling zeggen “oei, er is precies een stukske placenta blijven zitten, we gaan het manueel moeten verwijderen”, en de gyne in een groen operatieschortje vervolgens haar halve arm in je duwt en je baarmoederwand begint af te schrapen met haar vingers, tot vlak onder je ribben want tot daar gaat je baarmoeder op dat moment, dan is dat pijn die je NIET had verwacht en die bijzonder moeilijk te dragen is. Ik heb nauwelijks lawaai gemaakt tijdens de bevalling zelf, maar tijdens die operatie zullen ze mij buiten de kamer wel gehoord hebben. Miljaar dat doet zeer! Oh, en dan zeggen ze ‘probeer je te ontspannen’… Alloow, ontspannen als je je binnenste aan het leegkrabben zijn? Niet makkelijk hoor, ik had liever nog een uur of twee doorgeperst in de plaats…
Ziet, het is al behoorlijk plastisch geworden hé? Ge moet niet vragen wat het hele verhaal zou geweest zijn…
Conclusie: bevallen valt wel mee, ik vind het zelfs best een mooie herinnering. Het was een zware dag, maar het was te doen en de beloning heft alle pijn op. Die operatie achteraf hoeft er de volgende keer écht niet bij, though… Bevallen zal nooit een hobby worden, dat niet, maar ik zie het wel zitten om het nog een keer te doen. Nog één keertje, meer hoeft ook niet per sé…
July 21st, 2010
July 06th, 2010 | Categorie:
Kindje Dat wij geen klein baby’tje op de wereld zouden zetten, had ik nu wel verwacht. Bert is 1m86, ik 1m74, wij zijn niet echt kleintjes. Maar toen de mevrouw van Kind&Gezin me gisteren meedeelde dat Fien al 4,86 kg woog en 57 cm groot was, op net iets meer dan 1 maand oud, kon ik het toch nauwelijks geloven. Daarmee zit ze voor zowel lengte als gewicht op p90, wat betekent dat 90% van de meisjes van haar leeftijd kleiner en lichter zijn. Het kan niet missen dat ze niet meer in haar kleertjes van maat 50 kan en dat die van maat 62 niet overdreven te groot meer zijn…
July 6th, 2010
July 02nd, 2010 | Categorie:
Kindje Hier in Mechelen gaat alles prima. Fientje heeft wat last van de warmte, ja, zoals iedereen. In haar geval komt dat erop neer dat ze veel slaapt overdag, vervolgens een hele avond aan mijn borsten hangt omdat ze dorst heeft, niet wil slapen op een deftig uur en ook ’s nachts weer een voeding meer nodig heeft.
Maar los daarvan hoort ge mij niet klagen. Fien is namelijk een wolk van een baby. Zo’n makkelijk kindje! Ja, we hebben al bijna twee weken last van spruw, en ja dat doet pijn aan mijn tepels en in haar mondje, maar zolang ze voldoende drinkt en zolang ik dafalgan bij de hand heb voor de ergste momenten, is het houdbaar. Ik heb alleszins nog geen moment getwijfeld of ik zou stoppen met borstvoeding.
En voor de rest huilt ze als ze honger heeft. En als ze aandacht wil of een verse pamper, dan neut ze een beetje. Voor de rest hoort ge ze eigenlijk niet. Haar oogjes uitwassen, fysiologisch water in haar neus spuiten, zalf in haar mond smeren, darmkrampen opvangen, daar protesteert ze geluidloos tegen. Met kronkelen en smoelekes trekken, dat kan ze wel vree goed. Echt huilen doet ze trouwens niet, eigenlijk. Ze krijst. Eén keer. Zo van AAAAAA ik heb honger. Als je nog niet komt, herhaalt ze dat na een tijdje wel nog eens. En als je na een keer of drie vier nog altijd niet komt, dan gaat ze wel eens krijsen. Maar ja, dan plug ik ze aan mijn borst en is het ook rap gedaan. Moeder is de beste tut, weetwel.
Ze volgt interessante dingen met haar blik. Ze kijkt je vaak diep in de ogen. Ze kan zo aandoenlijk lachen (soms halfbewust, soms duidelijk onbewust), met twee putjes in haar kaken. Je kan ze vaak minutenlang ergens laten liggen, ze amuseert zich wel (zeer handig ’s morgens als ik wil douchen, ik heb ongeveer een twintigtal minuten voor ze van haar tak maakt). Ze kan kronkelen en smoeltjes trekken zoals geen ander. Ze heeft het liefste vogelsmoeltje ter wereld (zie onder). Ze heeft zo heerlijk zachte blonde lange haartjes (die nog altijd niet uitvallen, cross my fingers!). Ze kneedt met haar ene handje in mijn borst als ik haar voed. Ze is net een kikkertje als ze met haar beentjes opgetrokken ligt te slapen. Ze heeft een bijzonder smakelijk buikje. Ze heeft de schattigste onderkin ter wereld. Allee kortom, ze is het perfecte kindje 
July 2nd, 2010
June 25th, 2010 | Categorie:
Kindje Half in slaap ligt ze in zichzelf te lachen. Glimlachend, met twee putjes in haar kaken (geen idee van wie ze die heeft). Af en toe luidop grinnikend. En ik geniet met volle teugen, een klein gelukzalig moedertraantje welt op.
Echt bewust lachen naar mij doet ze nog niet echt, denk ik. Maar ik voel dat het niet lang meer gaat duren nu. Ik kijk ernaar uit en geniet intussen van elk klein moment.
June 25th, 2010
Wij hebben een beetje dezelfde smaak, Lien en ik. Qua kleren, dat wisten we al jaaaaren. Maar qua namenkeuze ook, zo is de laatste paar maanden gebleken…
Waardoor we dus nu een schoon kwartet vormen, met al die ie-kes… Janne, Peter en Bert moeten hun eigen clubke maar oprichten!
June 21st, 2010
Ik ben niet van het Mechelse, oorspronkelijk. Ik woon hier nog geen twee jaar en bepaalde dingen die voor de mensen hier een begrip zijn, zijn dat voor mij helemaal niet. Zo hoorde ik van iedereen dat het Imelda ziekenhuis echt wel goed was, maar ja, als je niemand kent die daar bevallen is, dan blijft dat zo via via…
Toen ik me dus twee weken geleden psychologisch voorbereidde op een ingeleide bevalling, was ik vooral blij dat dat betekende dat ik zou bevallen bij mijn eigen gyne, dr. Lannoey, die ik in de voorbije negen maanden heb leren kennen en die ik volledig vertrouw. En achteraf bekeken ben ik blij dat zij er was, zeker met die complicaties na de bevalling (er was een stukje placenta blijven zitten, dat ze eruit heeft moeten peuteren. Urk!)
Maar uiteindelijk bleek die gyne toch niet het belangrijkste. Want als je zo van vijf uur ’s morgens tot half acht ’s avonds ligt/zit/staat te bevallen, dan is het van ondergeschikt belang welke gyne twee-drie keer komt kijken en het laatste half uur helpt trekken. Wél belangrijk zijn de vroedvrouwen die aan je zijde staan. En amai, was ik even met mijn gat in de boter gevallen. Ze waren allemaal superlief en professioneel, maar vooral Jill zou ik wel kunnen kussen. Hoe zij mij een hele middag en avond ondersteunde, kordaat en lief tegelijk, precies wat ik nodig had, en met een grote dosis humor: ik had me niet beter kunnen wensen. Als ik nog eens beval, hoop ik dat zij in de buurt is…
In het algemeen heb ik alleen maar goede herinneringen aan het verplegend personeel. Lief, vriendelijk, altijd klaar om te helpen… Ik kan niet vergelijken natuurlijk, ik ben nog nooit in een ander ziekenhuis bevallen. Maar voor zover ik dat kan zeggen, is Imelda haar naam van goede kraamkliniek meer dan waard!
June 14th, 2010
June 14th, 2010 | Categorie:
Kindje … zijn we het al helemaal gewend, het leven met zo’n kleintje. Het went sneller dan ik dacht, zelfs. Nu ja, het is best ook wel een makkelijk kindje dat overdag urenlang kan liggen maffen, zodat ik zelf ook nog eens wat anders kan doen dan met haar bezig zijn. De nachten zijn ook te doen. Ja, ze vraagt drie-vier keer per nacht om eten, maar daar had ik me wel op ingesteld. Ik ga vroeg slapen en slaap lekker lang uit, waardoor ik uiteindelijk, alles samen, toch wel aan een zeven-acht uur per nacht slaap geraak. Dit hou ik dus nog wel even uit.
… heb ik helemaal mijn hart verloren aan dat kleintje. Ik had het me afgevraagd van tevoren: zou mijn moedergevoel van bij de eerste seconde aanslaan, of zou het even duren? Wel, allebei eigenlijk. Van zodra ze haar uit me trokken en ze haar omhoog hielden zodat ik haar kon zien, was ik compleet verloren. Ze legden haar op me en mijn hart sloeg een paar tellen over. Ik was smoorverliefd van in het begin. Maar daar bleef het niet bij. De liefde blijft maar groeien, elke dag zie ik haar nog een beetje liever dan de dag tevoren. Geregeld betrap ik mezelf erop dat ik weer zit te huilen van geluk en liefde voor dat kleine meisje in mijn armen. Als dat geluk blijft groeien, gaat mijn hart nog een keer ontploffen, denk ik.
June 14th, 2010
Previous Posts